Ολυμπιακός-Μπαρτσελόνα 0-0: Κατάθεση ψυχής απέναντι στους Κορυφαίους! (videos)
Ερνέστο σε ευχαριστούμε για όλα, Μέσι είσαι ο καλύτερος, αλλά εδώ είναι Πειραιάς. Από τον Δημήτρη Γράτσο
Ας ξεκινήσουμε με μια απαραίτητη αναδρομή στα βασικά, τα οποία τα τελευταία χρόνια κοντεύουμε να τα ξεχάσουμε. Το ποδόσφαιρο δεν είναι δίκαιο άθλημα. Δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, ο πιο ακριβός, ο ανώτερος. Ακόμη και τα αουτσάιντερ μπορούν να ελπίζουν σε ένα θετικό αποτέλεσμα, άλλωστε υπάρχει και η ισοπαλία, η οποία πολλές φόρες μοιάζει με νίκη. Για ποιους όμως; Οι μεγάλες ομάδες δεν πανηγυρίζουν ισοπαλίες ή τιμητικές ήττες. Απέναντι στην Μπαρτσελόνα όμως, ποια ομάδα μπορεί να λογιστεί ως μεγάλη; Ελάχιστες στην Ευρώπη και σίγουρα καμία ελληνική. Ούτε καν ο Ολυμπιακός του Ερνέστο Βάλβερδε, η μοναδική ελληνική ομάδα που έπαιξε μοντέρνο και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ακόμη και όταν έχανε.
Εκεί ακριβώς οφείλεται η αγάπη του κόσμου προς τον Ισπανό προπονητή. Δεν είναι οι τίτλοι που τον ξεχώρισαν, άλλωστε τίτλους σήκωσαν ακόμη και μαθητευόμενοι «μάγοι» των πάγκων. Ήταν το αίσθημα ότι έβλεπες τον Ολυμπιακό να «ψηλώνει» στην Ευρώπη, να πιέζει ψηλά ακόμη και εκτός έδρας, να κερδίζει «πνίγοντας» τον αντίπαλο και όχι «κλέβοντας» παιχνίδια. Κάποιες φορές «πνίγηκε» και ο ίδιος, όμως ποτέ με κάτω τα χέρια. Ποτέ όπως στο ναυάγιο του πρώτου ημιχρόνου κόντρα στη Σπόρτινγκ! Επίσης ο Ερνέστο ήταν δίκαιος και αυτό το επιβεβαιώνουν όλοι οι παίκτες που συνεργάστηκαν μαζί του, καθώς δεν δίσταζε να αφήνει εκτός 11άδας ή αποστολής, ακόμη και παίκτες οι οποίοι ήταν προσωπικές επιλογές του, αν έκρινε ότι δεν ήταν έτοιμοι αγωνιστικά.
Ύστερα ήταν το ήθος και η σοβαρότητα του. Ούτε καραγκιοζιλίκια στον πάγκο, ούτε δηλώσεις «γλειψίματος», ούτε να κλαίγεται για διαιτησία, ούτε να χαϊδεύει τα αυτιά σε κανέναν. Επίσης με εξαίρεση το πέρασμα του από την Βιγιαρεάλ, παντού είχε επιτυχίες και άφησε έργο. Από την αγαπημένη του Αθλέτικ Μπιλμπάο έως την κορύφωση της καριέρας του, αναλαμβάνοντας την κορυφαία ομάδα του πλανήτη, με τον καλύτερο παίκτη όλων των εποχών στη σύνθεση της. Η μοίρα τα έφερε έτσι και μετά από 20 χρόνια παρουσίας στο Champions League, ο Ολυμπιακός κληρώθηκε με την Μπαρτσελόνα μόνο όταν ο Βαλβέρδε βρέθηκε στον πάγκο της. Ένας Ολυμπιακός όμως, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με αυτόν που άφησε ο Ισπανός όταν έφυγε, ούτε καν με αυτόν του Μίτσελ, του Ζαρντίμ και του Σίλβα.
Ο φετινός Ολυμπιακός είναι δημιούργημα (;) του Μπέσνικ Χάσι, από τις επιτυχίες (..) του οποίου κάποιοι «θαμπώθηκαν» και επέμεναν στην πρόσληψη του, όπως κάποτε είχε συμβεί με τον Τιμούρ Κετσπάγια. Ο Κοσοβάρος προπονητής μπέρδεψε ακόμη και τον εαυτό του με τις εμμονές και τις τραγικές επιλογές του, αφήνοντας πίσω του μια ομάδα η οποία κόντεψε να φάει 7 γκολ σε ένα ημίχρονο από την Σπόρτινγκ στο γήπεδο της και τελικά έφαγε 3 γκολ σε 20 λεπτά από την ΑΕΚ, στο κύκνειο άσμα του! Η συνέχεια γνωστή. Ανέλαβε εκ νέου ο Τάκης Λεμονής, ο οποίος δεν είναι κάποιο ιερό τέρας της παγκόσμιας προπονητικής, όμως έκανε τα αυτονόητα και κατάφερε να πάρει πολλά, ακόμη και από παίκτες που σε άλλες εποχές δεν θα περνούσαν ούτε έξω από τα μαγειρεία του Ρέντη.
Παρέλαβε ένα ρόστερ, το οποίο για κάποιο απροσδιόριστο λόγο είχε ενθουσιάσει και ικανοποιήσει (;) αρκετό κόσμο, παρά τις «τρύπες» που έβγαζαν μάτι, ακόμη και για όσους ανακάλυψαν το ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 2017. Αμυντικοί ψηλοί, αργοί και άπειροι στην πλειοψηφία τους, κέντρο πιο αργό και από το αργό πετρέλαιο και σε όλα αυτά να προστίθενται τραυματισμοί και ακατανόητες επιλογές του πρώην προπονητή, ακόμη και στη λίστα των παικτών που δηλώθηκαν στην UEFA. Μια ομάδα με προετοιμασία που έγινε απλά για να περάσει στους ομίλους του Champions League, χωρίς κανένα επιθετικό πλάνο και με αμφίβολη φυσική κατάσταση. Μπροστά σε όλα αυτά, ο Λεμονής, μείωσε τη ζημιά στην Ευρώπη, ενώ την ίδια στιγμή παραμένει ζωντανός στο κυνήγι του πρωταθλήματος, παρά τις «γκέλες» που συνεχίζονται, ως απόρροια κυρίως των καλοκαιρινών λαθών.
Επιστροφή στο τώρα. Για την ακρίβεια στο χθες, όταν ο Λιονέλ Μέσι και η παρέα του πάτησαν το πόδι τους στο «Γ. Καραϊσκάκης», καθοδηγούμενοι από τον Ερνέστο Βαλβέρδε. Καλές οι selfies και η αναγνώριση του μεγαλείου του Αργεντίνου, όμως κανένας «πόλεμος» δεν κερδήθηκε με αγκαλίτσες και φιλάκια. Και μπορεί να μην ενθουσίασε κανέναν το -λόγω περιστάσεων και τραυματισμών- ανορθόδοξο σχήμα με τον κανέναν επιθετικό και τα δύο δεξιά μπακ, όμως φάνηκε ότι υπήρχε σχέδιο. Το οποίο με αυτοθυσία, ψυχή και προφανώς τύχη, δούλεψε. Κυρίως όμως με ένα γήπεδο που «έβραζε» μετά από χρόνια για τους σωστούς λόγους και βοήθησε την ομάδα να κρατήσει ένα αποτέλεσμα, το οποίο έδωσε τον πρώτο βαθμό στον όμιλο και την χαρά ότι ΔΕΝ σε νίκησε η κορυφαία ομάδα του κόσμου. Μέχρι εκεί. Η χρονιά είναι μεγάλη και τους τίτλους τους δίνουν οι νίκες. Και για να βρεθείς ξανά αντιμέτωπος με τους κορυφαίους, πρέπει να διατηρήσεις τα κεκτημένα σου. Όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό. We rule this land, Ernesto.
ΥΓ. Όταν το 2010 έχουμε «θαυμάσει» την 11άδα χρυσοπληρωμένων παικτών της Ίντερ, υπό τις οδηγίες του υποτιθέμενου Special One προπονητή της, να παίζουν 95 λεπτά μαζική άμυνα, προσπαθώντας να καταστρέψουν το παιχνίδι της Μπαρτσελόνα για να προκριθούν, τότε καλό θα ήταν να λείπουν οι γκρίνιες για το πλάνο του Sir Takis, ειδικά με το «υλικό» που έχει στα χέρια του.
*Ευχαριστούμε θερμά τη Nissan, επίσημο χορηγό του UEFA Champions League.
