See you again, Paul Walker

Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Η σχέση μου με τις ταινίες «Fast and Furious» δεν ήταν και οι καλύτερες αρχικά. Για την ακρίβεια ήταν μηδαμινές, καθώς την πρώτη ταινία που προβλήθηκε το 2001, την είδα σχεδόν μαζί με την δεύτερη (2003) και μάλιστα εντελώς από σπόντα. Εξηγούμαι. Όντας δευτεροετής φοιτητής στην Σκωτία, σε μια επιδρομή μου σε γνωστό πολυκατάστημα, έλαβα ως δώρο μια συλλογή με τα dvd των «The Fast and the Furious» και «2 Fast 2 Furious» (μόνο με αγγλικούς υπότιτλους). Κι όμως εκείνο το βροχερό απόγευμα του Σεπτέμβρη, δεν ήξερα ότι αποκτούσα την συντροφιά μου για τους επόμενους -δύσκολους όπως αποδείχτηκαν- μήνες. Το μέτρημα των προβολών τους χάθηκε στη μετάφραση και 12 χρόνια μετά, τα συγκεκριμένα dvd ζουν ακόμη (θαύμα!) και δεν είναι πια μόνα τους.

Που οφείλονταν όμως η αρχική μου αρνητικότητα; Ως θαυμαστής του αυτοκινήτου, δεν θα έπρεπε να έχω ενθουσιαστεί από το 2001; Η αλήθεια είναι ότι γνώμη για τους «Μαχητές των Δρόμων» μπορεί να άλλαξα σε μεγάλο βαθμό με την πάροδο των ετών, όχι όμως και για τους εκάστοτε «βιαστές» τετράτροχων, οι οποίοι επηρεάστηκαν και δεν αρκέστηκαν μόνο σε αμφιβόλου αισθητικής επεμβάσεις, αλλά με την πρώτη ευκαιρία δοκίμαζαν να μεταφέρουν σκηνές των ταινιών, στην πραγματική ζωή, δηλαδή στους δρόμους! Και αν από τη μία το «γούστο» τους στη χειρότερη των περιπτώσεων να κόστιζε λίγη μυωπία παραπάνω ή έστω ολική τύφλωση (..), από την άλλη η οδήγηση τους και η μίμηση επικίνδυνων ελιγμών ή αυτοσχέδιων αγώνων, θα μπορούσε να κοστίσει την ζωή τους και κυρίως την ζωή άμαχου πληθυσμού.

Η άποψη μου για τις «κόντρες» ήταν εξ αρχής απόλυτη και παραμένει. «Κόντρα υφίσταται μόνο μεταξύ (δύο ή περισσότερων) ΙΔΙΩΝ οχημάτων και ΟΧΙ σε δημόσιους δρόμους». Το να πενταπλασιάζει κάποιος την ιπποδύναμη ενός μέτριου αυτοκινήτου ή απλά να έχει τη δυνατότητα να αγοράσει ένα πανάκριβο και γρήγορο αυτοκίνητο, δεν τον μετατρέπει σε καλύτερο οδηγό. Δώστε σε 5 οδηγούς το ίδιο ακριβώς αμάξι και αφήστε τους να τρέξουν. Εκεί θα φανεί ποιος έχει την ικανότητα να εκμεταλλευτεί στο έπακρο το όχημα του. Και για να είμαστε ειλικρινείς στις επτά (7)  «Fast and Furious» ταινίες, δεν κερδίζουν οι οδηγοί, αλλά τα αυτοκίνητα, κάτι που άλλωστε είναι αναμενόμενο όταν μιλάμε για την βιομηχανία του κινηματογράφου. Και εκεί οφείλεται η εμπορική τους επιτυχία, ειδικά στην χώρα μας. Ακόμη κι έτσι όμως, πάντα θα υπάρχει ο συνδετικός κρίκος, το στοιχείο που θα ενώνει μέχρι τέλους τους απανταχού φανατικούς της αυτοκίνησης. Μην κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε. Ναι, στο αίσθημα της ελευθερίας και της αδρεναλίνης που ίπταται, αναφερόμαστε. Μία μαγική λέξη: Tαχύτητα.

Και η ανάλογη «προσγείωση». Το τίμημα. Ποιο σατανικό μυαλό σκαρφίστηκε τον θάνατο ενός εκ των πρωταγωνιστών της πιο δημοφιλούς σειράς ταινιών αυτοκινήτου, από… αυτοκίνητο; Χωρίς καν να το οδηγεί εκείνος, χωρίς καν να προλάβει να βγει έξω πριν τελικά αυτό τυλιχτεί στις φλόγες; Ο Paul Walker είχε την τύχη να κάνει το χόμπι του επάγγελμα και κάτι παραπάνω, αλλά τελικά να χάσει την ζωή του από αυτό που αγαπούσε τόσο στην πραγματικότητα όσο και στη δουλειά του! Τραγική ειρωνεία στα καλύτερα της. Χωρίς να είναι ο πιο ταλαντούχος ηθοποιός, έδειχνε αρκετά συμπαθής, προσγειωμένος και προσιτός, ειδικά σε σχέση με τα τιτανομεγιστοτεράστια ψώνια του σιναφιού του. Ο θάνατος του ενίσχυσε την πεποίθηση αυτή, καθώς και τη συνολική του υστεροφημία, ενώ παράλληλα εκτόξευσε στα ύψη την εμπορική επιτυχία του «Furious 7», το οποίο προβάλλεται αυτή την περίοδο στους κινηματογράφους.

Πότε δεν πείστηκα από τα δάκρυα ηθοποιών εκτός πλατό, ίσως γιατί ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν συνεχίζουν να ερμηνεύουν ή αν όντως θρηνούν, όμως αυτή την φορά φαίνεται ότι οι συμπρωταγωνιστές του Paul Walker όχι μόνο δεν υποκρίνονται, αλλά φρόντισαν να τον τιμήσουν με κάθε πιθανό ή απίθανο τρόπο. Τον αποκαλούν αδερφό, οικογένεια, φίλο. Και έτσι φαίνεται ότι ήταν για εκείνους. Το ίδιο και για όσους «μεγάλωσαν» μαζί του και τον ήξεραν πρώτα ως «Brian O`Conner», πρώην αστυνομικό και μετέπειτα εραστή της ταχύτητας και «αδερφό» του «Dominique Toretto» (aka Vin Diesel). Στην πραγματική ζωή μπορεί να μην είχε το τέλος που του άξιζε, στην τελευταία του όμως ταινία αποχωρεί με έναν τρόπο μαγικό, που σε κάνει να ξεχνάς το τι συνέβη στην πραγματικότητα. Όχι, δεν πέθανε. Πήρε τον δρόμο που ήταν γραφτό να διαβεί. Σίγουρα κάποια μέρα θα ανταμώσει ξανά με τα φιλαράκια του. Και όχι μόνο με αυτά. See you again, Paul. Soon.