Λίο Μέσι: Για το τώρα, το πριν και το πάντα
Ο Μέσι θέλησε σε ένα βράδυ να θυμίσει στη χώρα όλα όσα υπήρξε: σπουδαίος επαγγελματίας, μεγάλος παίκτης, ηγέτης, πατέρας και γιός.
Περιεχόμενα
Έκλαψε πριν μπει στο γήπεδο. Στο γήπεδο συγκινήθηκε, ειδικά όταν στο 10ο λεπτό το φιλικό παιγνίδι κόντρα στο Μπενίν τυπικά διακόπηκε, αλλά δεν είδαμε δάκρια στο πρόσωπό του, παρά μόνο χαμόγελα.
Με το χαμόγελο στα χείλη ο Λίο Μέσι ευχαρίστησε όλο τον κόσμο: πρώτα τους προπονητές και όλους του συμπαίκτες του στην Αργεντινή και μετά τους 80.000 θεατές στο στάδιο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Άιρες που έκαναν για χάρη του την νύχτα μέρα. Το τελευταίο παιχνίδι του Λιονέλ Μέσι με την Αργεντινή —την εθνική του ομάδα, εκείνη που περισσότερο από κάθε άλλη τον έκανε πρώτα να υποφέρει και μετά να νιώσει τι σημαίνει απόλυτη ευτυχία— ήταν μια τεράστια γιορτή, με μια δόση αναπόφευκτης μελαγχολίας. Όλα ολοκληρώθηκαν με μουσική, ώστε ο πλανήτης να μην ξεχάσει ότι αυτό που έγινε ήταν ένα μεγάλο πάρτι, όμως αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, στον οποίο η Αργεντινή επικράτησε εύκολα με 3-0 κόντρα στο ταπεινό Μπενίν, που εκτέλεσε χρέη παρτενέρ σε μια στιγμή ιστορίας, είναι βέβαιο πως όλοι ξαφνικά ένιωσαν την έλλειψη του τιμώμενου προσώπου.
Η αποθέωση δεν νομίζω πως γλύκανε το γεγονός: ο κόσμος δεν θα ξαναδεί τον Μέσι με την φανέλα της Αργεντινής. Το νούμερο 10 που δεν αποσύρεται θα βαρύνει πλέον πολύ όποιον τολμήσει να το φορέσει.
Επαγγελματίας και στο αντίο
Ο Μέσι έκανε μια επαγγελματική εμφάνιση ακόμα και στο αντίο του, σαν να ήθελε ακόμα κι αυτές οι τελευταίες στιγμές του να μας μείνουν στο μυαλό ως κατορθώματα. Σκόραρε με πέναλτι το τρίτο γκολ και μοίρασε δύο ασίστ, παραμένοντας το σημείο αναφοράς της Αργεντινής ακόμα και τη στιγμή που την αποχαιρετούσε για πάντα. «Είμαι περήφανος που είμαι Αργεντινός και που πραγματοποίησα τα όνειρά μου μαζί με όλους εσάς», δήλωσε κλείνοντας την ομιλία του από το κέντρο του γηπέδου. Ακόμα και στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, σε αυτά τα λίγα μάλλον αμήχανα λεπτά που απευθύνθηκε σε όλους λέοντας τους ένα αντίο που μάλλον δεν θα ήθελε να πει ποτέ, θέλησε να θυμίσει πως με τον τρόπο του υπήρξε για χρόνια όχι απλά ένας καλός παίκτης αλλά ένας αληθινός αρχηγός. Στο τελευταίο του διάγγελμα τον ακούσαμε να ζητήσει υπομονή για την συνέχεια και εμπιστοσύνη για όσους τον διαδεχτούν. Και πίστη ότι όσα θα ακολουθήσουν μετά από αυτόν θα είναι εξίσου όμορφα.
Διαβάστε επίσης
Λύγισε πριν τη σέντρα
Τις πιο δύσκολες στιγμές τις έζησε πριν από τη σέντρα του ματς. Οι κάμερες τον κατέγραψαν να κλαίει μέσα στο πούλμαν της αποστολής, καθώς κατευθυνόταν στο στάδιο συνοδευόμενος από μια λαοθάλασσα οπαδών που ήθελαν όλοι να τον αγκαλιάσουν. Στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου συγκρατήθηκε αν και συγκινημένος. Οι συμπαίκτες του τραγουδούσαν με όλη τους τη δύναμη, ο προπονητής Λιονέλ Σκαλόνι έκανε το ίδιο, όμως ο Μέσι στεκόταν εκεί συγκλονισμένος, προσπαθώντας να βγάλει τις λέξεις από το στόμα του: ένας σχεδόν μαρμαρωμένος βασιλιάς τη στιγμή του τελευταίου θριάμβου του. Γιατί είναι θρίαμβος αληθινός στη ζωή να νιώθεις πόσο σε αγαπούν.
Είναι ευλογημένος ο Μέσι και το ένιωθες παρακολουθώντας αυτές τις στιγμές. Ήταν η τελευταία φορά που φορούσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της «Αλμπισελέστε», η τελευταία φορά που άκουγε τον εθνικό ύμνο με το περιβραχιόνιο στο μπράτσο και τα παιδιά του δίπλα του. Κι ενώ στις κερκίδες βρίσκονταν η σύζυγός του Αντονέλα και η μητέρα του Σέλια, αυτός στις τελευταίες του δηλώσεις ως βασιλιάς μίλησε για αυτόν που θα ήθελε να είναι εκεί αλλά έλλειπε δηλαδή τον πατέρα του Χόρχε, που έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Αύγουστο: «Είναι δύσκολο να πεις κάτι, τα συναισθήματα είναι πάρα πολλά. Σκέφτομαι τον μπαμπά μου», ήταν τα πρώτα λόγια στο διάγγελμα του αντίο. Ο Μέσι θέλησε σε ένα βράδυ να θυμίσει στη χώρα όλα όσα υπήρξε: σπουδαίος επαγγελματίας, μεγάλος παίκτης, ηγέτης, πατέρας και γιός. Κι ας ήταν στα μάτια όλων ένας Θεός, αυτός προτίμησε στο αντίο του να μας θυμίσει την ανθρώπινη υπόστασή του: τους μύθους και τους θρύλους που αφήνει θα τους δυναμώσει η μοίρα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τελευταία φορά αλλά όπως πάντα
Όταν άρχισε το ματς, ο Λίο ήταν απλά ο Μέσι. Φώτισε τα πάντα, αποτελώντας τον ηγέτη της ομάδας του, όπως ακριβώς είχε κάνει και το καλοκαίρι στο Μουντιάλ. Ο Σκαλόνι παρέταξε την βασική του ενδεκάδα για το «αντίο» του αρχηγού, με όλους τους στρατιώτες του να είναι εκεί για εκείνον. Στο δέκατο λεπτό ξεκίνησαν τα πυροτεχνήματα μαζί με τα συνθήματα των οπαδών, ενώ το πρώτο γκολ ήρθε στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου από τον Οταμέντι, έπειτα από κόρνερ του Μέσι. Το δεύτερο γκολ, σε μια μάλλον συμβολική παράδοση της σκυτάλης, σημείωσε ο Νίκο Παζ, ξανά μετά από ασίστ του Μέσι. Ο Λίο άγγιξε το γκολ τουλάχιστον τρεις φορές, για να το βρει τελικά ένα τέταρτο πριν τη λήξη με ένα πέναλτι που για να μην το χάσει το έστειλε ψηλά και κάτω από το οριζόντιο δοκάρι, πράγμα που δεν συνηθίζει. Άλλος θα σταματούσε: αυτός τιμώντας με τον ιδρώτα του ακόμα και το αντίο του είχε και δοκάρι στα τελευταία λεπτά. Ολοκλήρωσε την πορεία του με 126 γκολ και 66 ασίστ σε 208 εμφανίσεις με την Αργεντινή, όντας με διαφορά ο κορυφαίος σε όλα στην ιστορία της Εθνικής της χώρας του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Διαβάστε επίσης
«Σήμερα ζω την πιο θλιβερή μέρα της καριέρας μου»
«Στο τελευταίο Μουντιάλ, ήταν πάρα πολλά αυτά που έπρεπε να διαχειριστώ» είπε αναφερόμενος στην ασθένεια του πατέρα του που τελικά έφυγε από τη ζωή. «Ονειρευόμουν να επιστρέψω εδώ ως πρωταθλητής και φτάσαμε τόσο κοντά. Όμως το παιχνίδι με την Αγγλία μας ρούφηξε κάθε ενέργεια, σωματική και πνευματική. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι όλοι οι συμπαίκτες που πέρασαν από την Εθνική έδωσαν τα πάντα για αυτή. Με το παράδειγμά τους δημιούργησαν αυτή την ομάδα που με βοήθησε να κερδίσω, ήταν τεράστια περηφάνια να μοιράζομαι τα αποδυτήρια και να πατάω το γήπεδο μαζί τους. Ήξερα ότι είχα δίπλα μου πολεμιστές. Αποδείξαμε ότι όταν είμαστε ενωμένοι, είμαστε πιο δυνατοί από τον καθένα», είπε απευθυνόμενος στο «Μονουμεντάλ».
Η ομάδα τον παρακολουθούσε λίγα μέτρα πιο πέρα, με τον Έντσο Φερνάντες να μην μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του και τον Σκαλόνι να στέκεται ανέκφραστος στον πάγκο ενώ το αίμα του έβραζε. Ο ίδιος ο Μέσι ήταν ήρεμος, γεμάτος, ολοκληρωμένος. «Το πιο ευτυχισμένο μου παιχνίδι ήταν το πρώτο που δώσαμε εδώ ως πρωταθλητές κόσμου», πρόσθεσε. «Σήμερα ζω την πιο θλιβερή μέρα της καριέρας μου: θα μου λείψετε. Τώρα έρχομαι να καθίσω στην εξέδρα, στο πλευρό σας, δίπλα σας, για να υποστηρίζω αυτή την ομάδα. Ας σταθούμε δίπλα της. Πρέπει να είμαστε ενωμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν το κακό της εθνικής, δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη» τόνισε. Και κάπου εκεί και κάπως έτσι ο μεγάλος ποδοσφαιριστής έγινε αιώνιο σύμβολο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Έκλεισε με χαμόγελο
Το ντεμπούτο του με την «Αλμπισελέστε» έγινε πριν από 21 χρόνια. Πέρασαν 7.721 ημέρες από εκείνη την 17η Αυγούστου του 2005, που μπήκε ως αλλαγή σε ένα φιλικό με την Ουγγαρία και αποβλήθηκε μετά από μόλις ένα λεπτό για μια (ακούσια) αγκωνιά σε αντίπαλο! Πριν από δέκα χρόνια, το 2016, μετά από ακόμα μια μεγάλη απογοήτευση (την ήττα στα πέναλτι από τη Χιλή στο Copa América), είχε ανακοινώσει ότι αποχωρεί από την εθνική.
Μετά, όμως, κάτι άλλαξε. Και τα κέρδισε όλα: το Μουντιάλ του 2022, δύο Copa América. Αλλά πάνω από όλα την αιώνια αγάπη της Αργεντινής και τον θαυμασμό του κόσμου ολόκληρου στο τελευταίο μουντιάλ. Στην τελευταία του νύχτα με την φανέλα της Εθνικής, ο αρχηγός αποχώρησε από το γήπεδο κρατώντας από το χέρι τα παιδιά του, σφίγγοντας στην αγκαλιά του τον μεγαλύτερο γιο του, τον Τιάγκο, που έκλαιγε απαρηγόρητος. Εκείνος, όμως, δεν έκλαιγε· εκείνος χαμογελούσε.
Η πρώτη έξοδος από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έγινε για να καταλάβουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ότι ένας μεγάλος κύκλος στην ιστορία του ποδοσφαίρου έκλεισε. Θα ακολουθήσει η οριστική έξοδος με κορνίζα ίσως το Καμπ Νου και τον Μέσι με την φανέλα της Μπάρτσα: εκεί πιστεύω θα κλάψει φεύγοντας. Και μαζί του κι εμείς, που χθες απλά σκεφτήκαμε πως ήταν όλες πανέμορφες οι ιστορίες που μας έδωσε με την φανέλα της Αργεντινής, και οι καλές και οι άσχημες. Και τον ευχαριστούμε για αυτές.
