Το ταρακούνημα του Ρέτσου τον έκανε τον καλύτερο του Ολυμπιακού
Όταν ακούτε να λένε για κάποιον πως χρειάζεται κάποιον να τον ταρακουνήσει ή πως έχει ανάγκη από ταρακούνημα, να θυμόσαστε τον Παναγιώτη Ρέτσο.
Ο Γιώργος Τζαβέλας δεν είναι Ολυμπιακός και δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στον Ολυμπιακό. Για αυτό κάτι που είπε για ένα παίκτη του Ολυμπιακού μετράει. Δεν ήταν μια υποστηρικτική δήλωση από αυτές που κάνει ένας παλαίμαχος μιας ομάδας για ένα τωρινό παίκτη της μιλώντας σαν οπαδός. Ήταν μια από καρδιάς τοποθέτηση. Τι είπε ο Τζαβέλας; Είπε ότι ο Παναγιώτης Ρέτσος είναι ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακού αυτόν τον καιρό αλλά και ότι εκτός από καλός ποδοσφαιριστής έχει κι ένα σπάνιο χαρακτήρα γιατί έχει τεράστια θέληση. «Θεωρώ ότι ένας στους 1000 ποδοσφαιριστής γυρίζει από αυτό τον εφιάλτη που ο Ρέτσος πέρασε. Γιατί δεν ήταν ένας τραυματισμός αυτός που είχε, δεν ήταν έξω για έξι μήνες, ήταν ένα βάσανο που κράτησε χρόνια. Να το θυμάται ο κόσμος. Αλλά όταν έχεις περάσει από τόσα, κάθε πρόβλημα στη συνέχεια σου φαίνεται μικρό. Είναι όλα δυσκολίες νηπιαγωγείου» τόνισε ο πρώην παίκτης του Πανιωνίου, του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ. Και έχει δίκιο. Η επιστροφή του Παναγιώτη Ρέτσου είναι εντυπωσιακή. Όχι από τους τραυματισμούς, αλλά από την αμφισβήτηση.
Ο Ρέτσος έχει υπάρξει τυχερό παιδί. Έφτασε να παίξει βασικός στον Ολυμπιακό στα 18 του το έκανε με την καρδιά του αναλαμβάνοντας να καλύψει και θέσεις που δεν του ταίριαζαν όπως αυτή του αριστερού μπακ. Κλήθηκε σε χρόνο ρεκόρ στην Εθνική Ελλάδος. Πήρε μεταγραφή στο εξωτερικό, πριν τα είκοσί του χρόνια. Έφτασε να αγωνιστεί σε πέντε διαφορετικά πρωταθλήματα (ελληνικό, γερμανικό, ιταλικό, αγγλικό, γαλλικό) και σε πέντε διαφορετικές ομάδες πριν τα 25 του. Τρεις από αυτές τις σεζόν ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς. Αλλά δεν έχασε την πίστη του.
Διαβάστε επίσης
Ο Ρέτσος είναι εξαιρετικός με την μπάλα στα πόδια, είναι πολύ καλός συμπαίκτης διότι δεν φωνάζει και δεν χειρονομεί, δεν κρύβεται από τους δημοσιογράφους αφού πολλές φορές, όταν κανείς δεν τολμά στο τέλος του παιχνιδιού να μιλήσει στις κάμερες, βγαίνει για να αναλάβει ευθύνες όχι πάντοτε δικές του. Ήταν για αυτό πάντα αγαπητός από όλους κι όταν κάποτε θέλησε να επιστρέψει στον Ολυμπιακό του είπαν αμέσως «έλα». Αλλά παλιότερα είχε ένα πρόβλημα: δεν έμοιαζε να είναι αμυντικός. Δεν έχει πχ το ένστικτο που είναι απαραίτητο για να σκοτώσει μία φάση. Έπαιζε περιμένοντας να πάρει την μπάλα στα πόδια κι όχι για να πάρει την μπάλα από τα πόδια των άλλων, όπως κάνουν οι αμυντικοί. Δεν έμοιαζε να έχει το ένστικτο του αμυντικού: δεν το καλλιέργησε ποτέ του. Και νόμιζες πως χρειαζόταν πάντα κάποιον αυτό να του το θυμίσει. Κάποιον ή κάτι.
Υπάρχει μια στιγμή που κάπως μαγικά άλλαξε την καριέρα του Ρέτσου: ένας τραυματισμός. Όχι σοβαρός, σαν αυτούς που μας θυμίζει ο Τζαβέλας ότι ο Ρέτσος πέρασε, αλλά ένας απλός τραυματισμός σε ένα πολύ σημαντικό ματς: στον τελικό που έδωσε ο Ολυμπιακός στο Conference League κόντρα στην Φιορεντίνα προ τριετίας. Σε εκείνο το ματς, μεταξύ πολλών άλλων, είχε υπάρξει μια σκληρότατη σύγκρουση του Ρέτσου με τον Μπελότι στο 48′. Οι δυο συγκρούστηκαν κεφάλι με κεφάλι, και έμειναν στο χορτάρι για περισσότερα από τρια λεπτά προκαλώντας και μια κάποια αγωνία. Ο Μπελότι αντικαταστάθηκε, φαινόταν ότι θα βγει κι ο Ρέτσος: ο Ντόι είχε σηκωθεί για ζέσταμα. Δεν βγήκε. Κι ήταν από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ο καλύτερος του ματς σαν κάτι το τράνταγμα να ξύπνησε μέσα του. Από τότε ο Ρέτσος έγινε σκληρότερος, δυνατότερος, ανθεκτικότερος. Μπορεί πάντα να κάνει κάποιο λάθος, αλλά έγινε αμυντικός. Κανείς δεν τον περνάει, σε κανένα δεν χαρίζεται. Και είναι όντως αυτό τον καιρό ο καλύτερος του Ολυμπιακού.
Όταν ακούτε να λένε για κάποιον πως χρειάζεται κάποιον να τον ταρακουνήσει ή πως έχει ανάγκη από ταρακούνημα, να θυμόσαστε τον Παναγιώτη Ρέτσο.
