Ρε συ Μέσι, τι σκοπό έχεις παιχταρά μου;

Είσαι κοντά στα 40, εμφανίζεσαι στο έκτο σου μουντιάλ και φτάνεις τις 200 εμφανίσεις με την Εθνική σου ομάδα. Θες να πετύχεις ένα γκολ για να έχεις κι εσύ λίγη από την λάμψη που στην ποδοσφαιρική ιστορία έχει ο αξέχαστος Ροζέ Μιλά, που κατάφερε να σκοράρει σε αυτή την ηλικία με το Καμερούν. Όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις γιατί κουβαλάς μια καριέρα που σου επιτρέπει να έχεις την απαραίτητη πίστη πως θα τα καταφέρεις.

Είσαι κοντά στα 40, εμφανίζεσαι στο έκτο σου μουντιάλ και φτάνεις τις 200 εμφανίσεις με την Εθνική σου ομάδα. Έχεις κερδίσει το ακριβώς προηγούμενο μουντιάλ, δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανένα, και στην πρεμιέρα σου πετυχαίνεις το πρώτο χατ τρικ σε τελικά Παγκοσμίου κυπέλου στην καριέρα σου. Επιπλέον κάνεις μια εμφάνιση που τέσσερα χρόνια, πριν όταν το Παγκόσμιο Κύπελλο το πήρες σπίτι σου, δεν έχεις κάνει. Όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις μόνο αν είσαι ο Μέσι, δηλαδή ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών για όσους δεν υποφέρουν από την νοσταλγία των παιδικών τους χρόνων. Όταν ο Μέσι έγινε αλλαγή από τον Σκαλόνι, μετά το τρίτο του γκολ τον αποθέωσαν όχι μόνο όλοι οι παρόντες στο στάδιο (το οποίο οι 25 χιλιάδες οπαδοί της Αργεντινής είχαν μετατρέψει σε Μπομπονιέρα), αλλά νομίζω όλοι όσοι ήταν μπροστά στις τηλεοράσεις: όσοι ήταν στο Δυτικό ημισφαίριο πρέπει να σηκώθηκαν όρθιοι κι αυτοί. Οι υπόλοιποι απλά τρίβαμε τα ξενυχτισμένα μας μάτια: αυτά που κάνει δεν υπάρχουν.

Το ματς του Μέσι κόντρα στην Αλγερία είναι από αυτά που προκαλούν αυθόρμητα την ερώτηση «τι σκοπό έχεις παιχταρά μου;» – δεν μπορείς να πεις τίποτα άλλο. Ο Αργεντίνος έκανε 6 σουτ, πέτυχε τρία γκολ, δυο από αυτά ήταν καταπληκτικά και σε άφησε με την βεβαιότητα ότι θα μπορούσε να πετύχει τουλάχιστον πέντε! Σίγουρα τον βοήθησε η σαστισμένη εμφάνιση του τερματοφύλακα της Αλγερίας Ζιντάν, γιού του Ζιζού, που ήταν ο άτυχος της συναρπαστικής αυτής ιστορίας αλλά η φλόγα του Μέσι καίει κι αυτή είναι η είδηση όχι της βραδιάς, αλλά όλης της πρώτης αγωνιστικής του μουντιάλ: όποιος θέλει το Παγκόσμιο Κύπελλο πρέπει να τα βάλει μαζί του.

Η Αργεντινή, στα υπόλοιπα, έδειξε αμέσως καλύτερη από όσο ήταν τέσσερα χρόνια πριν και δεν κάνω την σύγκριση με την τότε καταστροφική πρεμιέρα της κόντρα στην Σαουδική Αραβία: μιλάω γενικά για το ματς. Στην Αλγερία, μια ομάδα ισάξια της Αιγύπτου, δεν άφησε καμία πραγματική ευκαιρία. Το ματς ξεκίνησε με δυο εκατέρωθεν γκολ που από το VAR ακυρώθηκαν κι ολοκληρώθηκε με τον κόσμο να περιμένει να ξαναδεί τον Λιο. Η απόφαση του οποίου να πάει στο Μαϊάμι μπορεί να αποδειχτεί σημαντική για την ίδια την ιστορία του ποδοσφαίρου κι όχι απλά για τον ίδιο.

ΕμΠαπέ ηγέτης και σωτήρας

Πριν το σόου του Μέσι είχε προηγηθεί το σόου του ΕμΠαπέ που με δυο γκολ κι ένα πλήθος από πρωτοβουλίες οδήγησε την Γαλλία σε νίκη κόντρα στην πολύ καλή Σενεγάλη, που την έμπλεξε για ένα ημίχρονο: η ομάδα του Τζάκσον, του Μανέ και του Σαρ θα πρεπε να έχει προηγηθεί αφού στα πρώτα 45 λεπτά υπήρχαν μόνο ευκαιρίες της. Το ματς έμοιαζε πολύ με το παιγνίδι της Βραζιλίας με το Μαρόκο. Σε εκείνο, στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου ο Κάρλο Αντσελότι είχε κάνει δυο αλλαγές παικτών πριν αλλάξει και το σχήμα συνολικά. Στο χθεσινό, ο Ντιντιέ Ντεσάν δεν έκανε απολύτως τίποτα: ζήτησε απλά από τους παίκτες του να παίξουν πιο πολύ για τον ΕμΠαπέ, σημείο αναφοράς μιας ομάδας που είναι γεμάτη από τρομερούς επιθετικούς – στον Μπαρκολά πχ χρειάστηκαν σκάρτα είκοσι λεπτά για να βάλει το σημάδι του βρίσκοντας το γκολ του 2-0 στο 80΄.

Ο Ντεσάν διάλεξε μια σούπερ εκδοχή της Γαλλία που βρέθηκε με τέσσερις κυνηγούς στο γήπεδο: με τον Ολίσε και τον Ντουέ στο πλάι και τον Ντεμπελέ πίσω από τον ΕμΠαπέ. Όλο αυτό έκανε τον Τσουαμενί και τον Ραμπιό για μια ώρα να υποφέρουν το πρέσινγκ των Σενεγαλέζων. Αλλά όταν στο δεύτερο ημίχρονο οι Γάλλοι άρχισαν να παίζουν για τον ΕμΠαπέ (και κάθετα) η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο φορ της Ρεάλ Μαδρίτης βρήκε δυο γκολ, είχε άλλες δυο μεγάλες ευκαιρίες, ζήτησε ένα πέναλτι που δεν πήρε αλλά ήταν χρήσιμο για να πανικοβάλει την άμυνα της Σενεγάλης που άξιζε και βρήκε το γκολ της τιμής στο 94΄με τον Μπαγιέ (παιδί θαύμα της Παρί Σεν Ζερμέν) προκαλώντας λίγη αναστάτωση στους Γάλλους πριν ο ΕμΠάπε με το ωραιότερο γκολ της βραδιάς δώσει τέλος στο ματς. Η Γαλλία είναι εδώ. Κι αν βρει λίγη μεγαλύτερη ισορροπία θα είναι πάλι επικίνδυνη.

Καλώς τον Χάλαντ

Στην βραδιά των μεγάλων σκόρερ την σκυτάλη πήρε ο Χάλαντ. Στο πρώτο του μουντιάλ ηγείται μιας Νορβηγίας αρκετά φιλόδοξης. Το Ιράκ, ο πρώτος της αντίπαλος, υπέφερε όταν η μπάλα σηκωνόταν ψηλά: οι Νορβηγοί έχουν 7 παίκτες πάνω από 1,80 και οι Ιρακινοί τρεις. Στα κόρνερ έβλεπες καταστάσεις που θύμιζαν μπάσκετ, αλλά την ζημιά οι μαχητές Ιρακινοί δεν την έπαθαν από στημένες φάσεις αλλά από τον Χάλαντ και την ικανότητα του εντός περιοχής να φτάνει σε κάθε μπάλα και να τιμωρεί κάθε λάθος: αυτή είναι η ιστορία των δύο πρώτων γκολ. Στο πρώτο ο φορ της Σίτυ μπαίνει με την μπάλα στα δίχτυα με όλη την ορμή και την φόρα του μετατρέποντας σε ασιστ ένα παράλληλο γύρισμα του Νούσα. Στο δεύτερο απλά τιμωρεί μια επιπολαιότητα του Ζιντάν: είναι σαν να του λέει «με μένα δεν παίζουν». Διώχνοντας το άγχος της πρεμιέρας στο δεύτερο ημίχρονο, και παρά την μέτρια βραδιά του κουρασμένου Εντρεγκραντ, οι Νορβηγοί ολοκληρώνουν κάνοντας επίδειξη δύναμης. Ο Οστιγκαρντ έχει την καλή συνήθεια να σκοράρει, ο Τόρσβελντ δεν είναι Χάλαντ αλλά δεν συγχωρεί. Οι Ιρακινοί πανηγύρισαν σαν τρελοί το γκολ της προσωρινής ισοφάρισης του Χουσεϊν: τον πατέρα του τον έχει σκοτώσει η Αλ Κάιντα, ο αδερφός του είναι εξαφανισμένος χρόνια τώρα, ο ίδιος είναι φορ ράτσας. Και αν με τέτοια οικογενειακά προηγούμενα έχει όρεξη να παίζει ποδόσφαιρο είναι τιμή μας που τον βλέπουμε.

Κοιμόμουνα και ξύπνησα

Μετά το σόου των τριών αστέρων την βραδιά ολοκλήρωσε η Αυστρία κερδίζοντας τα χαράματα την Ιορδανία με 3-1. Όχι τόσο εύκολα όσο δείχνει το τελικό σκορ. Το γκολ του Αρναούτοβιτς που διαμόρφωσε το 3-1 ήρθε στο 93΄ με πέναλτι. Κοιμόμουνα, όχι πάντως γιατί το ματς με έστειλε για ύπνο – απλά δεν άντεξα. Τους Αυστριακούς τους έχω σε μεγάλη εκτίμηση, θα τους δω προσεχώς.