Όταν χρειάστηκε ο πάγκος…
Χωρίς γκρίνιες βλέπεις πιο καθαρά τα πράγματα. Και μαθαίνεις.
Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και στην δεύτερη μόλις ευκαιρία του στο ματς ο Ολυμπιακός άνοιξε το σκορ κόντρα στην Ναϊμέγκεν με γκολ, (ποιου άλλου;) του ΕλΚαμπί. Είχε προηγηθεί ένα μέτριο πρώτο ημίχρονο στο οποίο ωστόσο είχαν συμβεί πολλά. Οι γηπεδούχοι είχαν ένα δοκάρι και είχαν χάσει δυο παίκτες (τον Γουάισα και τον Σάντλερ) από μυϊκά προβλήματα. Κι ο Ολυμπιακός είχε νωρίς τον δικό του άτυχο – ο Ζότα άφησε την θέση του στον Φορτούνη μόλις στο 15΄αλλά αυτό ήταν μάλλον το μικρότερο πρόβλημα του καθώς υπήρχαν δυο μεγαλύτερα: η δυσκολία του να κρατήσει μπάλα και να γίνει απειλητικός και κυρίως η αδυναμία του να αμυνθεί στοιχειωδώς σοβαρά στα δεξιά. Ο Ροντινέι, δηλαδή ο τρίτος δεξιός μπακ που χρησιμοποίησε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στα ματς με την ολλανδική ομάδα περνούσε τα πάνδεινα όχι τόσο από τον βετεράνο Τάντιτς, που ήταν πάντως ορεξάτος, όσο από τους Φονβίλ και Σέρι που εμφανίζονταν συχνά στα μέρη του.
Τα δυο αυτά προβλήματα ήταν τόσο μεγάλα που μου έμοιαζε βέβαιο ότι ο Μεντιλίμπαρ κάτι θα κάνει για να τα αντιμετωπίσει. Ο Βάσκος είχε αλλάξει πολύ τον Ολυμπιακό που είχαμε δει στο Καραϊσκάκη ξεκινώντας αυτή την φορά τον Πιρόλα, τον Εσε, τον Ζέλσον, τον Σα, τον Ζότα, που αντικαταστάθηκε από τον Φορτούνη που επίσης δεν είχε αγωνιστεί στο πρώτο ματς. Η ενδεκάδα δεν είχε αγωνιστεί ποτέ προηγουμένως, είχε όμως αρκετούς παίκτες που γνώριζαν την αποστολή και ο χρόνος θα μπορούσε να της είναι σύμμαχος – τουλάχιστον στο επιθετικό κομμάτι. Κάπως έτσι κι έγινε.
Όταν ο Σα και ο Φορτούνης μπήκαν πιο πολύ στο ματς, αφενώς ήρθε το γκολ του ΕλΚαμπί και αφετέρου ο Ολυμπιακός στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου είχε γίνει πιεστικότερος, έκλεβε μπάλες ψηλά κι έμοιαζε έτοιμος να βρει το δεύτερο γκολ. Κι ίσως να είχε προκριθεί αν αντιμετώπιζε το πρόβλημα στα δεξιά της άμυνάς του. Επίθεση αν υπάρξει περισσότερη διάθεση των παικτών μπορείς να παίξεις καλύτερα. Ένα τακτικό πρόβλημα όμως δεν λύνεται χωρίς καμία παρέμβαση.
Οι διαβασμένοι Ολλανδοί
Όπως και στο Καραϊσκάκη η Ναϊμέγκεν φάνηκε πιο διαβασμένη: παρόλου που έχασε δυο παίκτες νωρίς συνέχισε να χτυπάει τον Ολυμπιακό στα δεξιά ξεπερνώντας σταδιακά το όποιο πρόβλημα δημιούργησε το 0-1: είναι ομάδα συνηθισμένη να δέχεται γκολ έτσι κι αλλιώς. Απέναντι στην πίεσή της ο Ολυμπιακός έκανε μόνο ένα πράγμα: προσπάθησε να αποφύγει το build up. Κάπως έτσι της έδωσε το γκολ του 1-1. Ο τερματοφύλακας Πόποβιτς γέμισε αντί να παίξει με τους αμυντικούς του, οι Ολλανδοί κέρδισαν την μπάλα και βρήκαν τον Ολυμπιακό κομμάτι ψηλά. Κατέβηκαν από τα αριστερά με τον Φονβίλ όπως όλο το βράδυ: ο Λίντσεϊ ισοφάρισε. Και το ματς γύρισε πολύ πριν ο Εμρέ Μορ στην παράταση βρει το δεύτερο γκολ. Ο Μορ είναι ένας επαγγελματίας γυρολόγος που έχει περάσει και από τον Ολυμπιακό χωρίς ποτέ του να κερδίσει εμπιστοσύνη. Δεν πέτυχε ένα σπουδαίο γκολ: κόντρες εκμεταλλεύτηκε και βρήκε την μπάλα στρωμένη. Αλλά η περίπτωσή του είναι χρήσιμη για όλες τις συζητήσεις που γίνονται για τα μεταγραφικά: το σημαντικότερο είναι να αξιοποιείς τους παίκτες που έχεις – κανείς δεν είναι άχρηστος.
Δυο λεπτομέρειες
Αυτή θα ήταν η σύνοψη του ματς αν δεν υπήρχαν δυο ακόμα πολύ σημαντικά. Το πρώτο έχει να κάνει με τις αλλαγές του προπονητή του Ολυμπιακού, το δεύτερο με την αποβολή του Φορτούνη στο 80΄. Η αποβολή ήταν απλά μια κακή στιγμή: ο Φορτούνης δεν έγινε ξαφνικά δολοφόνος που θέλει να κόψει την μπάλα σε αντιπάλους του. Κουρασμένος, έχασε το κοντρόλ, άπλωσε το πόδι και το κακό έγινε: τον καιρό του VAR αυτά δεν συγχωρούνται ακόμα κι αν ο διαιτητής δεν δει τι ακριβώς έγινε, όπως χθες ο Μαριάνι. Οι αλλαγές όμως σηκώνουν μεγαλύτερη συζήτηση.
Πρώτα από όλα καμία από όσες έγινε δεν βοήθησε ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στην άμυνα στα δεξιά. Δεν ήταν απλή η λύση του, αλλά οι προπονητές χρειάζονται για τα δύσκολα. Νομίζω θα ήταν λογικότερο να μπει πιο γρήγορα ο Σιπιόνι: μέρος του προβλήματος είχε να κάνει με το ότι ο Ντάνι Γκαρθία πήρε κίτρινη κάρτα μόλις στο 10΄και δεν είχε φάουλ να ξοδέψει ώστε να μην κυκλοφορούν οι γηπεδούχοι την μπάλα όσο γρήγορα ήθελαν. Αλλά ίσως το χειρότερο της ιστορίας είναι ότι όσοι ήρθαν από τον πάγκο (και ήταν πολλοί…) δεν βοήθησαν επιθετικά καθόλου – ήταν μάλιστα τόσο μικρή η προσφορά τους που αναρωτιόσουν γιατί βγήκαν τόσο νωρίς ο Σα και ο Ζέλσον, αλλά και γιατί δεν υπήρχε στην ευρωπαϊκή λίστα ένας από τους Ταρέμι και Γιάρεμτσουκ.
Ο Μεντιλίμπαρ είπε στο τέλος ότι οι πολλές μεταγραφές ακυρώνουν την δυνατότητα να γίνει προετοιμασία – η άποψη είναι ενδιαφέρουσα, αλλά ο Ολυμπιακός είχε χθες μετά την είσοδο του Φορτούνη αντί του Ζότα 9 «παλιούς» στους 11 που ξεκίνησαν, οπότε μια εικόνα ομοιογενούς ομάδας έπρεπε να την έχει. Αυτοί που έλειψαν και θα μπορούσαν να βοηθήσουν με την εμπειρία τους δεν ήταν νεοφερμένοι που ακόμα ψάχνονται – ήταν δυο παίκτες που ακυρώθηκαν χωρίς να έχουν παραχωρηθεί. Θα έσωζαν τον Ολυμπιακό; Δεν το ξέρω. Αλλά η απόφαση ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν μείωσε υπερβολικά τις όποιες λύσεις: χθες δεν υπήρχε κανείς φορ που να μπει στο τέλος να μεγαλώσει την όποια επικινδυνότητα.
Όλα αυτά δείχνουν πρώτα από όλα κακούς υπολογισμούς. Οι κακοί υπολογισμοί δεν βοηθάνε όταν βρίσκεσαι σε προκριματικό Τσάμπιονς λιγκ. Ο Ολυμπιακός δεν θα πάθει κάτι γιατί βρέθηκε στο Europa League. Κυρίως γιατί αυτό που μας έδειξε στα δύο ματς δεν ήταν εικόνα ομάδας που θα μπορούσε να βρεθεί στο Τσάμπιονς λιγκ. Ακόμα και η χθεσινή βελτίωσή του, σε σχέση με το ματς στο Καραϊσκάκη, αποδείχτηκε ότι δεν έφτανε. Και το γεγονός ότι μετά από δυο ματς το συμπέρασμα είναι ότι χρειάζεται μεταγραφές (πέντε λέει η διοίκησή του, την ώρα που ο προπονητής λέει ότι αυτές είναι μπλέξιμο…) δείχνει ότι σπατάλησε το καλοκαίρι του.
Είναι αλήθεια ότι χρόνος υπάρχει. Αλλά και ότι δεν γυρίζει πίσω.
Δύσκολα, αλλά η δουλειά έγινε
Ο ΠΑΟ πήρε μια πρόκριση πιο δύσκολη από όσο περίμενα. Απέναντι στην ΤΣΣΚΑ1948 πρέπει να κρατήσει αυτή και κάποια απλά συμπεράσματα. Το πιο ευχάριστο είναι ότι στο ρόστερ του υπάρχουν μεγάλες πολυτέλειες (ειδικά στην επίθεση…) κι αυτό θα παίξει εντός της σεζόν το ρόλο του: χθες τα γκολ της πρόκρισης ήρθαν από τον Λιβάι Γκαρσία (που ξεκίνησε βασικός και σκόραρε μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο) και τον Ντέσερς που επανεμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή (για να βρει το γκολ πρόκρισης στην παράταση εκμεταλλευόμενος ένα λάθος του τερματοφύλακα…. ). Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο Γιάκομπ Νίστρουπ ξέρει που βρίσκεται και έχει τους σωστούς προβληματισμούς. Ο Δανός αντίθετα από άλλους διασημότερους προκατόχους του καταλαβαίνει ότι ηρεμία και χρόνο δίνουν μόνο τα αποτελέσματα. Αλλαξε την άμυνα κι αν η προσθήκη του Κάτρη ήταν υποχρεωτική αφού ο Τσάπρας ήταν τιμωρημένος, η αλλαγή του σχήματος ήταν επιλογή: το κάτι σαν 5-2-3 που γινόταν 4-4-2 όταν ο ΠΑΟ είχε την μπάλα μαρτυρά ότι ο κόουτς καταλαβαίνει ότι κάτι πρέπει να κάνει με τα μετόπισθεν. Το τρίτο συμπέρασμα είναι ότι ο ΠΑΟ χρειάζεται δουλειά: χθες παραλίγο να πληρώσει μια χαλαρότητα στο τελευταίο δεκάλεπτο του ματς, όταν και οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν με τον Ντβάλι μετά από εκτέλεση πλαγίου άουτ. Οι αλλαγές του Δανού μετά το γκολ βοήθησαν έστω και καθυστερημένα ώστε στην παράταση ο ΠΑΟ να ξαναπάρει τον έλεγχο του ματς – πράγμα που είχε μετά το πρώτο τέταρτο του αγώνα. Αλλά καλοκαιριάτικα το παιγνίδι με την φωτιά είναι πάντα επικίνδυνο – στο τέλος κι ο ΠΑΟ ολοκλήρωσε το ματς παίζοντας άμυνα ηρωϊκά.
Νομίζω πάντως ότι αυτή η νίκη του δίνει του ΠΑΟ και εισιτήριο εισόδου στην League Phase του Conference League. Όχι γιατί ο επόμενος αντίπαλός του θα είναι λιγότερο δυνατή ομάδα από την ΤΣΣΚΑ1948. Αλλά γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα ξαναβρεθεί σε τόσο δύσκολη θέση όπως στα δυο ματς με την ομάδα της Σόφιας. Χωρίς γκρίνιες βλέπεις πιο καθαρά τα πράγματα. Και μαθαίνεις.
