ΤΖΙΝΑ

Ο χρόνος είναι η μόνη διάσταση που περιορίζει. Ο ίδιος, όμως, είναι άπειρος.

Θέμα αντίληψης και πίστας, η πανδημία – και τι κατάλαβες;

Το να γίνεσαι πενήντα είναι απελευθερωτικό. Τόσο απελευθερωτικό που κάθεσαι και το κοιτάς – κοίτα τι έγινε τώρα, άλλο τούτο πάλι! – και σε πιάνουν τα γέλια γιατί κάτι σου λέει ότι αυτό που συμβαίνει είναι τελικά ωραίο.

Γιατί το θέμα τελικά είναι αν αυτά που θέλεις και εννοείς, είναι αυτά που πραγματικά, κυριολεκτικά εύχεσαι και μπορεί να σου συμβούν. Ή αν απλά υποθέτεις ότι κάποιος κατάλαβε, ενώ εσύ άλλα είπες και άλλα εννοούσες.

Η λύτρωση δεν θα έρθει. Η λύτρωση είναι ήδη εδώ. Κάτι από τον Τιτανικό.

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι στις δίσεκτες χρονιές δεν παντρευόμαστε. Φέτος μάθαμε ότι οι δίσεκτες χρονιές μπορεί να αποβούν πολύ πιο παράξενες, αλλά και πολύ πιο ενδιαφέρουσες, και να σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό.

Φέτος τα Χριστούγεννα δεν μοιάζουν ακριβώς με Χριστούγεννα, αλλά το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι εκκωφαντικά εδώ, μαζί με τους συγγενείς και φίλους του.

…και εγώ το πίστεψα.

Τελικά, αναρωτιέμαι, μήπως η απάντηση στο φιλοσοφικό-με-μεταφυσική-προσέγγιση ερώτημα «τι θέλει να πει ο ποιητής και το σύμπαν με την πανδημία;» είναι «κάντε επιτέλους ησυχία».

Το υπαρξιακό δράμα μίας σάλτσας, ένας ιδιότυπος θίασος και ένα απλό, κίτρινο λεμόνι.