Το ποδόσφαιρο στον Ισπανικό Εμφύλιο
Ο αθλητισμός θα αποτελεί πάντα πεδίο σύγκρουσης με την εκάστοτε εξουσία και ο ισπανικός εμφύλιος αποτέλεσε ένα από εκείνα τα ιστορικά γεγονότα που ο αθλητισμός έπαιξε τον δικό του ρόλο στα τεκταινόμενα της Ισπανίας.
Ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος διήρκεσε από τις 17 Ιουλίου 1936 μέχρι την 1 Απριλίου 1939, ήταν ο πόλεμος μεταξύ των Ισπανών Εθνικιστών υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο και των Δημοκρατικών, δηλαδή των υπερασπιστών της εκλεγμένης κυβέρνησης, αριστερών, σοσιαλιστών, αναρχικών και κομμουνιστών.
Στις 19 Ιουλίου του 1936 δύο ημέρες μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, στην Γαλικία οι οπαδοί της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια γέμισαν το Ριαθόρ για την αναμέτρηση με την τοπική αντίπαλο, την Θέλτα. Στην Γαλικία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες περιοχές της Ισπανίας (όπως η Καταλονία και η Μαδρίτη που αντιστάθηκαν στους εθνικιστές) το πραξικόπημα ήταν επιτυχές με τους εθνικιστές να έχουν τον απόλυτο έλεγχο σε όλη της διάρκεια της εμφύλιας σύρραξης.
Όπως και σχεδόν σε όλη την Ισπανία, έτσι και στην Γαλικία οι κάτοικοι ήταν λάτρεις του ποδοσφαίρου αλλά σιγά σιγά θα αρχίσουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον για λόγους που έχουν να κάνουν με προσωπικές διαφορές μέχρι και πολιτικές πεποιθήσεις.
Στην Γαλικία, ίσως και λόγω της καταγωγής του Φράνκο από την περιοχή, διοργανώθηκαν ακόμα περισσότερα παιχνίδια μεταξύ τοπικών συλλόγων όταν η περιοχή είχε γεμίσει από στρατιώτες. Το μεγάλο ματς της περιοχής, το Ντεπορτίβο – Θέλτα έγινε μπροστά σε χιλιάδες υποστηρικτές του Φράνκο στο Βίγκο, σύμφωνα με μαρτυρία του ιδρυτή της ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων, Μιλάν Αστράι.
Ο Αστράι, φανατικός ακροδεξιός, είχε χάσει το αριστερό του χέρι και το δεξί του μάτι σε μια στρατιωτική εκστρατεία στο Μαρόκο κερδίζοντας τον τίτλο του ένδοξου ακρωτηριασμού (glorioso mutilado), ενώ θρυλείται πως η διάσημη πολεμική ιαχή «Viva la Muerte» είναι δικά του.
Για λίγο καιρό το ποδόσφαιρο σε ορισμένες περιοχές της Ισπανίας λειτούργησε ως φάρμακο, μία από τις λίγες δημόσιες πράξεις του εμφυλίου όπου οι συμμετέχοντες έδειχναν σεβασμό. Άλλες ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Γαλικίας κατά την διάρκεια του εμφυλίου ήταν το Λούγο, η Ρασίνγκ ντε Φερόλ (η ομάδα της γενέτειρας του Φράνκο) και η Ποντεβέντρα. Κάποια παιχνίδια έγιναν και στην Ανδαλουσία καθώς και στην περιοχή Λεβάντε, όπου διεξήχθη ένα μεσογειακό πρωτάθλημα με την συμμετοχή των Βαλένθια, Μπαρτσελόνα και Εσπανιόλ.
Σε άλλες περιφέρειες της Ισπανίας, η Νοβάρα και η Αραγονία αντιστάθηκαν από νωρίς στην στρατιωτική εξέγερση, κι έτσι οι τοπικές ομάδες Οσασούνα και Σαραγόσα αναδιοργανώθηκαν υπό την αιγίδα των γαλλόφωνων αρχών. Η αντίληψη πως το ποδόσφαιρο θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστο από τον εμφύλιο διαψεύστηκε γρήγορα. Μέχρι το τέλος του Νοεμβρίου του 1936 η αρχική στρατιωτική εξέγερση στην Μαδρίτη είχε ματαιωθεί και η πρωτεύουσα ήταν ήδη σε κατάσταση μακράς πολιορκίας. Για την δική της ασφάλεια, η δημοκρατική κυβέρνηση μετέφερε την έδρα της στην Βαλένθια, αφήνοντας την Μαδρίτη στα χέρια των κομμουνιστών και των αναρχικών πολιτοφυλακών. Αυτό όπως ήταν λογικό επηρέασε και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Η ιδέα ενός εθνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου είχε σβήσει.
Πληροφορίες από το βιβλίο: Ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρο στον Ισπανικό Εμφύλιο
