Η βιομηχανία της δικαιολογίας
Να γκρινιάζεις επειδή δεν είσαι καλός γιατί έχεις προσεγγίσει λάθος το ματς ή γιατί έχεις μια κακή μέρα ή γιατί χαλάρωσες στην διάρκεια του παιγνιδιού ή γιατί δεν κατάλαβες την δυσκολία του αγώνα, στα μάτια μου δεν έχει κανένα νόημα.
Άκουγα τον Μάρκο Νίκολιτς την Κυριακή το βράδυ μετά το ματς της ΑΕΚ με τον Βόλο να μιλάει ασταμάτητα για την διαιτησία και να του φταίει ο διαιτητής για όλα: ακόμα και για το ότι απέβαλε τον Δημήτρη Ναλιτζή, γεγονός που αν ο Νίκολιτς δεν είχε σκοπό να τον χρησιμοποιήσει αποκλείεται να έπαιξε ρόλο για την έκβαση του ματς. Τον ειρωνεύτηκε μάλιστα τον διαιτητή γιατί τον απέβαλε, επειδή, όπως του είπε, τον άκουσε να βρίζει στα σέρβικα («χαίρομαι που οι ‘Eλληνες διαιτητές μιλάνε ξένες γλώσσες» είπε) και τα είχε μαζί του χωρίς να αναφέρεται καλά καλά σε συγκεκριμένες φάσεις- αυτό πρέπει να πω ότι είναι ένα είδος νέας μόδας στην Ελλάδα.
Ο Νίκολιτς είναι πανέξυπνος και προσαρμόστηκε στα δικά μας. Και γιατί όχι; Αφού το να γκρινιάζεις για την διαιτησία σε βοηθά να φαίνεσαι στα μάτια των οπαδών μαχητής, αγέρωχος, επαναστάτης και δεν ξέρω τι άλλο γιατί να μην το κάνεις. Ο Ρασβάν Λουτσέσκου δημιούργησε τάση – έκανε trend που λένε κι αυτοί που ξέρουν. Αλλά προφανώς το θέμα μου δεν είναι ο Νίκολιτς και ο Λουτσέσκου: οι περισσότεροι τα ίδια κάνουν. Για την ακρίβεια βρίσκουν (κόσμο να τους ακούει) και τα κάνουν).
Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr
