Φωτογραφικό οδοιπορικό στη Λισσαβώνα

Την πρώτη φορά που πήγα στη Λισσαβώνα, πριν από δέκα χρόνια, ήξερα μόνο ότι ήταν η πατρίδα των μεγάλων εξερευνητών, του μπακαλιάρου και των fados. Ψάχνοντας να βρω πληροφορίες ανάμεσα σε γνωστούς και φίλους, διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε πολύς κόσμος που την είχε επισκεφθεί, καθότι δεν συγκαταλέχθηκε ποτέ στις ιδιαίτερα τουριστικές πόλεις της Ευρώπης. Έφτασα λοιπόν εκεί μην ξέροντας τι ακριβώς θα βρω. Και κεραυνοβολήθηκα!

Η Λισσαβώνα είναι μια ιδιαίτερη πόλη, είναι γι αυτούς που αγαπούν τη νοσταλγία, τους ανοιχτούς ορίζοντες, την κομψότητα της παλαιάς Ευρώπης. Χτισμένη ανάμεσα σε επτά λόφους, συνδυάζει αρχιτεκτονικούς ρυθμούς διαφόρων περιόδων και πολιτισμών: από τα χαρακτηριστικά πλακάκια φαγιάνς azulejos, που έφεραν οι Μαυριτανοί στην Ιβηρική Χερσόνησο γύρω στα 1400 μ.Χ. κι απογείωσαν οι Πορτογάλλοι με την τεχνική τους τον 18^ο αιώνα, τα υπέροχα κτίρια Art-Deco του ’30, διάσπαρτα σε διάφορα σημεία της πόλης, ως  τα αριστουργήματα μοντέρνας αρχιτεκτονικής του Alvaro Siza και της διάσημης «Σχολής του Πόρτο».

Όμως δεν είναι ούτε τα εντυπωσιακά κτίρια, ούτε τα νόστιμα φαγητά, ούτε τα μεγαλειώδη αξιοθέατα που σε κάνουν να ερωτευθείς τη Λισσαβώνα. Είναι οι άνθρωποι και η ατμόσφαιρά της. Αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι στην Ευρώπη του ’50, σαν να βιώνεις μια αναδρομή στην απλότητα, στην γλυκύτητα, στην προσήνεια εκείνων των εποχών, των ηθών και των ανθρώπων.

Δεν ξέρω αν η νοσταλγία περνά από γενιά σε γενιά κι αν οι μεγάλοι εξερευνητές έφευγαν από τον Πύργο της Μπελέμ κυλώντας απαλά μές στο ποτάμι προτού συναντήσουν την αγριάδα του Ατλαντικού. Το φως όμως που έφερναν μαζί τους επιστρέφοντας, απλώνεται στην πόλη μέχρι σήμερα.