Ο Μέσι ως πηγή έμπνευσης
Ποτέ δεν γράφτηκαν τόσο ωραία κείμενα για ένα αντίο ποδοσφαιριστή.
To έγραψα για την εφημερίδα αλλά θα ήταν κρίμα να μην το μοιραστώ με τους αναγνώστες του klik. gr που νομίζω πως μπορεί να εκτιμήσουν περισσότερο τα λογοτεχνικά κείμενα. Όχι το κείμενο δεν είναι δικό μου: δεν έχω ακόμα τρελαθεί τόσο ώστε να θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη. Λογοτέχνες εν προκειμένω είναι αρκετοί Αργεντίνοι αλλά και Ευρωπαϊοι δημοσιογράφοι που τίμησαν τον Λιονέλ Μέσι με κείμενα που γράφτηκαν μετά το αποχαιρετιστήριο παιγνίδι του στην Εθνική Αργεντινής. Το αντίο αυτό είναι μια μεγάλη στιγμή στην ιστορία του ποδοσφαίρου: το τέλος μιας ποδοσφαιρικής εποχής. Κι ο τρόπος που παγκοσμίως καλύφθηκε το γεγονός το μαρτυρά. Ποτέ δεν γράφτηκαν τόσο ωραία κείμενα για ένα αντίο ποδοσφαιριστή. Οι μεταφράσεις είναι δικές μου: έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.
Γράφει η εφημερίδα της Αργεντινής La Nacion: «Ο Μέσι, μικροκαμωμένος σαν παίκτης άλλης εποχής, χωρίς μύες που τρομάζουν σε ένα ποδόσφαιρο όλο και πιο αθλητικό, έγραψε μόνος το θρύλο του – το θρύλο ενός αδύνατου ανθρώπου που έγινε στα μάτια μας ο πιο δυνατός, σχεδόν ανίκητος. Ο Μέσι χτύπησε την πόρτα της αιωνιότητας. Κανένας φόρος τιμής δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη στον καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών». Και προσθέτει ο δημοσιογράφος Ανδρες Ελιτσέτε: «Κανένας αγώνας, κανένα τραγούδι, καμία λέξη, κανένα γκολ – ούτε καν δικό του – δεν μπορεί να συμβολίσει το πραγματικό μέγεθος της θέσης του στην ιστορία αυτού του αθλήματος που ο κόσμος αγαπάει. Κανείς δεν θα αμφιβάλει τώρα που μας αποχαιρέτησε ότι η παρουσία του στην ιστορία είναι προορισμένη να διαρκέσει για πάντα. Ο Μέσι χτύπησε την πόρτα της αιωνιότητας και η αιωνιότητα τον καλωσόρισε, προσκαλώντας τον μπει και να καθίσει όπου θέλει. Στα δικά μας μάτια αυτό που απομένει είναι ο θρύλος ενός ασύγκριτου ποδοσφαιριστή, του καλύτερου όλων των εποχών».
Διαβάστε επίσης
Μια άλλη εφημερίδα της χώρας, η Οle υπερθεματίζει: «Κλείστε τα μάτια σας τώρα που τον είδατε με την φανέλα της Εθνική σας για τελευταία φορά: κάντε το μόνο για ένα δευτερόλεπτο κι αυτό θα κρατήσει πολύ πολύ πολύ. Ακούστε τις φωνές του γηπέδου έτσι όπως τις κουβαλάτε στην καρδιά σας. Ξαναδείτε με κλειστά τα μάτια το μνημειώδες στάδιο Μονουμεντάλ σε έκσταση πραγματική. Ξανακούστε το με τα μάτια κλειστά να τον επευφημεί, να τον χειροκροτεί για τελευταία φορά κατά τη διάρκεια ενός επίσημου αγώνα». Και συμνεχίζει:« Ακούστε το μακρόσυρτο «Μεεεεεσι, Μεεεεεσι». Αυτό που αντηχούσε σαν κραυγή θριάμβου, ακούγεται πια σαν ο απόλυτος φόρος τιμής. Ξανανιώστε τη συγκίνηση που κατακλύζει το πλήθος. Τα παιδιά (και τα μικρά και τα όχι και τόσο μικρά) κλαίνε επειδή δεν μπορούν να φανταστούν μια εθνική ομάδα χωρίς τον Λιονέλ Μέσι. Σε αυτή τη χώρα που σημαδεύεται από διχόνοιες, αφήσαμε στην άκρη όλες μας τις διαιρέσεις για λίγες ώρες: η συγκίνηση που μας κατακλύζει μας ενώνει. Αυτή είναι η στιγμή που ο καλύτερος παίκτης στην ιστορία – ή απλώς το παιδί που κυνηγούσε το όνειρο, να είναι ευτυχισμένο παίζοντας ποδόσφαιρο – αποχαιρετά την εθνική ομάδα. Να έχετε πάντα αυτή την στιγμή στην καρδιά σας».
Η «Clarin» , επίσης από την Αργεντινή, επιβεβαιώνει κι αυτή με τον τρόπο της το ότι οι Αργεντίνοι αποχαιρετούν τον τελευταίο τους ήρωα: «Είναι, πολύ απλά, ένας Θεός του ποδοσφαίρου ο Μέσι. Ισως ο μεγαλύτερος από όλους τους Θεούς. Είναι ο Θεός που μετέτρεψε την ιδιοφυΐα σε πεπρωμένο, την Τέχνη σε τρόπο απόλαυσής, το ποδόσφαιρο σε χαρά: αυτό ήθελε, αυτό ήταν βαθιά ριζωμένο στην ύπαρξή του».
Δεν τον αποχαιρέτησαν λιγότερο θερμά οι ευρωπαϊκές εφημερίδες. «Επρεπε να κλάψει κι όμως χαμογελούσε, έπρεπε να συγκινηθεί αλλά προτίμησε να συγκινήσει. Δεν ήταν σαν να λέει αντίο αυτός, αλλά σαν να λένε αντίο οι χιλιάδες που ήταν στις εξέδρες: αντίο στην πιο μεγάλη απόλαυση της ζωής τους, μια αγάπη αναντικατάστατη» έγραψε η Sport της Καταλονίας. «Ο Ενρίκε Σάντος Ντισέπολο, ο διάσημος Αργεντινός συνθέτης, συνήθιζε να λέει ότι «το τάνγκο είναι μια θλιβερή σκέψη που χορεύεται» έγραψε η Gazzeta Dello Sport. «Η Αργεντινή και ο Λέο Μέσι το χόρεψαν μαζί για τελευταία φορά στο Μονουμεντάλ, ενώπιον 85.000 θεατών. Το τελευταίο τάνγκο του Λέο ήταν μελαγχολικό για όποιον τον αγάπησε και συγκινητικό για όποιον ορκίστηκε σε αυτόν. Ηταν μια δοκιμασία και για τον ίδιο: το πρώτου ματς στην εθνική ομάδα χωρίς την παρουσία του πατέρα του, Χόρχε, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Αύγουστο. Το τελευταίο τάνγκο του Λέο ολοκληρώθηκε σε ένα κλίμα γενικής συγκίνησης, με όλους τους παρευρισκόμενους να δακρύζουν. Και όπως συμβαίνει με όλα τα σπουδαία τάνγκο, άφησε πίσω του μια αίσθηση θλίψης. Αν ο Ντισέπολο έχει δίκιο το τάνγκο αυτό γεννήθηκε ακριβώς την στιγμή που μαγεμένη από κάποια του ενέργεια σκεφτήκαμε πως τίποτα δεν θα είναι ίδιο όταν σταματήσει».
Ωραίος και ο πιο λιτός αποχαιρετισμός της «Corriere dello Sport»: «Ισως ο καλύτερος τρόπος να τον αποχαιρετήσουμε είναι ακριβώς αυτός: να μην αναρωτηθούμε τι θα ακολουθήσει, αλλά να σταματήσουμε για μια στιγμή και να συνειδητοποιήσουμε πόσο τυχεροί ήμασταν που τον απολαύσαμε. Δυστυχώς παίκτες σαν τον Μέσι δεν μπορεί να αντικατασταθούν. Θα μιλάς γι’ αυτούς πάντα σαν αιώνια μαγεμένος. Σε ευχαριστούμε, Λέο. Για όλα».
Ανάμεσα στα πολλά που έχει κάνει ο Μέσι ας του αναγνωρίσουμε πως υπήρξε και έμπνευση για τους αθλητικογράφους που εκτιμούν το εξαιρετικό…
Διαβάστε επίσης
