Όταν η Ιταλία αποφάσισε να σταματήσει να αγαπάει τον Μαραντόνα
Τον Ντιέγκο Μαραντόνα τον λάτρευε όλη η Ιταλία, μέχρι εκείνο το ματς για τα ημιτελικά του Μουντιάλ του 1990 στο Σαν Πάολο μεταξύ της «Σκουάντρα Ατζούρα» και της Αργεντινής. Σε εκείνο το ματς γράφτηκε ουσιαστικά το τέλος του Ντιέγκο στην γειτονική χώρα.
Η ιδέα της οικογένειας υπήρξε βασικός άξονας του ιταλικού τρόπου ζωής, αλλά η εκβιομηχάνιση του Βορρά σε συνδυασμό με τα υψηλά επίπεδα εκπαίδευσης και απασχόλησης έφεραν μια χαλάρωση στον θεσμό της οικογένειας. Στον φτωχό Νότο όμως συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.
Ο οικογενειακός δεσμός γινόταν όλο και πιο δυνατός, αυτό που λένε οι Ιταλοί mammismo (η σχέση αγάπης μεταξύ ενός άνδρα και της μητέρας του). Και ο δεσμός αυτός είναι ένας λόγος που μπορούμε να καταλάβουμε πιο εύκολα την σχέση της Νάπολι με τον Μαραντόνα. Η μαμά Νάπολι και ο αγαπημένος υιός Ντιέγκο.
Την εποχή που ο Μαραντόνα έγραφε ιστορία στο Σαν Πάολο, η Ιταλία βρισκόταν σε οικονομική άνθηση. Στην χώρα υπήρξε έντονη εσωτερική μετανάστευση προς τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα του Βορρά και συγκεκριμένα το Μιλάνο και το Τορίνο συνετέλεσε στην πληθυσμιακή υπερσυγκέντρωση των δύο αυτών πόλεων προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο μίσος για τους δύο αυτούς πόλους.
Η ανισότητα Βορρά-Νότου μεταφέρθηκε και στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Με εξαίρεση την σπουδαία Κάλιαρι του 1970, καμία άλλη ομάδα από το Νότο δεν είχε καταφέρει να αναδειχθεί πρωταθλήτρια. Ετσι, όταν ο Μαραντόνα κατέβαζε το βαρύτιμο τρόπαιο στο Σαν Πάολο το 1987, όταν τα έβαζε με την Γιουβέντους των Ανιέλι και την Μίλαν του Μπερλουσκόνι, είχε καταφέρει κάτι που λίγοι μπορούσαν να πετύχουν. Να γίνει ο εκφραστής των ονείρων μιας πόλης, ο… Θεός τους και να λατρεύεται με όρους ειδωλολατρικούς που πολλοί θα χαρακτήριζαν ακόμα και βλάσφημους. Μαζί με την λατρεία όμως ήρθε και η καταστροφή.
Στη Νάπολη γνωρίζει την Camorra και ουσιαστικά μια σχέση αλληλοεξάρτησης ξεκινάει. Ο Ντιέγκο για την κοκαΐνη και η Camorra για να εκμεταλλευτεί το όνομα του Μαραντόνα. Ολοι γνώριζαν αλλά και κανένας δεν έλεγε κάτι. Ακόμα και όταν είδαν το φως της δημοσιότητας οι φωτογραφίες με την διαβόητη οικογένεια Τζουλιάνο. Εκτός από λατρεία ο Ντιέγκο προκάλεσε και φθόνο αλλά κι εχθρούς οι οποίοι τον περίμεναν στην γωνία. Και η αφορμή δόθηκε στο Μουντιάλ του 1990 στην Ιταλία. Λίγο πριν την διοργάνωση ο Μαραντόνα φέρνει και το δεύτερο Scudetto στη Νάπολη, αλλά η αντίστροφη μέτρηση για τον Pibe d` Oro είχε αρχίσει.
Η τύχη τα φέρνει έτσι και στον ημιτελικό του Σαν Πάολο η Ιταλία αντιμετωπίζει την Αργεντινή. Ο Μαραντόνα βγαίνει λίγο πριν τον ημιτελικό και κάνει την δήλωση που για πολλούς αποτέλεσε και την αρχή του τέλους του στην χώρα. «Για 364 σας συμπεριφέρονται σαν σκ@τ@ και τώρα θέλουν να τους υποστηρίξετε», απευθυνόμενος στους αγαπημένους του Ναπολιτάνους.
Μια δήλωση που φέρνει μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα όσους πήγαν εκείνη την ημέρα στο Σαν Πάολο. Να φωνάξουν υπέρ της εθνικής ομάδας της χώρας τους η οποία όμως είναι το σύμβολο της όποιας καταπίεσης από τον Βορρά ή στήριξη στον Θεό τους, αυτόν που τα έβαλε με το απόλυτο κακό και βγήκε νικητής; Και το δίλημμα αυτό έφερε και το ανάλογο κλίμα στις εξέδρες και η «Σκουάντρα Ατζούρα» μόνο στο σπίτι της δεν αισθάνθηκε. Η πρόκριση στα πέναλτι της Αργεντινής ήταν η ταφόπλακα για τον Μαραντόνα.
Ο Ντιέγκο ήταν πλέον persona non grata και στον τελικό του Ολίμπικο όλο το γήπεδο αποδοκιμάζει τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής, ενώ και η νίκη της Γερμανίας και κυρίως με τον τρόπο που ήρθε (με πέναλτι που δεν υπήρξε ποτέ) πανηγυρίζεται έντονα σε όλη την χώρα. Η αγάπη για τον Μαραντόνα είχε τελειώσει.
