Η ανατομία μιας εξαιρετικής σχιζοφρένειας

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή η χειρονομία είναι ότι πιο σουρεαλιστικό έχει συμβεί τον τελευταίο καιρό. Είναι όμως και ακριβές. Ο Τσίπρας έχει αποποιηθεί τον εαυτό του, εκείνο τον εαυτό του που τον έφερε στην εξουσία, για να γίνει μέσα σε δυόμισι χρόνια ο καλύτερος Πρωθυπουργός της Κεντροδεξιάς, από την εποχή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και είναι σαφές ότι απολαμβάνει όσο κανένας άλλος αυτόν το καινούργιο του ρόλο. Τα κόκκινα χαλιά, τα ταξίδια με το Πρωθυπουργικό αεροπλάνο, τις συναντήσεις με τον Ολάντ παλιότερα, με τον Μακρόν τώρα και όλους τους υπόλοιπους, τα γεύματα σε υπέροχους χώρους και την παρέα με διακεκριμένους συναδαιτημονες. Είναι η ωραία ζωή. Και τώρα που την έμαθε, θα κάνει ότι μπορεί για να την διατηρήσει. 

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Φαινομενικά αποτελεί μια αντίφαση, αλλά η αντίφαση ακριβώς  είναι αυτή, που με τον καλύτερο τρόπο εκφράζει την περιρέουσα σχιζοφρένεια, που επικρατεί στην Ελλάδα από τον Εμφυλιο και μετά. Εκεί γύρω στο τέλος της δεκαετίας του ογδόντα και στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα, είχε φανεί ότι η Ελλάδα είχε ξεπεράσει το τραύμα της. Δεν το ξεπέρασε όμως ούτε και πρόκειται να το ξεπεράσει σύντομα. Πολλοί νομίζουν ότι η ανυπαρξία της Ελλάδας κάτω από τον τουρκικό ζυγό κράτησε 400 χρόνια. Πράγμαται 400 χρόνια κράτησε η συγκεκριμένη ανυπαρξία της Ελλάδας κάτω από τον τουρκικό ζυγό. Αλλά η ελληνική ανυπαρξία, στην ουσία άρχισε όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Ελλάδα και ολοκληρώθηκε γύρω στο 400 μ.Χ όταν οι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου, έκλεισαν την Νεοπλατωνική Σχολή της Αθήνας. Από τότε η Ελλάδα έπαψε να υπάρχει. Το έθνος που αναδύθηκε μετά την Επανάσταση του `21 ήταν ένα έθνος τριχασμένο. Το 1/3 του, αυτό που διατήρησε την σχέση του με την αρχαία Ελλάδα και τον πολιτισμό της, ήταν στραμμένο προς την Δύση. Το άλλο 1/3 είχε βαθιές επιρροές από τους βαλκανικούς λαούς. Και το άλλο 1/3 από τους Τούρκους , το Ισλάμ και την Ανατολή.

Αυτές οι επιροές ισχύουν ακόμη και σήμερα και εξηγούν όλα τα σχιζοφρενικά που συμβαίνουν στην εποχή μας. Ο Τσίπρας είναι χαρακτηριστικό προϊόν αυτής της εποχής και αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο και το ήθος και τις συνήθειες μιας μεγάλης μάζας ψηφοφόρων.

Στα γαλλικά αυτό εκφράζεται με τον όρο “Amoral”. Δεν είμαστε κατι καλύτερο. Ο Τσίπρας εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τον “πετυχημένο” της εποχής μας. Πούλησε με τον καλύτερο τρόπο ένα ανύπαρκτο προϊόν και απολαμβάνει το αποτέλεσμα της επιτυχίας του. Και καλά έκανε. Ως Πρωθυπουργός της ριζοσπαστικής αριστεράς, είναι ένας μεγάλος πολιτικός απατεώνας, όπως και ο Ανδρέας Παπανδρεόυ, που πούλησε ένα εξι ίσου ανύπαρκτο προϊόν, τον Σοσιαλισμό. Αυτοί οι δυο μαζί με τους άλλους δυο, τους αυθεντικούς δεξιούς, είναι οι καλύτεροι Πρωθυπουργοί της Κεντροδεξιάς.

Πολλοί δεν μπορούν να το χωνέψουν, ούτε και να το καταλάβουν αυτό. Αλλά αυτό είναι το ελάττωμα και το προτέρημα της Δημοκρατίας. Πρέπει κάθε τόσο να πουλάς καθρεφτάκια στους Ιθαγενείς. Οι οποίοι ομολογουμένως τα αγοράζουν ακριβά. Αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Τι να κάνεις, όταν λες αυτά που έλεγε ο Τσίπρας κάποτε και σε ψηφίζουν; Να μην το απολαύσεις; Ο Ανδρέας Παπανδρέου περισσότερο απ` όλα απεχθανόταν τους ίδιος του, τους ψηφοφόρους. Δεν μπορούσε να χωνέψει, ότι είχαν τέτοια διανοητική κατάσταση που να “αγοράζουν” αυτά που τους έλεγε, όταν ο ίδιος ήξερε τις παραμύθια πούλαγε.

Αν δεν πάθεις, δεν μαθαίνεις. Αυτό το “υν γκραντ ονέρ” που είπε ο Τσίπρας, διαβάζεται επίσης και ως  “υν γραντ ντονέρ”. Ο Τσίπρας πήρε το “ονέρ” και οι ψηφοφόροι του το “ντονέρ”. Με “απ` όλα”, όπως λένε και στα ταχυψητοπωλεία.

***

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι μια άλλη περίπτωση, της περιρέουσας σχιζοφρένειας. Στην ουσία κι αυτός κάνει την δουλειά του. Ως εκπρόσωπος της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης-αυτής που λέγαμε πριν-είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Είναι γενικά ξένο σώμα και όπως ήταν και ο Γιάνης Βαρουφάκης, είναι κι αυτός “με απόσπαση” στην “επαρχία” για να φέρει πέρας ένα ειδικό θέμα. Ο Βραουφάκης είχε ως αποστολή να κλείσει της Τράπεζες και να επιβάλει τα Capital Controls, απαραίτητο εκείνη την εποχή, αλλιώς όλα τα λεφτά θα είχαν κάνει φτερά για το εξωτερικό και οι Τράπεζες θα είχαν καταρεύσει. Γι αυτό ήταν και τόσο χαρούμενος όταν είπε εκίνο το βράδυ στην γυναίκα του “Αγάπη μου έκλεισα τις Τράπεζες”.Ο Τσακαλώτος, ήρθε για να καθαρογράψει και να διατυπώσει με δεσμευτική σαφήνεια, όλα αυτά που θα δεσμεύουν όσες Κυβερνήσεις σχηματιστούν τα επόμενα χρόνια, όταν λήξουν τα Μνημόνια. Παρεπιπτόντως το μόνο που θα αλλάξει όταν και αν λήξει το Μνημόνιο τον επόμενο Αύγουστο, είναι ότι θα πληρώνουμε μεγαλύτερους τόκους για τα λεφτά που έτσι κι αλλιώς θα δανειζόμαστε για τα επόμενα τουλάχιστον 100 χρόνια. Πιθανόν και τα επόμενα 1000.

Ως εκπρόσωπος της Βρετανικής Σχολής αισθάνεται κι αυτός την υποχρέωση να μας δουλέψει που κι που, με μια μάλλον κρύα εκδοχή του βρετανικού χιούμορ. Είναι κι αυτός τόσο κομμουνιστής όσο ο Ροκφέλερ και ο Στάλιν, δυο από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, στην εποχή τους. Και ο Ευκλείδης από περιουσία, δεν τα πάει κι άσχημα.

***

Ο Πάνος Καμμένος-ο Υπουργός στα 4– όπως είναι το ανεπίσημο παρατσούκλι του, είναι από εκείνους τους παχουλούς ανθρώπους, που πρώτα μιλάνε και πράττουν και μετά σκέπτονται. Την γλύτωσε φτηνά μάλλον, μια και η σύμβαση για την αγορά 100 ή 300.000 βλημάτων, δεν εκτελέστηκε ποτέ, μια και δεν τα βρήκαν με τους Άραβες, όταν υπήρξε διαφωνία με τον μεσάζοντα για το ποιος θα κάνει την μεταφορά. Οι μεταφορές και τα ασφάλιστρα, είναι μια σπουδαία δουλειά από μόνη της με πολλά λεφτά. Από όπου και να την πιάσεις αυτήν την υπόθεση, υπάρχει μια άσχημη γεύση. Ο Τσίπρας είναι αναγκασμένος να τον καλύψει, αλλιώς γκουντ μπάι Κυβέρνηση. Οπότε αύριο η μέρα θα είναι γεμάτη με παραληρήματα.

***

Και έτσι φτάσαμε και στην Black Friday, αυτήν την ωραία καταναλωτική γιορτή, όπου οι αγοραστές έκαναν διπλάσια κατανάλωση από πέρσι. Καλό είναι αυτό. Η οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κατανάλωση. Το γεγονός ότι το 90-95 % των συναλλαγών στην Ελλάδα γίνονται με μετρητά, δείχνει, ότι ως λαός και ως έθνος δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουμε, το δημοφιλές σπορ της φοροδιαφυγής. Μ` αυτήν την συγκυρία και μ` αυτούς τους φόρους, η φοροδιαφυγή -για τους περισσότερους που μπορούν να την διαπράξουν- δεν είναι απλώς ένα λαοφιλές σπορ. Είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης, απέναντι σ` ένα κράτος γενικά ανίκανο, που σε κλέβει σε κάθε ευκαιρία κυνικά και κατά σύστημα.

Ο Κλέψας του Κλέψαντος, που έλεγε και ο Βιτόριο Γκάσμαν