Οι «άνδρες» των μεγάλων υποσχέσεων και των μικρών πράξεων

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Υπόσχονται περισσότερα από όσα μπορούν να προσφέρουν και συχνά αισθάνονται ισχυρότεροι όταν εκείνη εξαρτάται από αυτούς. Τι συμβαίνει, όμως, όταν συναντούν μια γυναίκα που δεν χρειάζεται ούτε τα χρήματά τους ούτε τις διασυνδέσεις τους ούτε την επιβεβαίωσή τους;

Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ανδρών που έχει τελειοποιήσει την τέχνη της υπόσχεσης, χωρίς να έχει μάθει ποτέ την ευθύνη της εκπλήρωσής της.

Είναι οι άνδρες που ξέρουν να μιλούν για το μέλλον με αξιοθαύμαστη ευκολία, να δημιουργούν προσδοκίες, να περιγράφουν σχέσεις που δεν έχουν ακόμη υπάρξει και να προσφέρουν με τις λέξεις τους μια οικειότητα την οποία δεν είναι διατεθειμένοι να υποστηρίξουν με τις πράξεις τους.

Μπορούν να πουν σε μια γυναίκα ότι είναι ξεχωριστή, ότι δεν έχουν συναντήσει ποτέ κάποια σαν εκείνη, ότι τη σκέφτονται, ότι τη θέλουν στη ζωή τους. Μπορούν να υποσχεθούν συναντήσεις, ταξίδια, κοινές εμπειρίες και μια θέση στο μέλλον τους. Και ύστερα, όταν έρθει η στιγμή να μετατρέψουν όλα αυτά σε πραγματικότητα, εξαφανίζονται πίσω από επαγγελματικές υποχρεώσεις, περίπλοκες προσωπικές συνθήκες και ατελείωτες δικαιολογίες.

Δεν είναι απαραίτητα άνδρες χωρίς δυνατότητες. Συχνά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Μπορεί να διαθέτουν χρήματα, κοινωνική επιρροή, υψηλή μόρφωση, επαγγελματικό κύρος και την ικανότητα να διαχειρίζονται απαιτητικές καταστάσεις. Μπορεί να είναι άνθρωποι που έχουν συνηθίσει να παίρνουν αποφάσεις, να οργανώνουν ομάδες και να εξασφαλίζουν όσα επιθυμούν.

Κι όμως, μπροστά σε μια γυναίκα που ζητά κάτι τόσο απλό όσο η συνέπεια, αποδεικνύονται εντυπωσιακά ανεπαρκείς.

Γιατί υπάρχει μια μορφή ωριμότητας που δεν αποκτάται με την επαγγελματική επιτυχία. Και μια μορφή ανδρικής αυτοπεποίθησης που δεν έχει καμία σχέση με το ύψος ενός τραπεζικού λογαριασμού.

Όταν η υπόσχεση γίνεται υποκατάστατο της πράξης

Στην αρχή, όλα μοιάζουν γοητευτικά.

Ο άνδρας δείχνει ενδιαφέρον, αναζητά επικοινωνία, δημιουργεί την εντύπωση ότι γνωρίζει τι θέλει. Μιλά με βεβαιότητα, σχεδιάζει με ενθουσιασμό και συμπεριφέρεται σαν να έχει ήδη αποφασίσει ότι η συγκεκριμένη γυναίκα αξίζει μια σημαντική θέση στη ζωή του.

Εκείνη, εφόσον ενδιαφέρεται, ανταποκρίνεται όχι μόνο σε όσα ακούει, αλλά κυρίως στην προοπτική που φαίνεται να δημιουργείται.

Μόνο που κάποια στιγμή διαπιστώνει ότι η σχέση εξελίσσεται περισσότερο μέσα στις συζητήσεις παρά στην πραγματικότητα.

Οι συναντήσεις αναβάλλονται. Οι πρωτοβουλίες περιορίζονται. Οι εξηγήσεις πολλαπλασιάζονται. Οι μεγάλες δηλώσεις εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά η ουσία απουσιάζει.

Και τότε προκύπτει ένα ερώτημα που χαρακτηρίζει πολλές σύγχρονες ερωτικές ιστορίες: πώς είναι δυνατόν κάποιος να μιλά τόσο πολύ για όσα αισθάνεται και να κάνει τόσο λίγα για να τα αποδείξει;

Η απάντηση δεν είναι πάντοτε ότι εξαπατά συνειδητά. Ορισμένοι άνθρωποι πράγματι ενθουσιάζονται με την ιδέα μιας σχέσης, αλλά δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις απαιτήσεις της. Άλλοι απολαμβάνουν τη συναισθηματική εγγύτητα όσο αυτή παραμένει θεωρητική, επειδή η πραγματική δέσμευση προϋποθέτει επιλογές, ευθύνη και ενδεχομένως προσωπικό κόστος.

Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που ενδιαφέρονται περισσότερο να διατηρήσουν το ενδιαφέρον μιας γυναίκας παρά να δημιουργήσουν μια ουσιαστική σχέση μαζί της.

Για αυτούς, η υπόσχεση λειτουργεί σαν ένας τρόπος να κρατούν ανοιχτή μια πόρτα, χωρίς να χρειάζεται να περάσουν ποτέ το κατώφλι της.

Η κρίση της εποχής: Άνδρες που θέλουν την κατάκτηση, αλλά όχι τη σχέση

Ζούμε σε μια εποχή όπου η επικοινωνία έχει γίνει ευκολότερη από ποτέ, αλλά η ουσιαστική διαθεσιμότητα παραμένει ζητούμενο.

Ένα μήνυμα μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση της εγγύτητας. Μια τηλεφωνική συνομιλία μπορεί να αναζωπυρώσει μια προσδοκία. Μια τρυφερή φράση μπορεί να επαναφέρει μια γυναίκα σε μια συναισθηματική κατάσταση από την οποία είχε αρχίσει να απομακρύνεται.

Η ψηφιακή επικοινωνία προσφέρει τη δυνατότητα να διατηρούμε την παρουσία μας στη ζωή κάποιου χωρίς να αναλαμβάνουμε απαραίτητα την ευθύνη που συνεπάγεται αυτή η παρουσία.

Κάπως έτσι, για ορισμένους άνδρες, η κατάκτηση μετατρέπεται σε αυτοσκοπό.

Δεν ενδιαφέρονται πάντοτε να γνωρίσουν πραγματικά τη γυναίκα που έχουν απέναντί τους. Ενδιαφέρονται να διαπιστώσουν ότι μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της, να επηρεάσουν τα συναισθήματά της και να διατηρήσουν μια θέση στη σκέψη της.

Η επιβεβαίωση που αντλούν από αυτή τη διαδικασία μπορεί να είναι ισχυρότερη από την επιθυμία τους να δημιουργήσουν μια σταθερή σχέση.

Και εδώ βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της σύγχρονης ερωτικής συμπεριφοράς.

Ορισμένοι άνδρες δεν θέλουν τόσο να είναι με μια γυναίκα όσο να γνωρίζουν ότι εκείνη θα ήθελε να είναι μαζί τους.

Η διαφορά είναι τεράστια.

Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει η επιθυμία για συντροφικότητα. Στη δεύτερη, η ανάγκη για επιβεβαίωση.

Η συντροφικότητα απαιτεί αμοιβαιότητα. Η επιβεβαίωση μπορεί να λειτουργήσει ακόμη και μονόπλευρα.

Γιατί η οικονομική και κοινωνική ισχύς δεν εξασφαλίζει συναισθηματική ωριμότητα

Θα περίμενε κανείς ότι ένας άνδρας που έχει καταφέρει να διακριθεί επαγγελματικά θα διαθέτει και την αυτοπεποίθηση να αντιμετωπίσει μια ισότιμη σχέση.

Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν ακολουθεί πάντοτε αυτή τη λογική.

Η επαγγελματική επιτυχία προϋποθέτει συχνά αποφασιστικότητα, φιλοδοξία, στρατηγική σκέψη και ικανότητα διαχείρισης ανθρώπων. Καμία από αυτές τις δεξιότητες δεν εγγυάται την ικανότητα συναισθηματικής σύνδεσης.

Ένας άνδρας μπορεί να γνωρίζει πώς να διαπραγματεύεται μια σημαντική συμφωνία, αλλά να μην ξέρει πώς να διαχειριστεί μια ειλικρινή συζήτηση για τα συναισθήματά του.

Μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικός όταν βρίσκεται σε θέση ισχύος, αλλά να αισθάνεται άβολα όταν μια σχέση απαιτεί ισότητα.

Μπορεί να έχει μάθει ότι τα περισσότερα προβλήματα λύνονται με χρήματα, γνωριμίες ή επιρροή και να αιφνιδιάζεται όταν ανακαλύπτει ότι υπάρχουν γυναίκες που δεν εντυπωσιάζονται από τίποτε από αυτά.

Γιατί η οικονομική ανεξαρτησία μιας γυναίκας αλλάζει ουσιαστικά τη δυναμική της σχέσης.

Όταν εκείνη διαθέτει τη δική της εργασία, την προσωπική της ζωή, τις φιλίες της, τις φιλοδοξίες της και τη δυνατότητα να εξασφαλίζει όσα χρειάζεται, η παρουσία ενός άνδρα παύει να αποτελεί προϋπόθεση επιβίωσης ή κοινωνικής αναγνώρισης.

Γίνεται επιλογή.

Και αυτή η επιλογή απαιτεί από εκείνον να προσφέρει κάτι που δεν αγοράζεται.

Συνέπεια. Σεβασμό. Ειλικρίνεια. Συναισθηματική παρουσία.

Για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να στηρίζει την αυτοπεποίθησή του σε εξωτερικά σύμβολα ισχύος, αυτή η πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα απαιτητική.

Η γυναίκα που δεν τον χρειάζεται είναι εκείνη που δεν μπορεί να ελέγξει

Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο να επιθυμεί ένας άνδρας να είναι σημαντικός για μια γυναίκα και στο να έχει ανάγκη εκείνη να εξαρτάται από αυτόν.

Στην πρώτη περίπτωση, αναζητά μια ουσιαστική θέση στη ζωή της.

Στη δεύτερη, αναζητά μια θέση ισχύος.

Ορισμένοι άνδρες αισθάνονται ασφαλέστεροι όταν γνωρίζουν ότι η γυναίκα που βρίσκεται δίπλα τους έχει περισσότερα να χάσει από έναν ενδεχόμενο χωρισμό.

Όταν εκείνη εξαρτάται οικονομικά, κοινωνικά ή συναισθηματικά από αυτούς, η σχέση μπορεί να τους προσφέρει μια αίσθηση ελέγχου.

Δεν χρειάζεται να καταβάλλουν την ίδια προσπάθεια για να διατηρήσουν το ενδιαφέρον της, επειδή θεωρούν ότι η ανάγκη της θα λειτουργήσει ως εγγύηση παραμονής.

Όταν, όμως, συναντούν μια γυναίκα που δεν τους έχει ανάγκη, οι ισορροπίες αλλάζουν.

Εκείνη δεν περιμένει να της εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή, επειδή έχει ήδη δημιουργήσει τη δική της. Δεν χρειάζεται το κοινωνικό τους κύρος για να αισθανθεί σημαντική. Δεν εξαρτά την αυτοεκτίμησή της από το αν θα της τηλεφωνήσουν, αν θα την επιλέξουν ή αν θα τη συμπεριλάβουν στα σχέδιά τους.

Μπορεί να τους θέλει. Μπορεί ακόμη και να τους αγαπήσει.

Αλλά μπορεί και να φύγει.

Και αυτή η δυνατότητα είναι που δυσκολεύει όσους έχουν μάθει να συγχέουν την αγάπη με τον έλεγχο.

Γιατί μια γυναίκα που δεν έχει ανάγκη έναν άνδρα δεν μπορεί να κρατηθεί με υποσχέσεις. Μπορεί να μείνει μόνο εφόσον έχει πραγματικούς λόγους να το επιλέξει.

Δεν αρκεί να της περιγράψει κάποιος τι θα μπορούσαν να ζήσουν. Χρειάζεται να είναι παρών για να το ζήσουν.

Δεν αρκεί να της εξηγήσει πόσο σημαντική είναι. Χρειάζεται να της συμπεριφέρεται αναλόγως.

Και δεν αρκεί να την πείσει ότι είναι διαφορετικός από τους άλλους. Χρειάζεται η διαφορά να αποδεικνύεται στην καθημερινότητά του.

Όταν η ανεξαρτησία της γυναίκας εκλαμβάνεται ως απειλή

Η γυναικεία ανεξαρτησία αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κοινωνικές κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Η πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην εργασία και στην οικονομική αυτονομία έχει μεταβάλει βαθιά τις προσδοκίες από τις προσωπικές σχέσεις.

Για πολλές γυναίκες, η επιλογή συντρόφου δεν συνδέεται πλέον πρωτίστως με την ανάγκη προστασίας ή οικονομικής εξασφάλισης, αλλά με την επιθυμία για συναισθηματική σύνδεση, κοινές αξίες και αμοιβαίο σεβασμό.

Αυτή η εξέλιξη δημιουργεί νέες δυνατότητες για ουσιαστικότερες σχέσεις, αλλά μπορεί να προκαλέσει και δυσκολίες σε ανθρώπους που εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τους ερωτικούς ρόλους μέσα από παραδοσιακά σχήματα εξουσίας.

Ένας άνδρας που έχει ταυτίσει την προσωπική του αξία με την ικανότητα να είναι απαραίτητος ενδέχεται να αισθανθεί ότι χάνει ένα σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς του όταν συναντήσει μια γυναίκα που δεν χρειάζεται να τη σώσει, να τη συντηρήσει ή να της ανοίξει πόρτες.

Αντί να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της ως ευκαιρία για μια σχέση ελεύθερης επιλογής, μπορεί να τη βιώσει ως προσωπική αμφισβήτηση.

Και τότε εμφανίζονται συμπεριφορές που μοιάζουν αντιφατικές.

Τη θαυμάζει για τη δύναμή της, αλλά δυσανασχετεί όταν εκείνη θέτει όρια.

Τον γοητεύει η αυτοπεποίθησή της, αλλά ενοχλείται όταν δεν επιδιώκει την επιβεβαίωσή του.

Τον ελκύει το γεγονός ότι έχει τη δική της ζωή, αλλά δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι δεν βρίσκεται πάντοτε στο επίκεντρό της.

Θέλει μια γυναίκα δυναμική, αρκεί η δύναμή της να μην περιορίζει τη δική του δυνατότητα επιρροής.

Και αυτή είναι μια αντίφαση που καμία κοινωνική θέση και κανένας επαγγελματικός τίτλος δεν μπορούν να επιλύσουν.

Οι άνδρες που ξέρουν να επιστρέφουν, αλλά όχι να μένουν

Υπάρχει και μια άλλη συμπεριφορά που χαρακτηρίζει ορισμένες σύγχρονες σχέσεις: η επαναλαμβανόμενη επιστροφή χωρίς ουσιαστική αλλαγή.

Ο άνδρας απομακρύνεται, αφήνει την επικοινωνία να ατονήσει και ύστερα επανεμφανίζεται.

Μπορεί να στείλει ένα μήνυμα, να αναφερθεί σε μια κοινή ανάμνηση, να εκφράσει ενδιαφέρον ή να αφήσει να εννοηθεί ότι εξακολουθεί να σκέφτεται τη γυναίκα.

Εκείνη ενδεχομένως αναρωτιέται αν κάτι έχει αλλάξει.

Ωστόσο, σύντομα διαπιστώνει ότι η επιστροφή του δεν συνοδεύεται από διαφορετική συμπεριφορά.

Δεν έχει γίνει περισσότερο διαθέσιμος. Δεν έχει ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του. Δεν έχει αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη.

Απλώς επιθυμεί να διαπιστώσει αν εξακολουθεί να έχει πρόσβαση στη ζωή της.

Δεν σημαίνει ότι κάθε επιστροφή κρύβει χειριστική πρόθεση. Οι άνθρωποι μπορούν να μετανιώσουν, να ωριμάσουν και να επιδιώξουν ειλικρινά μια δεύτερη ευκαιρία.

Η διαφορά, όμως, βρίσκεται πάντοτε σε όσα ακολουθούν.

Γιατί η πραγματική αλλαγή δεν αποδεικνύεται από την ένταση μιας επιστροφής, αλλά από τη συνέπεια που τη συνοδεύει.

Ένας άνθρωπος που επιστρέφει μόνο για να επαναλάβει τις ίδιες συμπεριφορές δεν προσφέρει μια καινούργια αρχή.

Προσφέρει την επανάληψη μιας παλιάς ιστορίας.

Η μεγαλύτερη ήττα τους δεν είναι ότι δεν την κατέκτησαν

Για έναν άνδρα που αντιλαμβάνεται τις σχέσεις ως πεδίο επιβεβαίωσης, η πιο δύσκολη εμπειρία δεν είναι απαραίτητα η απόρριψη.

Είναι η διαπίστωση ότι η γυναίκα που επιθυμεί δεν μπορεί να επηρεαστεί με τα μέσα που έχει συνηθίσει να χρησιμοποιεί.

Ότι δεν εντυπωσιάζεται από τις υποσχέσεις του, εάν αυτές δεν πραγματοποιούνται.

Ότι δεν θεωρεί την κοινωνική του θέση επαρκή λόγο για να παραβλέψει την ασυνέπειά του.

Ότι δεν συγχέει την έντονη επικοινωνία με την ουσιαστική παρουσία.

Και κυρίως ότι δεν φοβάται να απομακρυνθεί από κάτι που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις αξίες της.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η γυναίκα είναι άτρωτη ή ότι δεν πληγώνεται.

Μια ανεξάρτητη γυναίκα μπορεί να αγαπήσει βαθιά, να απογοητευτεί, να στενοχωρηθεί και να χρειαστεί χρόνο για να ξεπεράσει μια σχέση που δεν εξελίχθηκε όπως επιθυμούσε.

Η ανεξαρτησία δεν καταργεί την ευαισθησία.

Απλώς της επιτρέπει να μη μετατρέψει την ευαισθησία της σε εξάρτηση.

Μπορεί να αναγνωρίσει ότι κάποιος την ενδιαφέρει, χωρίς να θεωρήσει πως οφείλει να αποδεχθεί οποιαδήποτε συμπεριφορά προκειμένου να τον κρατήσει.

Και εκεί βρίσκεται η ουσία της προσωπικής της ελευθερίας.

Δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να ζήσει χωρίς εκείνον. Το γνωρίζει ήδη.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν εκείνος μπορεί να προσφέρει κάτι που θα κάνει τη ζωή της ομορφότερη με την παρουσία του.

Η εποχή δεν χρειάζεται περισσότερους άνδρες που υπόσχονται, αλλά περισσότερους που αναλαμβάνουν την ευθύνη των λόγων τους

Θα ήταν άδικο να θεωρήσουμε ότι αυτή η συμπεριφορά χαρακτηρίζει όλους τους άνδρες ή ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να εκδηλώσουν αντίστοιχη ασυνέπεια.

Οι συναισθηματικές δυσκολίες, η ανάγκη επιβεβαίωσης και ο φόβος της δέσμευσης δεν αποτελούν αποκλειστικά ανδρικά χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη δυναμική αποκτά ιδιαίτερο κοινωνικό ενδιαφέρον όταν συνδέεται με παγιωμένες αντιλήψεις για την ανδρική ισχύ και τη γυναικεία εξάρτηση.

Γιατί η ισότητα στις σχέσεις δεν απαιτεί από έναν άνδρα να χάσει τη δύναμή του.

Απαιτεί να επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει δύναμη.

Να κατανοήσει ότι η αξιοπιστία είναι σημαντικότερη από την επιβολή, ότι η συναισθηματική διαθεσιμότητα δεν αποτελεί αδυναμία και ότι η ελευθερία μιας γυναίκας δεν συνιστά απειλή για την προσωπική του αξία.

Ένας πραγματικά ασφαλής άνδρας δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητος για να αισθάνεται σημαντικός.

Δεν επιδιώκει να περιορίσει τη γυναίκα που βρίσκεται δίπλα του, ώστε να εξασφαλίσει ότι δεν θα φύγει.

Αντιθέτως, επιθυμεί να βρίσκεται μαζί του επειδή εκείνη το επιλέγει ελεύθερα.

Και αυτή είναι ίσως η πιο ώριμη μορφή συντροφικότητας.

Δύο άνθρωποι που μπορούν να σταθούν μόνοι τους, αλλά επιλέγουν να μοιραστούν τη ζωή τους.

Όχι επειδή φοβούνται τη μοναξιά, αλλά επειδή αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον κάτι που αξίζει να προστατεύσουν.

Η γυναίκα που δεν έχει ανάγκη έναν άνδρα δεν ζητά περισσότερα. Ζητά τα ουσιαστικά.

Υπάρχει μια τελευταία παρανόηση που αξίζει να αποσαφηνιστεί.

Η ανεξάρτητη γυναίκα δεν είναι απαραίτητα περισσότερο απαιτητική με την έννοια της υλικής προσφοράς.

Δεν περιμένει κατ’ ανάγκην ακριβότερα δώρα, εντυπωσιακότερες χειρονομίες ή μεγαλύτερες αποδείξεις κοινωνικής ισχύος.

Συχνά ζητά κάτι πολύ πιο απλό και, για ορισμένους ανθρώπους, πολύ δυσκολότερο.

Να υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις.

Να μη χρειάζεται να αποκωδικοποιεί διαρκώς προθέσεις.

Να μη μετατρέπεται η επικοινωνία σε παιχνίδι αναμονής.

Να μπορεί να εμπιστευτεί ότι μια υπόσχεση έχει νόημα και ότι το ενδιαφέρον δεν εξαντλείται στη στιγμή που εκφράζεται.

Δεν ζητά έναν άνδρα που θα της προσφέρει μια ζωή την οποία δεν μπορεί να δημιουργήσει μόνη της.

Ζητά έναν άνδρα με τον οποίο θα αξίζει να μοιραστεί τη ζωή που έχει ήδη δημιουργήσει.

Και ίσως αυτό να είναι το σημείο στο οποίο δοκιμάζεται περισσότερο η ανδρική ωριμότητα της εποχής μας.

Γιατί όσο η γυναίκα αποκτά μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής, τόσο λιγότερο αποτελεσματικές γίνονται οι υποσχέσεις που δεν συνοδεύονται από πράξεις.

Η γοητεία μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον της. Η ευφυΐα μπορεί να την εντυπωσιάσει. Η επιτυχία μπορεί να της δημιουργήσει θαυμασμό.

Αλλά τίποτε από αυτά δεν αρκεί για να την κρατήσει.

Μια γυναίκα που δεν έχει ανάγκη έναν άνδρα μπορεί να τον επιλέξει με όλη της την καρδιά. Δεν θα τον επιλέγει, όμως, επ’ άπειρον εις βάρος της αξιοπρέπειάς της.

Και ίσως η μεγαλύτερη κρίση της εποχής να μην είναι ότι οι άνδρες δεν μπορούν πια να κατακτήσουν τις γυναίκες.

Είναι ότι ορισμένοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως η κατάκτηση αρκεί.

Δεν έχουν καταλάβει ότι η πραγματική πρόκληση δεν είναι να πείσεις μια γυναίκα να σε θέλει, αλλά να γίνεις ο άνθρωπος που θα συνεχίσει να θέλει, όταν θα έχει γνωρίσει όχι τις υποσχέσεις σου, αλλά την πραγματικότητά σου.

Γιατί οι γυναίκες που δεν έχουν ανάγκη να μείνουν είναι εκείνες που δίνουν τη μεγαλύτερη αξία στην επιλογή τους να παραμείνουν.

Και όποιος δεν μπορεί να το καταλάβει, μπορεί να διαθέτει χρήματα, κύρος, εξουσία και κάθε εξωτερικό σύμβολο επιτυχίας.

Θα του λείπει, όμως, εκείνο που δεν αγοράζεται και δεν επιβάλλεται.

Η ικανότητα να κρατήσει δίπλα του έναν άνθρωπο που είναι απολύτως ελεύθερος να φύγει.