Klik Drive || Οδοιπορικό στη λεβεντογέννα Κρήτη με BMW 420i Coupe (photos)

«Χιλιάδες σε επισκέπτονται χειμώνα καλοκαίρι

για να γνωρίσουν και να δουν τα όμορφα σου μέρη».

Θυμάμαι στα τέλη της δεκαετίας του ’80 (προς αρχές του ’90) το «Αρκάδι» και το «Πρέβελη». Όχι δεν αναφέρομαι στα ιστορικά μέρη του Ρεθύμνου, αλλά σε 2 καράβια που έγραψαν την δική τους ιστορία με χρυσά γράμματα. Θυμάμαι την προσμονή πριν από κάθε ταξίδι στην Κρήτη. Οι πολλές ώρες παραμονής στο καράβι και μάλιστα νύχτα, σε συνδυασμό με την δική μου μανία με οτιδήποτε διαθέτει μηχανή και ταξιδεύει σε στεριά, θάλασσα κι αέρα, μετέτρεπαν κάθε παραμονή μου σε «Αρκάδι» ή «Πρέβελη» (χωρίς το «ς» που προστέθηκε μετέπειτα) στην κορυφαία στιγμή των καλοκαιρινών διακοπών. Επίσης, το ταξίδι στην Κρήτη, μου έδινε την διπλή χαρά να βρεθώ ταυτόχρονα σε αυτοκίνητο και πλοίο και να κοιμηθώ (τρόπος του λέγειν) σε καμπίνα με παράθυρο που έβλεπε θάλασσα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς στην ηλικία των 6-7 ετών;

Τα χρόνια πέρασαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, εμείς μεγαλώνουμε, τα καράβια το ίδιο, το «Αρκάδι» κάηκε (…), το «Πρέβελη(ς)» υπάρχει ακόμη για να μας θυμίζει τα παλιά καλά χρόνια, όμως πλέον στο Ρέθυμνο μπορείς να φτάσεις μόνο… κολυμπώντας. Ή έστω από Χανιά και Ηράκλειο. Φέτος ο «δρόμος» έτυχε να μας βγάλει αρχικά στην μεγαλούπολη της Κρήτης, το Ηράκλειο. Το ταξίδι με το καράβι παραμένει ακόμη «μαγικό» με το δικό του τρόπο ή τουλάχιστον έτσι το βλέπουν τα δικά μου -μη αντικειμενικά- μάτια. Αυτή τη φορά όμως η προσμονή δεν ήταν τόσο για το πλοίο, όσο για το αυτοκίνητο. Και πως να μην αγωνιάς, όταν στο γκαράζ σε περιμένει η εκθαμβωτική BMW 420i Coupe για να σε… οδηγήσει σε μέρη που όσες φορές κι αν τα δεις, δεν τα χορταίνεις.

Το καλό με τις αφίξεις στην Κρήτη είναι οι ώρες, εκτός αν ταξιδεύεις με τη νέα μάστιγα που ακούει στο όνομα «ημερήσια ταξίδια». Πιο βαρετά και ξενέρωτα πεθαίνεις. Αν δεν πάσχεις λοιπόν από αυτή τη νέα ασθένεια-μόδα, πιάνεις λιμάνι με την ανατολή του ήλιου. ΟΚ, το Ηράκλειο σου θυμίζει μια βελτιωμένη εκδοχή της Αθήνας, αλλά μην γκρινιάζεις, είσαι πλέον στο νησί, άρα πιο κοντά σε μέρη όπως τα Φαλάσαρνα, ο Μπάλος, η Πρέβελη, ο Πλακιάς, το Ελαφονήσι, το Βάι, το Μπαλί, κλπ. Εντάξει, όχι ακριβώς κοντά, αλλά για αυτό το λόγο πήρες αυτοκίνητο μαζί σου και μάλιστα όχι ένα τυχαίο αμάξι. Επίσης αν περιμένεις από εμένα ένα ακόμη ταξιδιωτικό τύπου Δούση ή Μάνεση (αν δεν ξέρεις ποιοι είναι αυτοί μόλις έχασες 3 δευτερόλεπτα από την ζωή σου), «ξεΚΛΙΚαρε» άμεσα και πήγαινε σε άλλη παραλία. Εκτός αν είσαι από αυτούς που βλέπουν κάτι «Γουορλοπάρτηδες», οπότε θύμισε μου να σε ξεναγήσω δωρεάν στη Σπιναλόγκα και στη συνέχεια αφού σε παρατήσω ναυαγό εκεί, να σε μπλοκάρω από οτιδήποτε μπορεί να σε φέρει σε επικοινωνία μαζί μου.

Το δίλημμα που με βασάνισε λίγο μετά την άφιξη μου στο λιμάνι του Ηρακλείου, ήταν αν θα έτρωγα πρωινό εδώ ή στην σχετικά κοντινή Αγία Πελαγία. Ένα μέρος με μεγάλη προϊστορία από προηγούμενο επαγγελματικό ταξίδι, το οποίο εξελίχθηκε με… επεισοδιακό τρόπο και είχε ως αποτέλεσμα να χάσουμε το πρωινό στο ξενοδοχείο που μέναμε. Την απάντηση την έλαβα από την BMW 420i Coupe, η οποία με «κοίταζε» με παράπονο στη σκέψη ότι μετά την συμφόρηση της Αθήνας, θα κληθεί να αντιμετωπίσει και εκείνη του Ηρακλείου. Έτσι, η μόνη λύση ήταν το κουμπί «Start Engine». Όπερ και εγένετο. Οι 184 ίπποι που αποδίδει ο 2λιτρος turbo βενζινοκινητήρας του γερμανικού μοντέλου, αφυπνίστηκαν και ξεκίνησαν τον καλπασμό τους επί κρητικού εδάφους. Ποιο πρωινό και ποια Αγία Πελαγία; Τα δερμάτινα καθίσματα της BMW 420i Coupe αρκούν για πλήρη διαμονή 5 αστέρων, έχοντας την καλύτερη θέα, εσωτερική και εξωτερική. Στο δρόμο νιώθεις σαν Βασιλιάς βγαλμένος από τα Μινωικά χρόνια, ο οποίος καθισμένος στον θρόνο του απολαμβάνει όλες τις ανέσεις στο κινητό «βασίλειο» του.

Χωρίς να το καταλάβεις, χάρη στην εξαιρετική ποιότητα κύλισης του βαυαρικού μοντέλου, αφήνεις πίσω το νομό Ηρακλείου και περνάς τα «σύνορα» για Ρέθυμνο, λίγο μετά το ιστορικό Φόδελε. Η ιστορικότητα του μέρους για κάποιους έχει να κάνει με το γεγονός ότι θεωρείται ως η γενέτειρα του Ελ Γκρέκο, αλλά ας τα λύσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος αυτά. Κάποιοι άλλοι όμως θα θυμούνται πάντα τον Απρίλη του 2000, όταν οι συμμαθητές τους στην καθιερωμένη 5ήμερη εκδρομή, δεν τους άκουσαν και δοκίμασαν από το νερό της περιοχής, αντί για κάποιο εμφιαλωμένο. Προφανώς η… σοδειά του δεν ήταν και πολύ καλή, με αποτέλεσμα να περάσουν το ταξίδι της επιστροφής κλεισμένοι στην καμπίνα τους, αγκαλιά με νιπτήρες και λεκάνες. Shit happens, που λένε και στο χωριό κάθε σωστού Έλληνα. Αυτή τη φορά όμως δεν υπήρχε λόγος για στάση, τουλάχιστον όχι τόσο σύντομα και η BMW 420i Coupe συνέχισε απτόητη και υπάκουη την πορεία της. Μέχρι τη στροφή που βλέπεις απέναντι σου το Μπαλί.

Τι εστί Μπαλί; Για τους αγεωγράφητους υπενθυμίζουμε ότι βρισκόμαστε ακόμη στην Κρήτη και όχι στην Ινδονησία. Είπαμε η BMW 420i Coupe κάνει τα πάντα, αλλά προς το παρόν δεν «πετάει», τουλάχιστον κυριολεκτικά. Μόνο μεταφορικά και με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Τι να γράψεις όμως για το μέρος που έχεις περάσει αμέτρητα καλοκαίρια, άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε όχι και τόσο, αλλά πάντοτε έντονα και με αναμνήσεις που αν τις ενώσεις γράφεις μέχρι και σενάριο χολιγουντιανής υπερπαραγωγής; ΟΚ, το παραδέχομαι ήταν βαρύγδουπο αυτό, αλλά μην ξεχνάτε που βρίσκομαι αυτή τη στιγμή! Το «πιλοτήριο» της BMW 420i Coupe σε συνεπαίρνει, οπότε συγχωρέστε μου το «ατόπημα». Συμβιβάζεστε έστω με ταινία του Bollywood; Για να ικανοποιηθούν και οι αγεωγράφητοι που λέγαμε πριν… Όπως και να’ χει δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας τώρα για λεπτομέρειες.

Μπαλί λοιπόν. Με 4 παραλίες, ένα λιμάνι, πολλά ξενοδοχεία και ταβέρνες. Και επειδή το σενάριο των παλιών αναμνήσεων δεν μπορεί να χωρέσει σε ένα κείμενο, ας αρκεστούμε σε όσες έχουμε κρατήσει ανέπαφες στο χρόνο: Porto Paradiso για όποιον θέλει φανταστικά φαγητά και καθαρά ποτά, σε ένα περιβάλλον που συνδυάζει τα πάντα, αλλά το βασικό του πλεονέκτημα είναι η ίδια η παρέα που το έχει. Κι αν εμείς δεν είμαστε αντικειμενικοί, ρωτήστε όποιον θέλετε για τον Αντρέα, τον Γιάννη, τον Μανώλη, τον Μιχάλη και όλη την οικογένεια Σωπασή. Κατά προτίμηση ρωτήστε τους πριν τα πρώτα «τεκιλάκια» κάνουν την εμφάνιση τους στην μπάρα, για να συνοδέψουν τις παγωμένες μπύρες που πίνουν όλοι εν αφθονία, εκτός φυσικά από τον -εκάστοτε- οδηγό. Σε αυτό το σημείο τονίζουμε την διαχρονική χρησιμότητα ενός ξαδέρφου που είτε δεν πίνει, είτε πίνει αλλά δεν νιώθει (!!) και καυτηριάζουμε την ευκολία με την οποία ζαλίζεται αντίστοιχα ο ξάδερφος που πίνει το πολύ βαρύ… Red Bull. Ο νοών νοείτω.

Την ίδια στιγμή στο πάρκινγκ η BMW 420i Coupe «ξεκουράζεται» και περιμένει να φτάσει στον προορισμό της. Η «Ιθάκη» σε αυτή την περίπτωση, έχει όνομα, παλιό λιμάνι και παραλίες που δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν αντίστοιχες της Καραϊβικής. Χανιά, ερχόμαστε και δεν πρόκειται να αργήσουμε! Οι επιδόσεις του γερμανικού μοντέλου αποτελούν εγγύηση για έγκαιρη, ασφαλή και οικονομική μετάβαση στον προσωπικό μας Παράδεισο. Έχουμε και λέμε: 0-100 χλμ./ώρα σε 7,3 δευτερόλεπτα, τελική ταχύτητα στα 236 χλμ./ώρα και μέση κατανάλωση στα 6,5 λτ./100 χλμ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα κουπέ αυτοκίνητο 1.500 κιλών; Και με ποιο τρόπο θα σταματήσουν να το κοιτάνε όλοι; Σαφή απάντηση δεν μου έδωσα και απλά βύθισα το πόδι μου στο πεντάλ του γκαζιού, την στιγμή που στους καθρέπτες αχνοφαίνονταν μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς η βενετσιάνικη Φορτέτζα του Ρεθύμνου.

Ο δρόμος προς τα Χανιά δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και θέλει διπλάσια προσοχή, είτε κατά τη διάρκεια της ημέρας, είτε -ακόμη περισσότερο- όταν νυχτώνει. Πολλοί λένε ότι τα Χανιά είναι η πιο όμορφη πόλη της Ελλάδας. Καλά τα λένε. Δεν είναι μόνο το παλιό Λιμάνι, που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές, είναι η γενικότερη αίσθηση, ότι είσαι στην Κρήτη που εσύ ονειρεύτηκες. Πιο πολιτισμένη, πιο διαφορετική. Ίσως να είναι ιδέα μου, ίσως να φταίει το γεγονός ότι πλέον λογίζονται ως ένας από τους δημοφιλέστερους προορισμούς για διακοπές, όμως έχουν αυτό το «κάτι». Μια ρομαντική βόλτα στα σοκάκια, μια φωτογραφία με φόντο τον φάρο, ένα ποτό δίπλα στη θάλασσα, ένα ξημέρωμα να σε βρίσκει να τρως πρωινό με θέα το λιμάνι. Όμως στο τέλος της ημέρας κάτι άλλο είναι αυτό που κάνει τα Χανιά ακόμη πιο μαγικά και χρειάζεται να οδηγήσεις άλλη μία ώρα περίπου για να το συναντήσεις.

Πρέπει να περάσεις από το Καστέλλι, με κατεύθυνση τον Πλάτανο και εκεί να ακολουθήσεις τις ταμπέλες για Φαλάσαρνα. Μέχρι να φτάσεις στην… στροφή. Εκεί που ξαφνικά απλώνεται μπροστά σου η πιο μαγική παραλία του κόσμου. Δεν ξέρω αν είναι η καλύτερη, η ομορφότερη ή όλα αυτά τα μαρκετινίστικα που διαβάζουμε γενικά, ξέρω όμως ότι είναι η πιο ευλογημένη. Όχι δεν φταίνε τα κρυστάλλινα πεντακάθαρα νερά, η γαλαζοπράσινη θάλασσα, ούτε η ροζ -παχιά- άμμος. Ούτε καν το γεγονός ότι κάθε μέρα ο ήλιος δύει μπροστά σου! Η μαγεία δεν περιγράφεται, ούτε υπολογίζεται. Απλά τη βιώνεις. Και για όποιον έχει διαβεί την συγκεκριμένη… στροφή, δεν υπάρχει γυρισμός. Ούτε καν ο Μπάλος. Ναι, αυτή η εξίσου μαγική τοποθεσία, με τα ακόμη πιο απίστευτα νερά, την άμμο που είναι πιο ροζ και από ντύσιμο bimbo γκόμενας, τα κοράλλια, τη λιμνοθάλασσα, το κάστρο της Γραμβούσας απέναντι να ορθώνεται αγέρωχο και εσένα να θες να μείνεις εκεί για πάντα. Για την ακρίβεια για όσο δεν θα σε ζαλίσουν οι 456.894 τουρίστες-επισκέπτες που τον επισκέπτονται πλέον ημερησίως (από στεριά και θάλασσα) και οι οποίοι σε αναγκάζουν να χορέψεις από μπάλο μέχρι πεντοζάλη για να μην τους πατήσεις. Παιδιά ένας-ένας, ο Παράδεισος, δεν είναι για όλους!

Α ναι, υπάρχει και το Ελαφονήσι. Εξαιρετικό, αν είσαι χόμπιτ ή νάνος. Ή έστω κάποιο προστατευόμενο είδος που δεν ξέρει να κολυμπάει και ψάχνει για ασφαλές καταφύγιο ή λιμάνι. Αλλιώς γιατί να οδηγήσεις άλλη 1,5 ώρα (από τα Φαλάσαρνα), σε δρόμο με στροφές και τρύπες; Για να βρέξεις τον αστράγαλο σου; Εντάξει, πέρα από την πλάκα το Ελαφονήσι έχει την δική του σπάνια ομορφιά. Άλλωστε δεν φτάνεις κάθε μέρα σε νησί περπατώντας μέσα στη θάλασσα. Εκτός αν σε λένε Ιησού, οπότε γλιτώνεις και τα πανάκριβα ακτοπλοϊκά εισιτήρια. Εμείς δεν χρειαστήκαμε τέτοιου είδους θαύματα. Αρκούσε η BMW 420i Coupe, η οποία μας πήγε αδιαμαρτύρητα όπου της ζητήσαμε, όσο κι αν την ζορίσαμε. Και είχε μείνει άλλη μία διαδρομή. Πριν από αυτό όμως επιστροφή στα Φαλάσαρνα για τον απαραίτητο «ανεφοδιασμό», υπό το φόντο του ηλιοβασιλέματος. Και πιο αργά το απαραίτητο ποτό στο beach bar που βρίσκεται μέσα σε βράχο! Και μετά ξεκούραση. Ή almost που λένε όπως είπαμε σε κάθε ελληνικό χωριό που σέβεται τον εαυτό του.

Η τελευταία αποστολή για την BMW 420i Coupe ήταν και η πιο μεγάλη. Αφήσαμε πίσω τα Φαλάσαρνα και ξεκινήσαμε για μια διαδρομή που θα μας έφερνε αρχικά στα Σφακιά, μέσα από τα Λευκά Όρη. Διασχίσαμε κάθετα το νησί, με το γερμανικό μοντέλο να ξεδιπλώνει εκ νέου όλες τις αρετές του, όντας στιβαρό και σταθερό στην καλής ποιότητας άσφαλτο που συναντήσαμε μέχρι την Χώρα των Σφακίων. Η υγρασία στο νότιο τμήμα της Κρήτης έσπαγε κόκκαλα, όμως δεν πτοηθήκαμε και συνεχίσαμε με στόχο να «κατακτήσουμε» το Φραγκοκάστελο. Στόχος επετεύχθη σχετικά εύκολα, όμως πλέον οι δρόμοι άρχισαν πάλι να στενεύουν και να αποκτούν μορφή «ελβετικού τυριού». Αυτό μας έκανε δύο φορές πιο προσεχτικούς, καθώς είχαμε στην κατοχή μας ένα αυτοκίνητο με κόστος κοντά στα 40.000 ευρώ και εμφάνιση που σίγουρα δεν θα ήθελες να την δεις να «αλλοιώνεται» για κανέναν λόγο. Τελικά, αφού πρώτα συναντήσαμε το Ροδάκινο (το χωριό, όχι κάποιο φρούτο) καταλήξαμε σε μια παραλία άρρηκτα συνδεδεμένη με τα παιδικά μας χρόνια. Ο Πλακιάς είναι τα Φαλάσαρνα του νόμου Ρεθύμνου. Απέραντη έκταση, φανταστικά νερά, αλλά και απίστευτη ζέστη με φόντο το Λιβυκό Πέλαγος και στο βάθος την Αφρική να πλησιάζει…

Και ύστερα ήρθε η Πρέβελη. ΟΚ, όχι άμεσα, καθώς μεσολαβούν μερικά… εκατομμύρια σκαλιά μέχρι να φτάσεις στο μοναδικό της Φοινικόδασος, αλλά ναι τα καταφέραμε! Και το τοπίο μας αποζημίωσε. Τι κι αν κάποιοι έκαψαν τους φοίνικες πριν μερικά χρόνια; Αυτοί ξαναγεννήθηκαν μέσα από τις στάχτες τους, όπως ακριβώς στην μυθολογία. Την ώρα που όλοι έψαχναν την λύση για την αναγέννηση τους, η φύση έδειξε τον δρόμο από μόνη της. Η γραφειοκρατία έχασε, δεν είναι ανίκητη! Και ήταν αυτή η τελευταία στιγμή, λίγο πριν πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού για το Ηράκλειο και από εκεί για τον Πειραιά. Σημαδιακό; Κανείς μας δεν ξέρει. Ωραίο το καράβι… Ωραία και η BMW 420i Coupe.  Αλλά το Αρκάδι πάντα θα μας λείπει. Κι ας μην ήταν φοίνικας…

*Ευχαριστούμε θερμά την BMW Hellas για την παραχώρηση της BMW 420i Coupe, στα πλαίσια της υλοποίησης του συγκεκριμένου θέματος.