Μια ομάδα με αρχές, Μέσι και… Happy End

Σε περίπου ένα μήνα (24 Ιουνίου) ο Λιονέλ Μέσι κλείνει τα 28 του χρόνια. Το κοντό αγόρι, το οποίο διαγνώστηκε με πρόβλημα στις ορμόνες στα 11, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, στις 16 Οκτωβρίου του 2004 σε ηλικία μόλις 17 ετών. Το ταλέντο υπήρχε, οι Καταλανοί τον πίστεψαν και τον στήριξαν και εκείνος συνεχίζει να ανταποδίδει την αγάπη που εισπράττει στο «σπίτι» του. Όμως δεν είναι τα αναρίθμητα ρεκόρ που έχει καταρρίψει ή οι δεκάδες τίτλοι που έχει κατακτήσει με τη φανέλα των «Μπλαουγκράνα», τα οποία τον ανέδειξαν ως τον κορυφαίο των κορυφαίων. Είναι οι μικρές και καθοριστικές στιγμές μαγείας που συνδυάστηκαν με όλα τα παραπάνω. Είναι ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις με σιγουριά τον αληθινό Μέσι από αυτόν του PlayStation. Είναι η αύρα που βγάζει σαν άνθρωπος, χωρίς να επιδιώκει την δημοσιότητα ή να φέρεται μόνιμα σαν κάγκουρας, όπως πχ. αυτός που προσπαθούν να μας πασάρουν ως αντίπαλο δέος του Αργεντινού.

Ναι, στον πρώην της Ιρίνα Σάικ αναφερόμαστε. Δεν υπάρχει δίλημμα Μέσι ή Ρονάλντο, εκτός αν πρόκειται για τον αυθεντικό Ρονάλντο, ήτοι το βραζιλιάνικο «Φαινόμενο». Αντίθετα, αυτός που έχασε 2 φορές στην έδρα του (Πορτογαλία) από την αρμάδα του Ρεχακλή (..), είναι εξαιρετικός παίκτης, αλλά τεράστιος ποζεράς, με κορυφαία στιγμή του τον τραγικό πανηγυρισμό του στον περσινό τελικό του Champions League κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου η εξαφάνιση του επί 120 λεπτά αγώνα, παραλίγο να τιμηθεί με το «silver alert» της χρονιάς. Κι όμως ο Πορτογάλος δεν δίστασε να πανηγυρίσει σαν «Κλόουν σε παιδικό πάρτι» ένα πέναλτι, όταν όλα είχαν ήδη κριθεί (από τους συμπαίκτες του), λες και σκόραρε το πιο κρίσιμο γκολ του αιώνα. Γενικά από τότε που έφυγε από την εποπτεία του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, οι μικρότητες και η αλαζονική-metrosexual συμπεριφορά του Κριστιάνο Ρονάλντο, βρίσκονται μόνιμα στην επικαιρότητα, παράλληλα με τις ποδοσφαιρικές του επιδόσεις. Και πολύ συχνά, τις ξεπερνούν, αφήνοντας μόνο ένα δίλημμα προς απάντηση. Μέσι ή Μαραντόνα;

Εδώ η κατάσταση περιπλέκεται. Στο παλιό δίλημμα Πελέ ή Μαραντόνα, οι απόψεις διίστανται. Ή μήπως όχι; «Pele good, Maradona better, George… Best» θα σας πουν κάποιοι πιο ψαγμένοι, θεωρώντας τον George Best ως τον κορυφαίο όλων, νικημένο μόνο από τις καταχρήσεις του. Άλλωστε το είχε δηλώσει και ο ίδιος: «Αν είχα γεννηθεί άσχημος κανείς δεν θα ήξερε τον Πελέ». Ας πάμε λοιπόν για μια φορά με το «ρεύμα» και ας αποδεχτούμε ότι ο Μαραντόνα ήταν ο κορυφαίος όλων και ο Μέσι αυτός που θέλει να τον ρίξει από τον «θρόνο». Οι haters (τι λέξη κι αυτή…) του Μέσι ισχυρίζονται ότι ο Λιονέλ πρέπει να κατακτήσει Μουντιάλ με την Εθνική Αργεντινής για να ξεπεράσει τον Ντιεγκίτο. Μάλιστα. Αυτό το επιχείρημα κάποτε είχε μία βάση, ειδικά την εποχή που μεσουρανούσε ο Μαραντόνα. Όμως στην εποχή του φαινομένου που ακούει στο όνομα «Champions League», ακόμη και το Μουντιάλ έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Μας πέτυχαν όμως στις καλές μας, οπότε θα δεχτούμε (προσωρινά) ακόμη και αυτό ως επιχείρημα. Ο Μέσι παραλίγο να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο πέρσι στην Βραζιλία και όπως όλα δείχνουν μέχρι τα 35 του θα έχει άλλες δύο ευκαιρίες για να το πετύχει. Δηλαδή αν σε εκείνη την ηλικία, μετά από συνολικά 18 χρόνια καριέρας και άλλων τόσων ρεκόρ που θα έχει καταρρίψει, δεν το κατακτήσει, δεν θα είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών; Και με τον Κριστιάνο τι θα γίνει; Θα συνεχίσουν να τους συγκρίνουν; Ή μήπως στην περίπτωση του Πορτογάλου το επιχείρημα «Εθνική Ομάδα» δεν βολεύει για ευνόητους λόγους; Ρητορικό το ερώτημα.

Ο Λιονέλ Μέσι κατάφερε στα 28 του να πετύχει σχεδόν τα πάντα. Ανεξάρτητα από το τι θα κατακτήσει φέτος με την Μπαρτσελόνα, παραμένει κάτι παραπάνω από καθοριστικός και το απέδειξε για πολλοστή φορά στον πρώτο ημιτελικό κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου, με δύο γκολ και μία ασίστ στον Νεϊμάρ, όταν στένεψαν τα χρονικά περιθώρια. Και μάλιστα απέναντι στον «μέντορα» του, με τον οποίο αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της κορυφαίας ομάδας που είδαμε να κυριαρχεί στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Ναι, η Μπαρτσελόνα του Πεπ Γουαρδιόλα και του Λιονέλ Μέσι, ήταν η επιτομή του σύγχρονου ποδοσφαίρου, με αρχές που βασίζονταν στο ένδοξο παρελθόν (Γιόχαν Κρόιφ). Μια ομάδα έχει αρχή, μέση και τέλος. Η Μπάρτσα όμως είναι «κάτι παραπάνω από μια ομάδα» (Mes que un club). Με αρχές, Μέσι και ευτυχισμένο τέλος.