Xαρι Κέιν, πρόσεχε την κατάρα της Χρυσής Μπάλας!
Η Χρυσή Μπάλα έχει ιστορία κι ο κάθε μεγάλος ποδοσφαιριστής θέλει το όνομά του να μπει στη μεγάλη λίστα των κατακτητών της, αλλά προκαλεί και μια κακοδαιμονία απερίγραπτη.
Ο Χάρι Κέιν κέρδισε την Χρυσή Μπάλα. Φαβορί ήταν ο Άγγλος, αλλά στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων αποδείχτηκε πως δικαίως είχαμν ελπίδες κι ο Γιαμάλ, ο Μπαπέ, ο Ρόντρι, φυσικά και ο Μέσι. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι όποιος την κέρδισε θα είναι και τυχερός: έχω αρχίσει ήδη να ανησυχώ για τον φορ της Μπαγερν.
Το είχα πρωτοεπισημάνει πριν από μερικά χρόνια, γιατί εκτός από το ποδόσφαιρο μου αρέσει και η μεταφυσική. Είναι αναμφίβολα σπουδαίο βραβείο η Χρυσή Μπάλα. Από όλα τα ατομικά βραβεία είναι αυτό που κάθε μεγάλος ποδοσφαιριστής επιθυμεί πιο πολύ κι ας αποτελεί δημοσιογραφική εφεύρεση: οι ποδοσφαιριστές έχουν κακή σχέση με τους δημοσιογράφους όταν τους ασκούν κριτική – όταν τους βραβεύουν δεν έχουν πρόβλημα. Η Χρυσή Μπάλα έχει ιστορία κι ο κάθε μεγάλος ποδοσφαιριστής θέλει το όνομά του να μπει στη μεγάλη λίστα των κατακτητών της. Αλλά προκαλεί και μια κακοδαιμονία απερίγραπτη: έχουμε να κάνουμε με ένα βραβείο που μοιάζει με πραγματική κατάρα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ας θυμηθούμε μερικούς νικητές. Κέρδισαν τη Χρυσή Μπάλα ο Μάρκο φαν Μπάστεν το 1992 και ο Ματίας Ζάμερ το 1994 κι έκοψαν το ποδόσφαιρο πριν να βγει η χρονιά! Πήρε το βραβείο το 1998 ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο, που τότε όλη η γη αποκαλούσε Φαινόμενο, και στη συνέχεια πέρασε στην ιστορία γιατί είχε τους χειρότερους τραυματισμούς που μπορούσε να φανταστεί ποδοσφαιριστής! Κατέκτησε την τιμητική αυτή διάκριση δικαιότατα το 2001 ο Μάικλ Όουεν κι άρχισε αμέσως μετά να μπαινοβγαίνει στα χειρουργεία: πάνω από είκοσι ματς τη σεζόν δεν ξανάπαιξε. Ο Ριβάλντο (1998), ο Φίγκο (2002), ο Σεφτσένκο (2004) κι ο Ροναλντίνιο (2005), ακόμα κι ο Κακά (2007), μετά τη βράβευσή τους, είδαν την καριέρα τους να παίρνει την κατιούσα και κανένας δεν ήταν σε ηλικία που σε άφηνε να υποπτευτείς πως η χρονιά που κέρδισαν το βραβείο θα ήταν η τελευταία σημαντική στην καριέρα τους! Κάτι ανάλογο συνέβη και με τον Μόντριτς το 2018 – βέβαια ο σκληρός Κροάτης αγωνίζεται ακόμα. Κι ο Ρόντρι αγωνίζεται αφού βέβαια μετά την κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας έκανε ένα χειρουργείο που τον άφησε έξω 10 μήνες – κι ας έλεγαν ότι είναι βιονικός! Ο Ντεμπελέ, περσινός νικητής, δεν έμεινε ένα χρόνο έξω: μόνο τρεις μήνες – και τώρα βέβαια τραυματίας είναι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Σε κάποιες περιπτώσεις αρκούσε για να πάθεις ζημιά απλά μια υποψηφιότητα. Ο Ριμπερί, ο Ρόμπεν κι ο Σνάιντερ, που παραλίγο να την κερδίσουν και διαμαρτυρήθηκαν για τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας της επιτροπής, αμέσως μετά είδαν την καριέρα τους να καταστρέφεται από τραυματισμούς και κακές επαγγελματικές επιλογές! Εξαίρεση στον κανόνα δυο «ιερά τέρατα»: ο Μέσι και ο Ρονάλντο, δύο υπερπαίκτες που μόλις κέρδισαν την πρώτη Χρυσή Μπάλα της καριέρας τους όχι μόνο συνέχισαν να γίνονται καλύτεροι, αλλά έκαναν και συλλογή από Χρυσές Μπάλες στην συνέχεια. Βέβαια ο Μέσι είναι αλήθεια ότι είχε τον πρώτο του τραυματισμό μετά το 2010, δηλαδή μετά την πρώτη Χρυσή Μπάλα που κέρδισε! Αλλά τον ξεπέρασε γρήγορα. Ακόμα καλύτερα πήγε η καριέρα του Κριστιάνο από τη στιγμή που κέρδισε το μεγάλο βραβείο για πρώτη φορά. Τη Χρυσή Μπάλα την πρωτοκατέκτησε το 2008 όταν αγωνιζόταν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι από τότε τη διεκδικούσε κάθε χρόνο μέχρι τουλάχιστον το 2020. Αλλά όσο περνάει ο καιρός οσο σκέφτομαι τις περιπέτειές του με την Εθνική Πορτογαλίας λέω ότι με τόσες Χρυσές Μπάλες που έχει κερδίσει είναι λογικό να ταλαιπωρείται.
Για αυτό λέω ότι ανησυχώ για τον Χάρι Κέιν που μέχρι τωρα τραυματισμό δεν έχει. Αν τον ήξερα θα του έλεγα τώρα που την πήρε την Χρυσή Μπάλα να την δώσει στον Μέσι να του την κρατήσει μέχρι το τέλος της καριέρα του. Έχει αποδείξει ότι η κατάρα της δεν τον ακουμπάει. Και θα ναι κρίμα να χάσουμε τον Χάρι Κέιν στα ντουζένια του….
