Να γελάς κι όταν πονάς
Σε μια κινηματογραφική σεζόν που μέχρι τώρα δεν εντυπωσιάζει, το «Wild Horse Nine» έρχεται να θυμίσει τι κάνει μια ταινία πραγματικά απολαυστική.
Περιεχόμενα
Σε μια μετριότατη για την ώρα κινηματογραφική σεζόν ο Θεός του σινεμά άκουσε τις προσευχές όλων όσων θέλουν να βρίσκουν γαλήνη, χαρά και απόλαυση σε μια σκοτεινή αίθουσα και μας έστειλε το «Wild Horse Nine» που δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά είναι κάτι περισσότερο: μια ωραία ταινία που ανανεώνει την αγάπη σου για τον κινηματογράφο ως Τέχνη στην οποία οι άνθρωποι κι όχι τα εφέ κάνουν την διαφορά. Η ταινία δεν είναι μια εμπειρία ζωής, αλλά βασίζεται σε μια ωραία ιστορία, από αυτές που έχουμε ανάγκη. Μια ιστορία χωρίς ήρωες (αφού όλοι οι άντρες πρωταγωνιστές που εμφανίζονται είναι τομάρια), χωρίς συνηθισμένους ανθρώπους (αφού τίποτα συνηθισμένο δεν κάνουν οι πρωταγωνιστές της) αλλά ικανή να ξυπνήσει το ενδιαφέρον σου παίζοντας και λιγάκι με τις ανοχές σου αφού σε υποχρεώνει – κατά κάποιο τρόπο – να αναρωτηθείς αν η φιλία μπορεί να είναι το μοναδικό καταπραϋντικό που υπάρχει εκεί έξω.
Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.
Ο σεναριογράφος σκηνοθέτης
Βλέποντας το Wild Horse Nine σκεφτόμουν τον ΜακΝτόνα να το γράφει και να γελάει. Ο ΜακΝτόνα είναι βασικά σεναριογράφος. Στο σινεμά πάντα πίστευα ότι ο σεναριογράφος θέλει να γίνει σκηνοθέτης δηλαδή να είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τις εικόνες με βάση τις οποίες θα αποκτήσει υπόσταση η δουλειά του. Ομοίως ο σκηνοθέτης θέλει να είναι ηθοποιός (γιατί ξέρει πως πρέπει οι ηθοποιοί που δεν τον ακούν να παίζουν), ο ηθοποιός θέλει να είναι παραγωγός (γιατί ο παραγωγός πάντα πιστεύουν πως κερδίζει πολλά που δεν του αξίζουν) και ο παραγωγός θα ήθελε να είναι ηθοποιός ή σκηνοθέτης για να πληρώνεται αυτός χωρίς το άγχος αν η ταινία θα φέρει πίσω τα λεφτά της. Ο ΜακΝτόνα έιναι από τους λίγους που κατάφερε να κάνει το όνειρο του σεναριογράφου πραγματικότητα: έγινε σκηνοθέτης. Ισως οι εικόνες του να μην είναι ό,τι πιο πρωτότυπο (το Wild Horse Nine είναι γεμάτο από κοντινά πλάνα των πρωταγωνιστών και τουριστικά καρτ ποστάλ από τα νησιά του Πάσχα), αλλά υπάρχει σε αυτές ένας εσωτερικός ρυθμός που απογειώνει τους διαλόγους. Που είναι υπέροχοι. Και σπάνιοι για τα μέτρα της εποχής μας.
Διαβάστε περισσότερα στο karpetshow.gr
