Οι ψαράδες της Ταϊλάνδης ζούνε σε καθεστώς απόλυτης σκλαβιάς
Ψαρεύουν με τις ημέρες, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες χωρίς φαγητό, ξεκούραση, κλεισμένοι σε αμπάρια και φυσικά απλήρωτοι.
Το 2009, ο 40χρονος σήμερα Samart Senasook δούλευε ως φύλακας σε διάφορα κτίρια στην Bangkok. Ήθελε όμως να αλλάξει τη ζωή του. Να πάει σε μια πιο ήρεμη περιοχή, να γίνει ψαράς και να ζήσει μια πιο ήσυχη ζωή.
Τότε ήταν που τον πλησίασε ένας άντρας με το όνομα Vee. Του υποσχέθηκε πως θα του έκανε το όνειρο του πραγματικότητα. Θα του έδινε αρκετά λεφτά για να κάνει αυτό που ήθελε. Να ψαρεύει. Ο Samart αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Δεν είχε ιδέα τι τον περίμενε.
Ο Vee ήταν μέλος ενός κυκλώματος εμπορίας ανθρώπων που έπαιρνε άντρες και τους μετέτρεπε σε σκλάβους. Ψαρεύουν με τις ημέρες, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες χωρίς φαγητό, ξεκούραση, κλεισμένοι σε αμπάρια και φυσικά χωρίς λεφτά. Σπάνια βλέπουν στεριά ενώ αν σταματήσουν να ψαρεύουν κινδυνεύουν να κακοποιηθούν, ακόμα και να εκτελεστούν.
Ο Samart ψάρευε 20 φορές τη ημέρα υπό την απειλή του θανάτου. Έμενε με τις ημέρες χωρίς φαγητό και κοιμόταν κατάχαμα στο αμπάρι του αλιευτικού. Η περιπέτεια του αυτή κράτησε 6 ολόκληρα χρόνια κι έληξε μόλις τον περασμένο μήνα όταν οι αρχές σταμάτησαν το αλιευτικό του με την υποψία της παράνομης αλιείας μίλια μακριά από την Ταϊλάνδη, στο νησί Ambon.
«Υπήρχαν φορές που ήθελα να πέσω στην θάλασσα για να σκοτωθώ. Ο καπετάνιος με κλώτσαγε και με χτυπούσε. Η μύτη μου και το στόμα μου γέμιζαν αίματα. Το σαγόνι μου πονούσε. Ακόμα υπάρχει αίμα που ανάμεσα στα δόντια μου και το σαγόνι μου πονάει όποτε μασάω» λέει τώρα ο Samart από την ασφάλεια του σπιτιού του.
Είναι δύσκολο να πει κανείς πόσοι ακριβώς άντρες είχαν την τύχη του Samart. Σύμφωνα όμως με στοιχεία της φιλανθρωπικής οργάνωσης Raks Thai Foundation, 200 χιλιάδες ψαράδες είναι όμηροι στα χέρια τέτοιων κυκλωμάτων. Το 80% από αυτούς μετανάστες από την Μιανμάρ, τη Καμπότζη και το Λάος. Και η κυβέρνηση της Ταϊλάνδης φαίνεται ανίκανη να κάνει κάτι για αυτό.
