Ο Νίκολιτς είναι πάντα ο ίδιος, αλλά…
Ο Αντώνης Καρπετόπουλος έχει κάποιες εξηγήσεις για το τι έχει πάθει ο Νίκολιτς.
Περιεχόμενα
Πολύς κόσμος – κι όχι μόνο οπαδοί της ΑΕΚ – αναρωτιούνται τι έχει πάθει φέτος ο Μάρκο Νίκολιτς. Μου λένε πως δεν καταλαβαίνουν πολλές από τις επιλογές του, και αναρωτιούνται γιατί δεν απαίτησε μια μεγαλύτερη ενίσχυση της ΑΕΚ πέρυσι το καλοκαίρι όταν μάλιστα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι η πρωταθλήτρια θα αγωνιστεί στο Τσάμπιονς λιγκ. Έχω μερικές εξηγήσεις. Και πρέπει να πω ότι δεν μου μοιάζει πολύ διαφορετικός ο Νίκολιτς. Είναι πάντα ο ίδιος έξυπνος προπονητής που δεν του αρέσει να χάνει κι όταν χάνει του φταίνε τα πάντα.
Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.
Αλήθεια και οφθαλμαπάτη
Ο Νίκολιτς είδε την Κυριακή την ΑΕΚ του να χάνει στο ελληνικό πρωτάθλημα μετά από ένα ολόκληρο χρόνο. Η ΑΕΚ έτρεξε ένα σπουδαίο αήττητο σερί 31 αγωνιστικών. Αλλά αυτό, όσο κι αν είναι αλήθεια, είναι και συγχρόνως λίγο οφθαλμαπάτη. Διότι μέσα σ’ αυτό το σερί υπάρχει ένας αποκλεισμός στο κύπελλο από τον ΟΦΗ, μια οδυνηρή ήττα αποκλεισμός από τον ημιτελικό του Conference League από την Ράγιο Ραγιεκάνο και μόνο τον τελευταίο μήνα (πριν το ντέρμπι με τον ΠΑΟ) τρεις ήττες οι οποίες αποκλείεται να μην προβλημάτισαν τον προπονητή της. Η Ενωση έχασε δύο ματς στο Τσάμπιονς λιγκ εκτός έδρας από τη Σαχτάρ και τη Μάντσεστερ Σίτι έχοντας δεχτεί συνολικά οκτώ γκολ. Και μόλις την περασμένη Τετάρτη ηττήθηκε στο κύπελλο από τον ΠΑΟΚ με 3-1. Η ήττα από τον Παναθηναϊκό δεν ήταν η πρώτη μετά από ένα χρόνο: ήταν μία ακόμα ήττα που ήρθε να προστεθεί σε ένα σερί κακών εμφανίσουν και κακών αποτελεσμάτων εκτός έδρας από την αρχή της σεζόν. Ο Νίκολιτς είχε την Κυριακή τα νεύρα του γιατί αισθάνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να λύσει. Και επειδή δεν αντέχει καμία ήττα, αντιδρά και λίγο σπασμωδικά.
Αρτίστες πιο πολύ από μαχητές
Το ότι η ΑΕΚ δεν παίζει εκτός έδρας όσο καλά αγωνίζεται στη Νέα Φιλαδέλφεια το βλέπουμε καιρό τώρα. Αυτό συμβαίνει κατά τη γνώμη μου για δύο πολύ απλούς λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει, όπως πάντα, κυρίως με την απόδοση των παικτών. Οι πιο πολλοί είναι λίγο πριμαντόνες που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό μπροστά στο κοινό τους: ισχύει όχι μόνο για τον Γιόβιτς και τον Βάργκα αλλά και για τον Μάριν, τον Κοϊτά, τον Ζοάο Μάριο, τον Μάγερ. Κανείς τους δεν μοιάζει πολεμιστής και όλοι αισθάνονται λίγο αρτίστες, που παίζουν για το χειροκρότημα της εξέδρας το οποίο και φανερά απολαμβάνουν. Ετσι οι χωρίς μεγάλους μαχητές ΑΕΚ έχασε από τον Παναθηναϊκό χωρίς να έχει ούτε έναν διακριθέντα, ενώ από την άλλη πλευρά υπήρχε μια ομάδα που μπήκε συγκεντρωμένη στο γήπεδο να παίξει ένα ματς που το έβλεπε σαν τελικό.
Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει καθαρά με το τακτικό κομμάτι. Η ΑΕΚ δεν παίζει απλά 4-4-2: παίζει πάρα πολύ για τους δύο κυνηγούς της που περιμένουν την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Βάργκα κι ο Γιόβιτς χρειάζονται μια ομάδα (για να το σχηματοποιήσω τουλάχιστον πέντε παίκτες) που να παίζει για χάρη τους. Όταν η ΑΕΚ αγωνίζεται εντός έδρας ανεβαίνει ψηλά και τους δυο κυνηγούς τους υποστηρίζει κλείνοντας τον αντίπαλο. Όταν το παιχνίδι να παίζεται πάρα πολύ στα πέριξ της περιοχής των αντιπάλων παίκτες όπως ο Κοϊτά, ο Μάγερ, ο Βιτάλις, και ο Μάριν, αλλά και οι ακραίοι μπακ είναι χρήσιμοι γιατί «ταΐζουν» τους δύο κυνηγούς. Εκτός έδρας όμως, όταν η ΑΕΚ είναι υποχρεωμένη να ξεκινήσει τις προσπάθειές της από πιο πίσω και το πράγμα δυσκολεύει ειδικά όταν ο αντίπαλος δεν κλείνεται αλλά την πιέζει ψηλά: ο δρόμος προς την αντίπαλη περιοχή γίνεται δύσκολος γιατί πέφτει και λίγο «ξύλο» παραπάνω. Ένας πολύ βασικός λόγος που η ΑΕΚ δεν απαντάει σε αυτό είναι ότι δεν έχει αυτόν που πέρσι ήταν ο MVP του πρωταθλήματος δηλαφή o πολυδιάστατος Πινέδα που «έκοβε και έραβε».
Διαβάστε επίσης
