Ποια θα πάρει το Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού 2026;

Ποια πιστεύετε ότι θα πάρει φέτος το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο;

Όταν η Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών κινηματογράφου ανακοίνωσε τη πλήρη λίστα των υποψηφιοτήτων για τα 98α Βραβεία Όσκαρ, πολλοί σχολιαστές του διεθνούς Τύπου στάθηκαν στα ρεκόρ που έσπασε η ταινία Sinners και στη βαθιά αλλαγή που δείχνει πως γίνεται στην κινηματογραφική βιομηχανία. Αλλά όσο οι «μεγάλες» ταινίες μονοπωλούν συζητήσεις για Καλύτερη Ταινία ή Σκηνοθεσία, η κατηγορία Καλύτερης Ηθοποιού φέτος αποτελεί πραγματικό πεδίο μάχης, με πέντε ερμηνείες που αντικατοπτρίζουν το εύρος, το βάθος και τις εξελίξεις στον χαρακτήρα και το σινεμά — ένα φάσμα τόσο διαφορετικό που ακόμη και οι πιο έμπειροι αναλυτές δυσκολεύονται να δώσουν απόλυτο φαβορί.

Οι υποψήφιες που διεκδικούν το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο είναι:

η Τζέσι Μπέκλεϊ για το Hamnet (ως Agnes Shakespeare),

η Ρόουζ Μπέρυν για το If I Had Legs I’d Kick You,

η Κέιτ Χάντσον για το Song Sung Blue,

η Ρενάτε Ράινσβε για το Sentimental Value, και

η Έμμα Στόουν για το Bugonia.

Αυτές οι πέντε ερμηνείες δεν έχουν μόνο διαφορετικό ύφος και θεματική, αλλά αντιπροσωπεύουν άλλες «σχολές» υποκριτικής και κινηματογραφίας — από ιστορικό δράμα και ψυχολογικό θρίλερ μέχρι σκηνοθετικά απαιτητικές, μεταφορικές και συναισθηματικά φορτισμένες παρουσίες. Και σε μια χρονιά όπου οι υποψηφιότητες συνοδεύονται από συζητήσεις για φύλο, εξουσία, αποκλεισμούς και αναλογική εκπροσώπηση, η επιλογή της Ακαδημίας εντείνει την υπόθεση της κούρσας.

Τζέσι Μπέκλεϊ – Hamnet

Σε πολλές από τις πρώτες εκτιμήσεις, η Τζέσι Μπέκλεϊ εμφανίζεται ως το πιο σταθερό φαβορί για την κατάκτηση του Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού το 2026, με μεγάλη στήριξη από κριτικούς και προγνωστικά sites. Η ερμηνεία της στο Hamnet, ένα έργο που διερευνά την απώλεια, τον χρόνο και την ανθρώπινη αντοχή σε ιστορικό πλαίσιο, έχει ήδη αποσπάσει διεθνείς διακρίσεις και βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των Critics Choice και Golden Globe Awards.

Αν η Μπέκλεϊ κερδίσει, θα γίνει η πρώτη Ιρλανδή ηθοποιός που κερδίζει Όσκαρ στην κύρια κατηγορία — ένα ορόσημο που ήδη αποτελεί θέμα συζήτησης στην Ιρλανδική και ευρωπαϊκή κινηματογραφική κοινότητα. Το Hamnet, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Chloé Zhao, συνδυάζει ιστορική ευαισθησία με αυθεντική δραματουργική ένταση, δίνοντας στην Μπέκλεϊ μια ερμηνεία ώριμη, βαθιά και κατά πολλούς κριτικούς αξέχαστη.

Αλλά παρά το προβάδισμά της στις πρώτες προβλέψεις, δεν είναι μόνο τα βραβεία που μετρούν· είναι το πώς αυτή η ερμηνεία εντάσσεται στη συνολική «αφήγηση» της Ακαδημίας για το τι σημαίνει σήμερα να τιμάς μια γυναίκα στην κορυφή της κατηγορίας.

Ρόουζ Μπέρυν – If I Had Legs I’d Kick You

Η Ρόουζ Μπέρυν εμφανίζεται στα προγνωστικά των Oscars για την ερμηνεία της σε μια ταινία που, όπως υποστηρίζουν οι αναλυτές, αποδομεί με «μαύρο» χιούμορ και οξυδέρκεια τα στερεότυπα για τη θλίψη, την αυτογνωσία και την εσωτερική δύναμη. Σε πολλούς κύκλους, θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές και ενδιαφέρουσες ερμηνείες του έτους — όχι τόσο «κλασικά δραματική» όσο περισσότερο ψυχολογικά απαιτητική.

Η Μπέρυν διαθέτει ένα ευρύ ρεπερτόριο και σεβαστή καριέρα, κάτι που ενισχύει τις πιθανότητές της στα στοιχήματα και τις προβλέψεις: πολλοί αναλυτές την τοποθετούν σε θέση «dark horse», ικανή να ανατρέψει την τάση υπέρ της Μπέκλεϊ επειδή το κοινό και η Ακαδημία τείνουν κάποιες φορές να επιβραβεύουν το ρίσκο και την «διαφορετική» ερμηνεία.

Αν κερδίσει, θα είναι συγκερασμός χρόνιας εμπειρίας, αφομοιωμένης κινηματογραφικής δεξιοτεχνίας και μιας ερμηνείας που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα δραματουργικά μοτίβα.

Κέιτ Χάντσον – Song Sung Blue

Σε αντίθεση με την Μπέκλεϊ και την Μπέρυν, η Κέιτ Χάντσον έρχεται από μια ταινία που —σύμφωνα με το ίδιο το υπόβαθρο των υποψηφιοτήτων— έχει έντονο μουσικό και συναισθηματικό χαρακτήρα, στοιχεία που συνήθως δεν ευνοούνται εύκολα στο κύριο βραβείο ηθοποιίας.

Όμως η υποψηφιότητά της μοιάζει να αντικατοπτρίζει μια διαφορετική τάση: την αξία που δίνουν οι ψηφοφόροι σε ερμηνείες που συνδυάζουν αστέρια μεγάλης καριέρας και «προσιτή» ερμηνεία με βαθιά συναισθηματική απόχρωση.

Η Χάντσον, παρότι φαινομενικά λιγότερο προφανής νικήτρια από άλλες υποψήφιες, φέρνει στην κουβέντα το πώς τα Όσκαρς μπορεί να ανταμείψουν τον συνδυασμό υπεροχής και λαϊκής απήχησης.

Ρενάτε Ράινσβε – Sentimental Value

Η Ρενάτε Ράινσβε είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες υποψηφιότητες, γιατί η υποψηφιότητά της δεν στηρίζεται μόνο στην ερμηνεία, αλλά στο πώς αυτή λειτουργεί στο σύνολο της ταινίας Sentimental Value, η οποία έχει ήδη κερδίσει βραβεία Ευρωπαϊκών και κινηματογραφικών κύκλων. Ο τρόπος που η Ράινσβε ενσαρκώνει έναν χαρακτήρα πολύπλοκο και αντιφατικό δείχνει γιατί η Ακαδημία φέτος συμπεριέλαβε μια πιο «ευρωπαϊκή» και αρτιστική προσέγγιση στην κατηγορία.

Μια νίκη για τη Ράινσβε θα σήμαινε ότι η Αμερικανική Ακαδημία αναγνωρίζει ερμηνείες που ξεπερνούν τις καθιερωμένες δραματικές φόρμες, ανοίγοντας μια νέα σελίδα στο τι θεωρείται βραβεύσιμη γυνακεία ερμηνεία.

Έμμα Στόουν – Bugonia

Ίσως η πιο «βαριά» υποψηφιότητα της χρονιάς: η Έμμα Στόουν έχει ήδη σπάσει ένα σημαντικό ρεκόρ, όντας η νεότερη γυναίκα με επτά συνολικές υποψηφιότητες Όσκαρ στην καριέρα της — ξεπερνώντας τους αριθμούς της Μέριλ Στριπ.

Η ερμηνεία της στο Bugonia, όπου υποδύεται έναν διευθύνοντα σύμβουλο σε μια πειραματική και σουρεαλιστική κινηματογραφική προσέγγιση, έχει θεωρηθεί από πολλούς αναλυτές ως η πιο ριζικά κινηματογραφική της λίστας. Κι εδώ, όμως, η πρόκληση είναι διπλή: όχι μόνο πρέπει να αντιμετωπίσει τις άλλες δυνατές ερμηνείες, αλλά και να πείσει ότι το είδος ταινίας στο οποίο συμμετέχει έχει την ίδια βαρύτητα με τα παραδοσιακά «δραματικά» ρολά.

Ποια έχει το προβάδισμα;

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία από τα μεγάλα sites προβλέψεων, η Τζέσι Μπέκλεϊ κρατά ένα μικρό προβάδισμα ως το αγαπημένο φαβορί της σεζόν, με πολλούς να βλέπουν τη «βασική» της υποψηφιότητα ως πιθανότερη νικήτρια.

Όμως η χρονιά αυτή δεν μοιάζει με τις προηγούμενες. Οι υπόλοιπες υποψήφιες προσφέρουν διαφορετικές κατευθύνσεις και κινηματογραφικές αισθητικές — από μη παραδοσιακή δραματουργία ως πιο εκλεπτυσμένη, καλλιτεχνική προσέγγιση. Αυτό σημαίνει ότι η τελική ψηφοφορία της Ακαδημίας ενδέχεται να κινηθεί σε απρόβλεπτες κατευθύνσεις, ειδικά αν ληφθεί υπόψη το πώς εξελίσσονται και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων κατά τη διάρκεια της σεζόν βραβεύσεων.

Η αίσθηση ότι η Τζέσι Μπάκλεϊ προηγείται στην κούρσα για το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου δεν προκύπτει από έναν μεμονωμένο παράγοντα, ούτε από μια στιγμιαία έκρηξη ενθουσιασμού. Αντίθετα, σχηματίζεται αργά, σχεδόν υπόγεια, όπως ακριβώς και η ερμηνεία της στο Hamnet. Είναι το αποτέλεσμα μιας σύμπτωσης ρόλου, χρονικής συγκυρίας και συλλογικής ψυχολογίας της Ακαδημίας — εκείνης της άγραφης λογικής που, χρόνο με τον χρόνο, καθορίζει τι θεωρείται «άξιο» να επιβραβευτεί.

Στο Hamnet, η Μπάκλεϊ δεν ερμηνεύει απλώς έναν χαρακτήρα που πενθεί.

Υποδύεται μια γυναίκα που μαθαίνει να ζει μέσα στην απώλεια, χωρίς εξάρσεις, χωρίς θεατρικές κορυφώσεις, χωρίς την παραμικρή ανάγκη να πείσει τον θεατή για το βάθος του πόνου της. Αυτός ο τρόπος υποκριτικής —εσωτερικός, σχεδόν απογυμνωμένος— είναι ακριβώς εκείνος που η Ακαδημία τείνει να αναγνωρίζει όταν βρίσκεται μπροστά σε μια χρονιά γεμάτη ερμηνευτική ποικιλία. Όταν όλα γύρω της «φωνάζουν», η ερμηνεία που ψιθυρίζει αποκτά μεγαλύτερη δύναμη.

Εξίσου καθοριστικό, όμως, είναι το σημείο στο οποίο βρίσκεται η ίδια η Μπάκλεϊ στην καριέρα της. Δεν είναι νέα αποκάλυψη. Έχει ήδη δοκιμαστεί, έχει ήδη αναγνωριστεί, αλλά δεν έχει ακόμη «σφραγιστεί» με το μεγάλο βραβείο. Αυτό το ενδιάμεσο στάδιο είναι συχνά το πιο ευνοϊκό στα Όσκαρ. Η Ακαδημία μοιάζει να αισθάνεται ότι «ήρθε η ώρα», ότι η βράβευση δεν είναι ούτε πρόωρη ούτε επαναλαμβανόμενη, αλλά απολύτως συγχρονισμένη με την ωρίμανση μιας ερμηνεύτριας που έχει αποδείξει τη συνέπειά της.

Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με την Έμμα Στόουν, της οποίας η δουλειά στο Bugonia θεωρείται από πολλούς πιο τολμηρή και κινηματογραφικά ριψοκίνδυνη, η Μπάκλεϊ δεν χρειάζεται να «δικαιολογήσει» την επιλογή της. Η Στόουν κουβαλά ήδη το βάρος της πρόσφατης βράβευσης και, όσο άδικο κι αν ακούγεται, αυτό λειτουργεί συχνά ανασταλτικά.

Η Ακαδημία σπάνια ανταμείβει δύο φορές μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα την ίδια ηθοποιό, εκτός αν πρόκειται για κάτι συντριπτικά αναπόφευκτο. Το Hamnet, αντίθετα, προσφέρει μια ερμηνεία που μοιάζει ακριβώς με εκείνες που η Ακαδημία αισθάνεται άνετα να αγκαλιάσει: σοβαρή, λογοτεχνική, βαθιά ανθρώπινη.

Υπάρχει, επίσης, κάτι ακόμη πιο άπιαστο αλλά εξίσου σημαντικό. Η ερμηνεία της Μπάκλεϊ δεν διχάζει. Δεν προκαλεί έντονες αντιδράσεις, ούτε απαιτεί «ανάγνωση». Την αποδέχονται τόσο οι πιο παραδοσιακοί ψηφοφόροι όσο και εκείνοι που αναζητούν μια πιο σύγχρονη, λιτή προσέγγιση στο δράμα. Σε μια χρονιά όπου άλλες υποψηφιότητες αντιμετωπίζονται είτε ως «αιρετικές» είτε ως υπερβολικά εξωστρεφείς, η Μπάκλεϊ λειτουργεί ως κοινός τόπος — και αυτό, στα Όσκαρ, είναι συχνά καθοριστικό.

Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι η νίκη της είναι δεδομένη. Η φετινή κατηγορία είναι από τις πιο ανοιχτές των τελευταίων ετών και η Ακαδημία έχει αποδείξει ότι, όταν το θελήσει, μπορεί να αιφνιδιάσει. Αν, όμως, η ψήφος κινηθεί με βάση το ένστικτο που διαχρονικά την καθοδηγεί —την επιβράβευση της σιωπηλής, ανθεκτικής, εσωτερικής ερμηνείας— τότε το προβάδισμα της Τζέσι Μπάκλεϊ δεν είναι απλώς θέμα προβλέψεων. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθύτερης, σχεδόν συναισθηματικής συμφωνίας ανάμεσα στην ερμηνεία της και σε αυτό που η Ακαδημία πιστεύει ότι πρέπει να εκπροσωπεί το Όσκαρ αυτή τη χρονιά.

Ένα βήμα μπροστά στη γυναικεία αναγνώριση;

Τέλος, η συζήτηση γύρω από τις υποψηφιότητες φέτος δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα, αλλά και τον τρόπο που αναδεικνύει η Ακαδημία τις γυναικείες ερμηνείες — ειδικά σε μια χρονιά όπου είχε έντονη κριτική για την έλλειψη γυναικών σκηνοθετών σε άλλες κατηγορίες.

Τα Όσκαρ, αν και συχνά κατηγορούνται ότι μένουν πίσω από τις κοινωνικές αλλαγές, φαίνεται ότι φέτος κάνουν ένα βήμα μπροστά στο να αναγνωρίσουν μια πιο σύνθετη, ποικιλόμορφη εικόνα της γυναικείας ερμηνείας. Το αν αυτό θα επιβεβαιωθεί με το χρυσό αγαλματίδιο στις 15 Μαρτίου θα αποδειχθεί στη νύχτα των Όσκαρ — μια νύχτα που καμία από αυτές τις πέντε δεν θα έπρεπε να θεωρείται «εκτός συναγωνισμού».