Όλοι για τον Ρονάλντο κι εκείνος για ποιον;
Το ντεμπούτο της Αγγλίας στο μουντιάλ 2026 και το μεγάλο βάρος της Πορτογαλίας.
Χθες βράδυ, όπως σε όλες τις διοργανώσεις παγκοσμίου κυπέλου που θυμάμαι, υπήρχε μεγάλη περιέργεια για το ντεμπούτο της Αγγλίας. Το τι κάνουν οι Άγγλοι στα προκριματικά καμία σχέση δεν έχει με το τι θα κάνουν στα τελικά: είναι κανόνας. Η Κροατία που τα Λιοντάρια είχαν ως πρώτο αντίπαλο ανήκει στις ομάδες που παραδοσιακά μπλέκουν τους Άγγλους – έστω κι αν αποτελείται από αρκετούς που αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν ακόμα να έχουν όρεξη να αγωνίζονται στην Εθνική τους ομάδα. Τα σαράντα πέντε πρώτα λεπτά του ματς δημιούργησαν πιο πολλά ερωτηματικά παρά βεβαιότητες για τους Άγγλους που προηγήθηκαν δυο φορές χωρίς να πατήσουν γκάζι και δυο φορές δέχτηκαν την ισοφάριση χωρίς να καταλάβουν πως. Αλλά με το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου συνέβη κάτι σημαντικό: εμφανίστηκε ο Μπέλιγχαμ.
Πολύ καλά μάλιστα
Η Αγγλία μοιάζει περισσότερο στημένη από ποτέ πάνω στον άσσο της Ρεάλ Μαδρίτης που φέτος δεν είχε και την καλύτερη σεζόν του με την φανέλα της Βασίλισσας. Όλος ο επιθετικός μηχανισμός λειτουργεί γύρω του. Ο Τούχελ διάλεξε δυο δυναμικούς ακραίους, τον Μαντουάκε και τον Γκόρντον, που μπορούν να δώσουν πλάτος στην επίθεση, αντίθετα από τον Ράσφορντ και τον Σάκα πχ που ζουν για μπαίνουν στην περιοχή. Ο Γερμανός προπονητής ξέρει ότι η Μπάγερν Μονάχου έδωσε στον Χάρι Κέιν την δυνατότητα να βελτιώσει πολύ το παιγνίδι του: ο κάποτε βασιλιάς της μεγάλης περιοχής βγαίνει πλέον πολύ από αυτή, πασάρει, συνεργάζεται και κυρίως δημιουργεί χώρους για όποιον μπορεί να κινηθεί κάθετα. Κάθετα πασάρει και ο Ντέγκλαν Ράις και κυρίως ο Ανταμς. Όλο αυτό το κάθετο παιγνίδι καλείται να το αξιοποιήσει ο Μπέλιγχαμ. Πρέπει να είναι κινητικός, να παρακολουθεί τις πάσες, να κινείται χωρίς την μπάλα: όλα αυτά τα έκανε στο δεύτερο ημίχρονο και ήταν ο λόγος που η Αγγλία παρουσίασε μια εξαιρετική παράσταση επιθετικού ποδοσφαίρου. Αν ο τερματοφύλακας Λιβάκοβιτς δεν μας θύμιζε σε ένα ακόμα βράδυ πόσο σπουδαίος είναι η Κροατία θα έφευγε από το γήπεδο με πολλά γκολ και γιατί κάμποσοι από τις βετεράνους ήρωές της έμειναν από δυνάμεις.
Ο Χάρι Κέιν ξεκίνησε το μουντιάλ με δυο γκολ από στημένες φάσεις (ήταν μάλλον τυχερός γιατί του δόθηκε η δυνατότητα από τον διαιτητή Τουρπέν να εκτελέσει για δεύτερη φορά το πέναλτι στο οποίο αρχικά αστόχησε), ο Ράις φέρνει στην Εθνική τις στημένες φάσεις της Αρσεναλ, ο Ράσφορντ και ο Σάκα ήρθαν με κέφι από τον πάγκο, στα μετόπισθεν υπήρξαν προβλήματα γιατί ο Στόουνς που έχασε όλη την σεζόν έμοιαζε πρωτάρης, αλλά το συμπέρασμα της βραδιάς είναι ότι αν ο Μπέλιγχαμ είναι καλά θα είναι καλά και η Αγγλία. Πολύ καλά μάλιστα.
Διαβάστε επίσης
Όλοι για τον Ρονάλντο, αλλά…
Το δεύτερο ζήτημα της χθεσινής μέρας ήταν το έκτο ντεμπούτο του Κριστιάνο Ρονάλντο σε παγκόσμιο κύπελλο. Υπήρξε απογοητευτικό και το πλήρωσε η Πορτογαλία που έφερε ισοπαλία με την Δημοκρατία του Κονγκό (1-1) δείχνοντας όμως κι άλλα προβλήματα. Η ομάδα του Μαρτίνεθ ευτύχισε να ανοίξει νωρίς το σκορ με τον Νέβες, αλλά φάνηκε γρήγορα πως η μεσαία της γραμμή θα υπέφερε την πίεση των Αφρικανών: ο Βιτίνια, ο Μπρόυνο Φερνάντεθ και ο Μπερνάντο Σίλβα έπαιζαν μόνο με την μπάλα στα πόδια και χωρίς αυτή δεν έκαναν το παραμικρό. Η άμυνα των Πορτογάλων ήταν ακάλυπτη συνεχώς, ο Μπακαμπού έβγαινε από παντού, το Κονγκό άργησε απλά να ισοφαρίσει (το έκανε με μια κεφαλιά του Ουισά στο 48΄) και διεκδίκησε την νίκη στην επανάληψη: παρά την μεγάλη κατοχή μπάλας στο δεύτερο ημίχρονο οι Πορτογάλοι έχουν δυο σουτ στην εστία όλα κι όλα.
Κι ο Κριστιάνο; Η περίπτωσή του είναι μοναδική. Η παρουσία του αναγκάζει την Πορτογαλία να παίζει αποκλειστικά σχεδόν για αυτόν. Ο Τερί Ανρί είπε πως μοιάζει να τους ενδιαφέρει πιο πολύ το πως αυτός θα σκοράρει παρά το πως θα κερδίσει η ομάδα: έχει φυσικά δίκαιο. Ο Κριστιάνο στρατοπέδευσε στην περιοχή σε όλη την διάρκεια του ματς ζητώντας συνεχώς την μπάλα: το ότι θα του την έδιναν ήταν τόσο προβλέψιμο ώστε αρκούσε στους στόπερ του Κονγκό να έχουν στο μυαλό τους στο πως θα βγουν στην μπάλα πρώτοι για να καταστραφεί το σύνολο των πορτογαλικών επιθέσεων. Το Κονγκό έπαιζε με τρία στόπερ, που απλά είχαν το μυαλό τους στον Κριστιάνο σαν να ήταν δεδομένο πως μόνο αυτός θα απειλούσε και πως οι συμπαίκτες του απαγορεύεται και να σουτάρουν. Ο Μαρτίνεθ τον κράτησε σε όλο το ματς: είναι βάρος και το ξέραμε, αλλά να ζητήσει να βγει μόνος του είναι κομμάτι απίθανο. Όλη η αυτή η παράξενη συνθήκη κάνει τα ματς των Πορτογάλων κάτι μοναδικό: και να μην σε ενδιαφέρει ο Ρονάλντο και να μην ξέρεις ποιος είναι βλέπεις μια ομάδα που παίζει σχεδόν αποκλειστικά για ένα παίκτη κι αναρωτιέσαι τι είδους ποδόσφαιρο είναι αυτό.
Ποιο είναι το ενδιαφέρον της ιστορίας; Ότι ο Κριστιάνο είναι πιθανότατα κι ο μόνος που για αυτό προβληματίζεται. Όλοι οι άλλοι θεωρούν απλά χρέος τους να παίζουν για αυτόν. Αν βρει τρόπο ο ίδιος να γίνει πιο χρήσιμος ίσως κάτι αλλάξει: αλλιώς κάθε ματς της Πορτογαλίας θα είναι όμοιο! Ο αντίπαλος θα περιμένει κλείνοντας τον Ρονάλντο. Και η Πορτογαλία θα ζει την μέρα της Μαρμότας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει σε αυτή και τίποτα το πρωτότυπο.
Διαβάστε επίσης
Ανεμοστρόβιλος Λουίς Ντίαζ και Χάμες
Τι άλλο αληθινά ενδιαφέρον υπήρξε χθες; Το ντεμπούτο της Κολομβίας κόντρα στο Ουζμπεκιστάν του Φάμπιο Καναβάρο. Όπως όλα τα ματς που μεταδίδονται στην Ελλάδα χαράματα, αλλά γίνονται στις ΗΠΑ στις 9 το βράδυ ήταν κι αυτό σπουδαίο. Το Ουζμπεκιστάν, ψαρωμένο αρκετά στην αρχή, τρόμαξε τους Κολομβιανούς στο δεύτερο ημίχρονο όταν λύθηκε κλείνοντας το ματς με ένα δοκάρι στις καθυστερήσεις κι ενώ το σκορ ήταν στο ρευστό 2-1. Είναι μια ομάδα με εντελώς άγνωστους παίκτες, αλλά τεράστιο πατριωτικό φρόνιμο. Ομως η Κολομβία έχει πολλές αρετές. Ο Λουίς Ντίαζ είναι μπροστά ένας ανεμοστρόβιλος. Οι Αρίας, Λάνα και Πουέρτα στη μεσαία γραμμή μαζεύουν μπάλες ασταμάτητα. Αλλά πιο πολύ χάρηκα για τον παλιόφιλο Χάμες Ροντρίγκες, που παίζοντας πότε στα δεξιά και πότε πίσω από τους κυνηγούς, είναι πάντα υπέροχος με την μπάλα στα πόδια: η Κολομβία είναι η ομάδα του και μόνο αυτή έχει αγαπήσει πραγματικά – όπου αλλού έπαιξε προσπαθούσε απλά να κάνει την δουλειά του. Θέλω να τους ξαναδώ. Όπως και τον Γιρενκί που έκρινε το ματς Γκάνα – Παναμάς δίνοντας την νίκη στους Αφρικάνους. Παίζει στην Νόρντζελαντ στην Δανία. Που δικαίως πολλοί στην Ευρώπη πιστεύουν πως έχει κάποιους από τους καλύτερους σκάουτερ στην Ευρώπη.
