Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν…
Στην θέση μιας γυναίκας που υποφέρει, κλαίει δραματικά μετά από ένα χωρισμό, δυστυχώς πολλές γυναίκες έχουν βρεθεί...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Τίποτα.
Κοιμήσου.
Εμείς τελειώσαμε. Δεν έχει δάκρυα πια. Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν. Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να έχει καρδιά. Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται να παραμερίζει την καρδιά του. Kαι σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.” έγραψε κάποτε ο σπουδαίος ποιητής Τάσος Λειβαδίτης.
Στάθηκα στη φράση : “Κλαίνε όσοι στο βάθος ακόμη ελπίζουν…” κι αναρωτήθηκα κατά πόσο ισχύει αυτό… Σε ένα χωρισμό, ποιοι κλαίνε και γιατί; Εκείνοι που πληγώθηκαν, που απογοητεύτηκαν, που δεν φέρθηκαν άσχημα στο σύντροφό τους κι έχουν τύψεις, εκείνοι που ακόμα ελπίζουν; Νομίζω ότι η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και δεν είναι σωστό να γενικεύουμε… Το κλάμα- που είναι μια παροδική αίσθηση της “λύτρωσης” από καταπιεσμένα συναισθήματα- ίσως κρύβει και την ελπίδα για να αλλάξει κάτι… Ίσως και την ευχή, να ήταν όλα διαφορετικά… Να μην οδηγούταν η σχέση στο τέλμα…
Ωστόσο, σε αυτό το κείμενο θα αναφερθώ στα αμέτρητα δάκρυα που προκύπτουν από το χωρισμό μιας γυναίκας που αγαπά πολύ αλλά όχι τον εαυτό της… Πρόκειται για την περίπτωση μιας φίλης που μου εμπιστεύτηκε το πρόβλημά της και φυσικά δε θα αποκαλύψω το όνομά της. Άλλωστε, στη θέση μιας drama queen, δυστυχώς πολλές γυναίκες έχουν βρεθεί…
Η ιστορία ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς… Στο μυαλό της πάντα…
“Επιτέλους βρήκα το άλλο μου μισό” νομίζει η μια πλευρά του εγκεφάλου της. Γιατί η άλλη συνεχώς την προειδοποιεί : “Πρόσεχε, μην αφοσιώνεσαι πλήρως”. Το ίδιο της λένε και οι καχύποπτες φίλες της. Εκείνη όμως δεν προσέχει τίποτα. Τον εξιδανικεύει, τον υπερδικαιολογεί, ακόμα κι όταν φέρεται περίεργα, κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Αρχίζει να υποχωρεί, να ρίχνει αρκετά τις απαιτήσεις της, να συμβιβάζεται με λιγότερα, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί. Τον ωραιοποιεί κλείνοντας ερμητικά τα μάτια και δεν επιτρέπει στην πραγματικότητα να την διαψεύσει.
Κάποια στιγμή αποφασίζει να συνέλθει από το παραλήρημα και να αντιδράσει.. Να διεκδικήσει τις χαμένες υποσχέσεις. Τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις ή ακόμα κι αν έγιναν… στο τέλος ακυρώθηκαν.
Τότε είναι που εκτοξεύεται το “καπνογόνο”… Το περιβόητο “πρέπει να μιλήσουμε”. Μα τί να πούμε; Tα αυτονόητα; Aν ο άλλος δεν ενδιαφέρεται και δε θέλει να συνεννοηθεί, όσο briefing και να υποστεί…δεν πρόκειται να καταλάβει.
“Νιώθω πιεσμένος”. Χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ” της ανακοινώνει. Πάλι καλά που της μίλησε και δεν εξαφανίστηκε προσωρινά, χωρίς εξηγήσεις και δικαιολογίες.
Η ονειρεμένη της σχέση εξελίχθηκε σε πλήρη καταστροφή κι εκείνη βρίσκεται σε παραλήρημα… Θυμίζει τις “Γυναίκες στα πρόθυρα νευρική κρίσης” του Pedro Almodovar- στην καλύτερη περίπτωση…
Παραδομένη σε μια εξάρτηση άνευ προηγουμένου δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Αντί να κάνει το σταυρό της που έληξε μια αδιέξοδη σχέση, γατζώνεται σε βαγκνερικές ουτοπίες αντιμετωπίζοντας τη ζωή με ενισχυμένο “sense of drama”. Θεωρεί πως χάνεται, πως “κλείνει ως γυναίκα” και περιμένει καρτερικά… Περιμένει ατελείωτες ώρες πάνω από το κινητό, κοιτάζοντας τον απέναντι τοίχο, με βλέμμα απλανές. Κι άλλες τόσες, ακούγοντας τα πιο καταθλιπτικά τραγούδια που υπάρχουν. Από το “Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα” έως το “Οι άνδρες περνούν μαμά” και άλλα πολλά…
Προσπαθώντας να εντοπίσει το λάθος της κάνοντας ολονύκτιες συζητήσεις με τις φίλες της. Την κυριεύει το “ενοχικό σύνδρομο” και κατακλύζεται από αμέτρητα “αν”. “Αν δεν τον πίεζα, αν τον καταλάβαινα περισσότερο, αν είχα φερθεί διαφορετικά, αν…” Συνεχίζει με υπαρξιακά ερωτήματα…
“Πες ότι δεν υπάρχει… Γιατί στην ουσία αφού εξαφανίστηκε… Δεν υπάρχει για εσένα… Τι θα κάνεις; Θα χάνεις τις μέρες σου κλαίγοντας;” τη ρωτάω… Εκείνη, μην έχοντας καμία απάντηση στις ερωτήσεις μου… μου λέει με λυγμούς : “Μα πώς είναι δυνατό να συμβαίνει αυτή η κατάσταση σε εμένα; Μου έλεγε ότι με αγαπούσε…”
Τις πρώτες μέρες η drama queen κλαίει τη μοίρα της και τον αγαπημένο της που την εγκατέλειψε έτσι ξαφνικά… Τις επόμενες μέρες ξεκινούν οι τύψεις… Τον δικαιολογεί, δημιουργώντας δεκάδες υπαρξιακά ερωτήματα στον εαυτό της, όπως: “Mήπως δεν του φέρομαι σωστά;”
“Μήπως τον πίεσα και δεν έπρεπε…;”
“Eίπα κάτι που τον πείραξε;”
Σε καμία περίπτωση, φυσικά, δεν διερωτάται αν το άτομο στο οποίο έχει προσκολλήσει -γιατί περί αυτού πρόκειται- είναι προβληματικό. Γιατί για εκείνη είναι ο Mr Perfect…
Είναι φανερό ότι πονάει, υποφέρει…
“Όταν η αγάπη προκαλεί πόνο, σημαίνει πως είναι υπερβολική” τονίζει η ψυχολόγος Robin Norwood, συγγραφέας του best seller “Γυναίκες που αγαπούν πολύ”. Αν πιστεύεις πως ο δρόμος για την ευτυχία περνάει αποκλειστικά μέσα από μια σχέση κι ότι ο σύντροφός σου είναι ό,τι πιο σημαντικό έχεις στη ζωή σου… Τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.
Οι ατελείωτες υποχωρήσεις, οι αδικαιολόγητη προσκόλληση σ’ έναν άντρα που ενδέχεται να μη σε καλύπτει, να αδιαφορεί, να σε ακυρώνει, σε καμία περίπτωση δεν είναι αγάπη αλλά φόβος. Είναι ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος της απόρριψης.
Η Robin Norwood, μας παρουσιάζει τους ψυχολογικούς μηχανισμούς που μας ωθούν στην αυτοκαταστροφή, αντλώντας παραδείγματα από την πλούσια εμπειρία της με ασθενείς. Aναφέρεται σε γυναίκες που είναι εξαρτημένες από ερωτικές σχέσεις οι οποίες προσβάλλουν την προσωπικότητά τους ή δεν τις ευχαριστούν…
Δεν είναι λίγες εκείνες που κάνουν τα πάντα να σώσουν τις καταστροφικές ερωτικές τους σχέσεις και στην πορεία χάνουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Ο σύντροφός τους είναι αδιάφορος, απρόσιτος, ακατάλληλος κι εκείνες αντί να βάλουν τέλος στη σχέση τους, προσκολλώνται ακόμα περισσότερο και γίνονται δυστυχισμένες.
Νομίζουν ότι αγαπούν, στην ουσία όμως, έχουν ανασφάλεια καθώς και χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Υποφέρουν… “Κλαίνε γιατί στο βάθος ακόμη ελπίζουν…” Ναι να ελπίζουν… όχι όμως για την αναβίωση μιας αρρωστημένης σχέσης, αλλά για τη λύτρωση της ψυχής τους, από ό,τι τους προκαλεί οδύνη και εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους… Μόνο τότε θα βρουν τον εαυτό τους και θα πατήσουν γερά στα πόδια τους…
