Μαρία Ιωαννίδου | Υποκλίνομαι σε αυτό το υπέροχο πλάσμα, που με τις πράξεις & τα λόγια του, μάς δίνει μαθήματα ζωής…

 * Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.

Κάθε άνθρωπος στον κόσμο, γεννιέται με ένα “άστρο”…Μια μοίρα που ορίζει την πορεία του στη ζωή… Κάποιοι είναι ίσως πιο “τυχεροί” από τους άλλους, με περισσότερα προνόμια, δικαιώματα, ευκαιρίες… Κάποιοι άλλοι, για να επιτύχουν κάτι, χρειάζεται να καταβάλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από το μέσο όρο… Αναφέρομαι στα άτομα με μοναδικότητα (κι ας την ορίζουν ως αναπηρία- προτιμώ να μην χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη), που η δύναμη της ψυχής τους είναι εκείνη που τα βοηθά να “πετάξουν” ψηλά…

Υπάρχουν παιδιά, λοιπόν, που γεννιούνται με κάποιες ιδιαιτερότητες. Είναι, δηλαδή, διαφορετικά από εσάς ή από εμένα, για παράδειγμα. Μπορεί να μην μπορέσουν ποτέ να μιλήσουν, να ακούσουν. Κάποια άλλα μπορεί να μην έχουν δυνατά πόδια για να περπατήσουν ή χέρια για να αγγίξουν κάτι. Μπορεί να μην τρέξουν, να μην χορέψουν, να μην κολυμπήσουν στη θάλασσα, ποτέ στη ζωή τους. Και όμως, η δύναμη της ψυχής τους και η στήριξη της οικογένειας και του περιβάλλοντός τους, τα βοηθάει να εξελιχθούν σε υπέροχους ανθρώπους, κι αυτό γιατί μπορούν να κάνουν πιο ουσιαστικά πράγματα. Mπορούν να σε “αγκαλιάσουν” με τη ζεστασιά της ψυχής τους ακόμα κι αν είναι αδύνατο να κινήσουν τα χέρια τους. Μπορούν να σε κάνουν να αναθεωρήσεις τους λόγους ύπαρξής σου και να συνειδητοποιήσεις ποιό είναι το πραγματικό νόημα της ζωής. Μπορούν να σε βοηθήσουν να εκτιμήσεις ακόμα και τα πιο απλά πράγματα που στην καθημερινότητά μας, οι περισσότεροι, τα θεωρούμε δεδομένα. Μπορούν να καταφέρουν το ακατόρθωτο και να σηκώσουν “ψηλά το μετάλλιο” κάνοντας περήφανους όσους πιστεύουμε στις δυνατότητές τους…

Θαυμάζω απεριόριστα αυτούς τους ανθρώπους… Εκείνους που η τύχη μπορεί να τους “αφαίρεσε” κάτι που οι υπόλοιποι το θεωρούμε δεδομένο, αλλά τους έδωσε τέτοιες ικανότητες, που εσείς ή εγώ, δεν μπορούμε καν να φανταστούμε… 

Η εξαίρετη ψυχολόγος και φίλη, Τζίνα Θανοπούλου, κοινοποίησε ένα βίντεο από το TEDxAthens 2018, με την ομιλία της επίσης ψυχολόγου, Μαρίας Ιωαννίδου. Μια γυναίκα, που όπως πολύ σωστά  γράφει η Τζίνα “ με τα λόγια , τις πράξεις της & στάση ζωής της μας φέρνει πιο κοντά & μάς θυμίζει ότι αυτό που μετράει πιο πολύ είναι η επαφή μας με το αληθινό φως της καρδιάς μας”…

Ακούγοντας τα λόγια της – ομολογώ αρκετές φορές- ένιωσα εκτός από συγκίνηση, θαυμασμό και περηφάνια που υπάρχουν δίπλα μας υπέροχα πλάσματα σαν τη γλυκιά, χαρισματική Μαρία, αλλά και την έντονη επιθυμία να γράψω αυτό το κείμενο για εκείνη… Μια σύγχρονη ηρωίδα, έναν ανώτερο άνθρωπο που μας δίνει σπουδαία μαθήματα ζωής…

Σας παραθέτω κάποια αποσπάσματα από την ομιλία της… Αξίζει να παρακολουθήσετε στο βίντεο που ακολουθεί όλα όσα μοιράζεται μαζί μας, για τη ζωή και τις εμπειρίες της. Κάθε φράση, κάθε λέξη που χρησιμοποιεί, έχουν ιδιαίτερο νόημα…

“Να είστε πάντα δίπλα σε αυτούς και σε αυτά που σας κάνουν την καρδιά σας να χτυπάει πιο γρήγορα” λέει, ανάμεσα σε άλλα. Είμαι σίγουρη, ότι αν την ακούσετε, θα σας φέρει κοντά της, γιατί θα “μιλήσει” στην καρδιά σας…

“”Με βάση τις πιθανότητες των γιατρών, η μαμά μου δεν είχε καμία να κάνει παιδί. Να που υπάρχω εγώ. Γιατί η ζωή, αν της ανοίξεις την αγκαλιά όπως έρχεται, συνηθίζει να σου κάνει δωράκια. Όχι αυτά που `χεις φανταστεί. Για παράδειγμα, στη μαμά μου έδωσε ένα παιδί. Όχι το παιδί που φανταζόταν. Φανταζόταν ένα συνηθισμένο παιδί. Εγώ δεν ήμουν καθόλου συνηθισμένο. Είχα έναν ιδιαίτερο τρόπο να κινούμαι που κανείς δεν τον είχε στο περιβάλλον μου. Αυτόν οι γιατροί τον ονόμαζαν : εγκεφαλική παράλυση. Εγώ πάλι τον έλεγα, η δική μου μοναδικότητα. Αυτός με έσπρωξε να κάνω κι ένα ordinary πράγμα ως παιδί. Έφτιαξα στη μάνα μου πίνακα ζωγραφικής στο πάτωμα της κουζίνας με μακαρόνια κολλημένα με μέλι. Γιατί εγώ, την περισσότερη ζωή μου εκείνα τα χρόνια, την περνούσα στο πάτωμα. Στο πάτωμα έπαιζα, ζωγράφιζα πότε με μπογιές και πότε με μακαρόνια, στο πάτωμα έμαθα τις πρώτες μου λέξεις, στο πάτωμα έμαθα και να χορεύω, αρχικά από την τρέλα μιας γυναίκας που ήρθε σ’ένα κέντρο αποκατάστασης σπαστικών παιδιών να μας δείξει πώς είναι να χορεύεις. Όλοι τη λέγανε τρελή. Κι εγώ μέσα από κείνη έμαθα ότι ο κόσμος αλλάζει μέσα από αυτούς που συνηθίζει ν’αποκαλεί τρελούς. Χωρίς καμιά δυσκολία με έπεισε ότι μπορούσα να χορέψω κι εγώ με τη σειρά μου, έπεισα και τις φίλες μου που κινούνταν με το συνηθισμένο τρόπο. Παιδιά που δεν είχαν διαγνωστεί ως ελλειμματικά όπως εγώ…”

“Από παιδί ρωτούσα για ό,τι δεν ήξερα. Στο δημοτικό δεν ήξεραν πώς να με αντιμετωπίσουν, ως παιδί που κινούνταν διαφορετικά. Είπαν “μακριά από εμάς”. Είναι φυσιολογικό να κρατάμε απόσταση, να φοβόμαστε, να αισθανόμαστε αμήχανα, μπροστά σε ό,τι είναι διαφορετικό. Οι γονείς μου επέμειναν και πέρασα άτυπες εξετάσεις, για να γίνω δεκτή στο τυπικό δημοτικό σχολείο. Σύντομα απέδειξα πως μπαίνω με αξιώσεις, ήμουν μεταξύ των καλύτερων μαθητών. Στα εκπαιδευτικά, τα πράγματα ήταν ιδιαζόντος εύκολα για εμένα. Στην κοινωνία υπήρχε μεγαλύτερη πρόκληση. Ήλθε μια εκδρομή, στη Γ` Γυμνασίου. Είχα ζαλίσει τη φιλόλογο μου με ερωτήσεις για τους αρχαιολογικούς χώρους, στους οποίους θα ξεναγηθούμε. Πήγαμε στο Μυστρά. Όταν φτάσαμε μου είπαν “δεν μπορείς να πας, δεν γίνεται να πας”. Επέμεινα και με πήγαν έως το πλάτωμα. Με ρώτησαν αν μπορούσα να συνεχίσω. Έφτασα να κατέβω όλον τον Μυστρά με τα πόδια και να έχω όλη την τάξη να φωνάζει ρυθμικά το όνομα μου Ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου. Δεν θα την είχα ζήσει, αν ο κόσμος με θεωρούσε φυσιολογική.”

“Σπούδασα ψυχολογία για να βοηθήσω τους ανθρώπους να δουν την ομορφιά του εαυτού τους, αυτήν που δεν έχουν ακόμα δει. Ήθελα να σπουδάσω ψυχολογία για να βοηθήσω ανθρώπους με κινητά προβλήματα και να κατανοήσω όσα με ενοχλούσαν στην Ελλάδα. Στην Αγγλία διαπίστωσα πως η αλλαγή που ήθελα στη ζωή μου θα ερχόταν αλλάζοντας αυτό που είχα μέσα μου, τρόπο σκέψης. Έζησα και φρόντισα τον εαυτό μου μακριά από τη μαμά μου. Μπόρεσα να βρω τη λύση. Είδα και ότι δεν θα ήμουν καλή θεραπεύτρια μόνο για ανθρώπους με αναπηρία, αλλά για όλους.

Όλοι έχουν ανάγκη να ακουστούν. Ξέρετε τι λάθος κάνουμε; Νομίζουμε πως ξέρουμε τι συμβαίνει στον άλλον. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρουμε. Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να τον ακούσουμε.”

“Σπουδάζοντας όλο και πιο πολύ την ψυχολογία και την ψυχοθεραπεία, διαπίστωσα ότι η αναπηρία μου μού είχε μάθει από πολύ νωρίς πράγματα που αργότερα ανακάλυψα στα βιβλία. Όπως το ότι πριν προσφέρεις μια οποιαδήποτε βοήθεια στον άλλον, είναι καλό να τον ρωτήσεις τί βοήθεια χρειάζεται. Όπως το ότι οι άνθρωποι έχουν πολλές φορές δυνάμεις πολύ περισσότερες από αυτές που φαίνονται και χρειάζονται έναν καλό ακροατή για να μπορέσουν να τις ανακαλύψουν. Όπως το ότι πάντα, ακόμα και μέσα στην πιο δύσκολη περίσταση, μπορεί να βρει κανείς κάτι θετικό που έχει να μάθει, μπορεί να βρει κανείς μια καλή αφορμή για την προσωπική του εξέλιξη. Όπως το ότι, όπως έλεγε ο Φρόυντ : Η ζωή δεν είναι ούτε τόσο ωραία, ούτε τόσο άσχημη όσο τη φανταζόμαστε, αλλά είναι το μόνο που έχουμε και γι’αυτό δεν πρέπει να το αφήσουμε να φύγει χωρίς την προσωπική μας σφραγίδα. Γιατί όλοι γεννιόμαστε με περιορισμούς, που μπορεί να προέρχονται από το σώμα μας, μπορεί να προέρχονται από την ιστορική στιγμή, από τις κοινωνικές συνθήκες, αλλά τελικά δεν έχει σημασία ποιοί είναι οι περιορισμοί μας, αλλά ποιό είναι το νόημα που εμείς θα δώσουμε σ’αυτούς. Ποιά είναι η στάση που θα επιλέξουμε να κρατήσουμε μαζί τους. Όλα αυτά τα είχα μάθει πρώτα από την ίδια μου τη ζωή, από τις ίδιες μου τις προσωπικές εμπειρίες και μετά ήρθαν να επισφραγισθούν και από τα βιβλία.”

“Ό,τι αγαπάς πολύ και θες να το κάνεις, θα τα καταφέρεις. Αρκεί να βρεις το δικό σου τρόπο. Μπορεί να μην είναι αυτός των πολλών. Μπορεί να είναι πιο απολαυστικός.”