Λευτέρης Πετρούνιας: Και Φέντερερ και Ναδάλ και Τζόκοβιτς
Ο Πετρούνιας είναι ένας κατακτητής της επιτυχίας, κι όχι απλά ένας προικισμένος αθλητής.
Λίγες μέρες πριν γιορτάσει τα γενέθλιά του, ο Λευτέρης Πετρούνιας, που σε λίγο γίνεται 36 χρονών, γιόρτασε την κατάκτηση ενός ακόμη μεταλλίου σε μεγάλη διοργάνωση, καθώς πήρε το ασημένιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυμναστικής που γίνεται στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Ο Πετρούνιας κουβαλάει πια δεκαέξι χρόνια θριάμβων. Το 2010 κατέλαβε την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής στη Γάνδη, παιδάκι ακόμα. Το 2011 ήταν δεύτερος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόργανης Γυμναστικής στο Κότμπους, τρίτος στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα και είχε τρεις πρωτιές σε συνεχόμενους αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου: πρώτος στη Γάνδη στις 4 Σεπτεμβρίου, πρώτος στο Μάριμπορ στις 24 Σεπτεμβρίου και πρώτος στην Οστράβα στις 3 Δεκεμβρίου. Το 2012 ήταν πρώτος στο Challenge Cup στην Ιαπωνία στις 21 Νοεμβρίου κι αναδείχθηκε πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη της FIG στους κρίκους! Το 2013 αναδείχθηκε τέσσερις φορές πρώτος σε Παγκόσμια Κύπελλα και Challenge Cups σε Λα Ρος, Γάνδη, Λιουμπλιάνα και Όσιγιεκ και ήταν πάλι νικητής στην ετήσια παγκόσμια κατάταξη της FIG για τους κρίκους. Το 2014 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες ήταν πέμπτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Σόφια και έκτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Να Νίγκ στην Κίνα. Το 2015 η αρμόδια επιτροπή της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας έδωσε το όνομα του Λευτέρη Πετρούνια σε μία άσκηση στους κρίκους. Η άσκηση αυτή αξιολογήθηκε με βαθμό δυσκολίας Ε, δηλαδή 0,50 βαθμούς. Την ίδια χρονιά στο Μονπελιέ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής. Και στις 27 Σεπτεμβρίου κατέκτησε το χρυσό στο Γκράν Πρι του Σομπατέλι με 16.200 βαθμούς που αποτελεί και την κορυφαία επίδοση της καριέρας του. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς κατέκτησε το χρυσό στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της ενόργανης γυμναστικής, στη Γλασκώβη. Το 2016 με 15.875 βαθμούς κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ντόχα του Κατάρ, στις 29 Μαΐου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Βέρνη και στο Ρίο ντε Τζανέιρο και στις 15 Αυγούστου, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς, με 16.000 βαθμούς – επίδοση εξωπραγματική.
Το 2017 κατέλαβε την πρώτη θέση στο παγκόσμιο κύπελλο ενόργανης και τον Απρίλιο κέρδισε για τρίτη συνεχόμενη φορά το χρυσό μετάλλιο, με 15.433 βαθμούς, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που έγινε στο Κλούζ της Ρουμανίας. Το 2018 τον περίμενε ένα ακόμα χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Κύπελλο ενόργανης γυμναστικής κι ο τέταρτος συνεχόμενος τίτλος του πρωταθλητή Ευρώπης στη Γλασκώβης. Ακολούθησε η κατάκτηση για τρίτη φορά του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο οποίο αγωνίστηκε όντας τραυματίας και έχοντας ως εκκρεμότητα ένα χειρουργείο. Το 2019, παρότι ακόμα καλά καλά δεν είχε συνέρθει από την επέμβαση, στο παγκόσμιο κύπελλο του Κότμπους τον Νοέμβριο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο πράγμα που του έδωσε δύναμη για να επιστρέψει στις νίκες το 2021, χρονιά που κατέκτησε το χρυσό στους κρίκους στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Βασιλεία και την πρωτιά στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η επιτυχία αυτή του έδωσε ένα εισιτήριο για τους Ο λυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο όπου στις 2 Αυγούστου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Το 2022 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους κρίκους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο στις 21 Αυγούστου ξεπερνώντας τον Γιούρι Κέκι, ένα θρύλο του αθλήματος. Ακολούθησαν το 2024 το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο της Αμβέρσας και το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Αττάλεια. Κυρίως το Χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι στο πολύ μεγάλο του ραντεβού με την ιστορία. Και η υπόσχεση ότι θα είναι και στους Ολυμπιακούς του 2028 στο Λος Αντζελες. Που δεν αποκλείεται να γίνει και πράξη.
Όταν στα μη ομαδικά σπορ μιλάμε για αθλητές που δεν σταματάνε να κερδίζουν όσο αγωνίζονται νικώντας τον χρόνο το μυαλό μας πάει συνήθως στην τριάδα Φέντερερ, Ναδάλ Τζόκοβιτς. Ο Λευτέρης Πετρούνιας είναι ο Φέντερερ, ο Ναδάλ και ο Τζόκοβιτς της γυμναστικής: έχει πολλά και από τους τρεις. Εχει την κλάση που ήταν το σήμα κατατεθέν του μεγάλου Ελβετού. Γύρισε από τραυματισμούς παραμένοντας εξίσου ανταγωνιστικός όπως ο Ναδάλ. Και είναι ο τελευταίος μεγάλος του αθλήματος όπως ο Τζόκοβιτς, ένας βετεράνος Βασιλιάς.
Το βιογραφικό του Πετρούνια ζαλίζει. Η απίστευτη ανθεκτικότητα του κατά την γνώμη μου οφείλεται πολύ σε κάτι που δεν είναι απλό να γίνει κατανοητό: ο Πετρούνιας ανδρώθηκε μέσα στην οικονομική κρίση. Δεν υπήρξε στην καριέρα του τίποτα το εύκολο κι αυτό σημαίνει πως κάθε βήμα του μπροστά τον έκανε ακόμα περισσότερο δυνατό. Ο Πετρούνιας χρειάστηκε για να προχωρήσει να μην περιμένει τίποτα σχεδόν από κανένα. Δεν τον σκλήραναν οι συνθήκες, απλά τον υποχρέωσαν να βασίζεται στον εαυτό του. Το τιμ του, οι άνθρωποί του, οι λιγοστοί συμπαραστάτες του έγιναν ο μικρός στρατός του: ο Πετρούνιας είναι ένας κατακτητής της επιτυχίας, κι όχι απλά ένας προικισμένος αθλητής. Θα τον δούμε και στο Λος Αντζελες. Και θα είναι μια στιγμή ανατριχίλας.
Παρέθεσα όλους τους θριάμβους του για να θυμίσω πως ο Πετρούνιας έχει κερδίσει πολλά μετάλλια για την Ελλάδα. Σε αυτό το παγκόσμιο, μπαμπάς δυο μεγάλων παιδιών πλέον και ώριμος άντρας, νομίζω κέρδισε ένα για μετάλλιο τον εαυτό του, κι όσους έχουν την τύχη να τον ξέρουν και να τον αγαπάνε. Ωρα ήταν…
