Ο αδελφός του αρχι-ναζί που έσωζε Εβραίους

Ο Hermann Goering  ήταν ο άνθρωπος που οργάνωσε το Ολοκαύτωμα. Κάτι που ο ίδιος αποκαλούσε «η Τελική Λύση». Ήταν ιδρυτής της Gestapo κι αργότερα επικεφαλής της Wehrmacht. Ο Χίτλερ τον είχε διορίσει διάδοχο του σε όλες τις υπηρεσίες και τα υπουργεία του τρίτου Ράιχ.

Λίγοι όμως γνωρίζουν τον Albert Goering. Τον κατά δυο χρόνια μικρότερο αδελφό του νο 2 της Ναζιστικής Γερμανίας. Τον Goering που δεν έστελνε Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά προσπαθούσε να τους σώσει.

Ο Hermann και ο Albert δεν μιλούσαν. Είχαν απομακρυνθεί από τότε που ο Hermann αποφάσισε να μπει στους κόλπους του Ναζιστικού κόμματος (NSDAP). Τότε ήταν που ο Albert το έβαλε σκοπό της ζωής να σώσει όσους Εβραίους μπορούσε από την Gestapo. Και κατάφερε να γλιτώσει 34 ανθρώπους λίγο πριν σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάποιους μάλιστα στην κυριολεξία τους “απήγαγε” με φορτηγό

Υπερασπιζόταν Εβραίες γυναίκες στο δρόμο που έπεφταν θύματα κακοποίησης και εξευτελισμού από άντρες των SS. Έφτιαχνε οργανώσεις που συγκέντρωναν λεφτά με σκοπό το πέρασμα Εβραίων από τα σύνορα για να σωθούν. Κι όλα αυτά φυσικά με κίνδυνο της ζωής του. Η Gestapo είχε εκδώσει τρεις φορές ένταλμα σύλληψης εναντίον του. Κατάφερνε όμως να γλιτώνει.

Μέχρι τον Μάιο του 1945. Τότε τον συνέλαβαν αλλά όχι οι Ναζί. Οι συμμαχικές δυνάμεις μόλις είδαν στην ταυτότητα του το όνομα Goering, άρχισαν να τον ανακρίνουν.  Τον κρατούσαν στο κελί 5 του Κέντρου Ανάκρισης του Αμερικανικού Στρατού στο Augsburg της Βαυαρίας. Χωρίς όμως να πτοείται, ο Albert είπε όλη του την ιστορία και έδωσε πέντε σελίδες με 34 ονόματα των ανθρώπων που είχε σώσει. 

O Hermann περίμενε έξω στο διάδρομο μέχρι να τελειώσει η ανάκριση. Αβέβαιος για το τι έπρεπε να κάνει με τον μικρό του αδελφό. Να ομολογήσει ότι δεν είχε σχέση με τις θηριωδίες ή να τον αφήσει να οδηγηθεί σε δίκη. Τελικά δεν έκανε κάτι να υπερασπισθεί τον αδελφό του.

Η λίστα με τα ονόματα που έδωσε ο Albert ήταν τελικά το εισιτήριο του για την ελευθερία του και αυτό αποδείχθηκε λίγο αργότερα.

Ο Albert ήταν από τους ανθρώπους που δικάστηκαν στη δίκη της Νυρεμβέργης. Δεκάδες Εβραίοι όμως πήγαν στη δίκη και κατέθεσαν υπέρ του, λέγοντας πως του χρωστάνε τη ζωή τους. Κρίθηκε αθώος και στα δικαστήρια της Τσεχίας όταν οι πράξεις του έγιναν γνωστές κι εκεί.

Από το κελί του αργότερα, ο αδελφός του Hermann, θα έλεγε σε Αμερικανό ψυχίατρο πως ο Albert ήταν πάντα η αντίθεση του εαυτού του. Πως «ο Albert ήταν πάντα ήσυχος, μελαγχολικός και απαισιόδοξος… αλλά δεν ήταν κακός τύπος».

Η επιστροφή του Albert στην Γερμανία δεν ήταν εύκολη μετά τον πόλεμο αφού το επώνυμο του κάθε άλλο παρά τον βοήθησε να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Έβρισκε περιστασιακή δουλειά ως συγγραφέας και μεταφραστής ενώ έμενε κυρίως μόνος του σε ένα μικρό διαμέρισμα.

Το 1966 παντρεύτηκε την οικιακή του βοηθό ώστε να μπορεί εκείνη να παίρνει την σύνταξη του. Ένα μικρό ευχαριστώ που τον πρόσεξε. Πέθανε μια εβδομάδα μετά, μόνος σε αυτό το διαμέρισμα χωρίς ποτέ να του αναγνωριστούν τιμές για την θητεία του στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο όπου τραυματίσθηκε στο μέτωπο της μάχης ή ακόμα περισσότερο για τις πράξεις ανδρείας του κατά των Ναζί.

Η συγκλονιστική ζωή του Albert μεταφέρθηκε από τον William Hastings Burke στις σελίδες ενός βιβλίου με τίτλο απλά «34».