Μελέτη δείχνει ότι οι ασημένιοι Ολυμπιονίκες ζούνε καλύτερα (και περισσότερο) από τους χρυσούς!
Το να κερδίζει κάποιος αθλητής το χρυσό μετάλλιο δεν φαίνεται να του ανοίγει το δρόμο για την απόλυτη ευτυχία
Όταν πρόκειται για αθλητές στίβου που έλαβαν μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες , αυτοί που κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο, ζούνε περισσότερο από τους αθλητές που πήραν το χρυσό. Αυτό δείχνει μια ανάλυση των αγώνων στις δεκαετίες μεταξύ 1896 και 1948.
Οι νικητές τείνουν να πεθαίνουν περισσότερο από ένα έτος νωρίτερα από τους ηττημένους, σύμφωνα με τη μελέτη του επίκουρου καθηγητή Adam Leive του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, που είναι πλέον διαθέσιμη online στο περιοδικό Journal of Health Economics. Μέχρι την ηλικία των 80 ετών, περίπου οι μισοί από αυτούς που κατέκτησαν αργυρά μετάλλια ήταν ακόμα ζωντανοί, σε σύγκριση με το ένα τρίτο των κατόχων των χρυσών.
Η μελέτη (pdf) σημειώνει ότι οι Ολυμπιονίκες που κατέκτησαν την πρώτη και τη δεύτερη θέση δεν ήταν τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους. Τείνουν να είναι παρόμοιοι σε ύψος, ηλικία και σε άλλα φυσικά χαρακτηριστικά και ικανότητες. Ενώ οι αθλητές προσπαθούν να αυξήσουν την απόδοση τους με τα φάρμακα, σχεδόν για όσο διάστημα έχουν καταγραφεί τα αθλήματα (μπράντυ, στρυχνίνη και κοκαΐνη ήταν τα πιο συνηθισμένα αναβολικά τον προηγούμενο αιώνα), η έρευνα επιδιώκει να περιορίσει αυτή την επιρροή παίρνοντας ως δείγμα μια περίοδο που προηγείται της έλευσης των ενισχυτικών απόδοσης όπως τα αναβολικά στεροειδή. Με βάση τις επιδόσεις του παρελθόντος μεταξύ των αθλητών, η νίκη σε συγκεκριμένους Ολυμπιακούς Αγώνες, που πραγματοποιήθηκε σε μία συνηθισμένη μέρα κάθε τέσσερα χρόνια, φαίνεται σχεδόν τυχαία, σύμφωνα με την έρευνα του Leive.
Ωστόσο, φαίνεται ότι υπάρχει μια σημαντική απόκλιση μεταξύ των Ολυμπιακών αθλητών που ολοκλήρωσαν μια σημαντική κούρσα μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου πριν από τους ανταγωνιστές τους: Αυτοί που κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο κέρδισαν περισσότερα χρήματα και υψηλότερα εισοδήματα τα οποία με τη σειρά τους εμφανίστηκαν συσχετισμένα με τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Συγκεκριμένα, οι δεύτεροι Ολυμπιονίκες αναζητούσαν επαγγέλματα υψηλότερης αμοιβής από τους νικητές μετά την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών Αγώνων, με βάση την ανάλυση των στοιχείων του Leive. Περίπου το 70% των κατόχων ασημένιων μεταλλίων έγιναν επαγγελματίες αθλητές, σε σύγκριση με το 20% των κατόχων χρυσών μεταλλίων, οι οποίοι ήταν πιο πιθανό να προχωρήσουν στον τομέα των πωλήσεων. Ο Leive βρήκε παρόμοια αποτελέσματα για τους τρίτους και τέταρτους Ολυμπιονίκες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δεκαετίες που προηγήθηκαν μέχρι το 1948, στους Ολυμπιακούς λάμβαναν μέρος ερασιτέχνες αθλητές, καθώς οι επαγγελματίες δεν είχαν τη δυνατότητα να ανταγωνίζονται μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η κατάκτηση ενός χρυσού μεταλλίου δεν είχε την οικονομική ανταμοιβή που έχει σήμερα. Η εκτίμηση του κόσμου, για την κατάκτηση ενός χρυσού μεταλλίου, ήταν η κύρια ανταμοιβή.
Τώρα γιατί ακριβώς οι δεύτεροι Ολυμπιονίκες επεδίωκαν υψηλότερες αμοιβές σταδιοδρομίας παραμένει μυστήριο. Μήπως οι νικητές αναζητούν πιο ριψοκίνδυνο τρόπο ζωής μετά τη στιγμή της δόξας τους; Μήπως επιβαρύνθηκαν από απογοήτευση αφού έφθασαν στο αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας τους τόσο νωρίς στη ζωή; Η ανάλυση του Leive σχετικά με την κάλυψη των εφημερίδων της εποχής, διαπίστωσε ότι οι χρυσοί Ολυμπιονίκες όντως επωφελήθηκαν πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους αθλητές, αλλά δεν βρήκαν «ισχυρή υποστήριξη» για τη σχέση μεταξύ έκθεσης των μέσων ενημέρωσης και θνησιμότητας. Δεν μπόρεσε να αναλύσει εάν υπήρξε υψηλότερη καταγραφή κατάχρησης ναρκωτικών ή αλκοόλ από τους χρυσούς Ολυμπιονίκες, κάτι που ήταν άλλος ένας σημαντικός περιορισμός στην ανάλυση της μελέτης.
Τούτου λεχθέντος, η μελέτη ρίχνει φως στο πώς τα βασικά γεγονότα της ζωής μπορούν να έχουν μακροχρόνιες συνέπειες. Και ενώ τα χρήματα μπορεί να μην αγοράζουν την ευτυχία, φαίνεται να συνδέονται με μια μεγαλύτερη σε διάρκεια ζωή.
