Αντιπολίτευση: Mόνος δρόμος για τα κόμματά της, η παραγωγή πολιτικού λόγου και λύσεων

Τον τελευταίο μήνα, μοιάζει να μονοπώλησε το εγχώριο πολιτικό τοπίο μια ένταση αντιπολιτευτικού καταγγελτικού λόγου, και ασύμμετρων διατυπώσεων, σχεδόν από όλους τους πόλους αντιπολίτευσης, και με μια μόνιμη επίκληση στα δημοκρατικά αντανακλαστικά, και το αντιδεξιό θυμικό ενός πιθανά μεγάλου κομματιού του εκλογικού σώματος, που δυνητικά θα αντιδρούσε σφόδρα απέναντι στην κυβέρνηση, και το πρόσωπο του Πρωθυπουργού, καθιστώντας πραγματικότητα μια νέα φάση στα πολιτικά πράγματα της χώρας.

Στο τέλος αυτής της περιόδου, και με την δημοσίευση δημοσκοπικών ερευνών, είναι σίγουρο ότι υπήρχε τουλάχιστον έντονη αναντιστοιχία μεταξύ της στόχευσης, των αποτελεσμάτων που αναμενόταν, των προσδοκιών της αντιπολίτευσης, και των πεποιθήσεων του εκλογικού σώματος, που αποτυπώθηκε να επηρεάζεται ελάχιστα από όλη την έντονη περίοδο, και μάλιστα, να δηλώνει ότι ουσιαστικά αδιαφορεί για θέματα που όλοι μας εικάζαμε ότι στην χειρότερη περίπτωση θα τον είχαν ενοχλήσει, αν όχι θα ήταν μια ευκαιρία να αλλάξει ριζικά τις πολιτικές του απόψεις.

Η αστοχία, αποδείχθηκε μνημειώδης, και ενώ θα μπορούσε να ήταν συμπτωματική, και αποκομμένη από θεμελιώδεις αδυναμίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης, φαίνεται να δείχνει ότι πραγματικά υπάρχει μεγάλη σύγχυση και στα δύο μεγάλα κόμματα της κεντροαριστεράς σχετικά με το πώς πρέπει να πορευθούν, τί είναι πολιτικά αποτελεσματικό, τι μπορεί να αποδώσει, και ποιος πρέπει τελικά να είναι ο πραγματικός τους πολιτικός στόχος στον δρόμο της διεκδίκησης μεγαλύτερης αποδοχής από την κοινωνία, και το εκλογικό σώμα, αλλά και της πραγματικής καλυτέρευσης των όρων με τους οποίους λειτουργεί η χώρα, η δημοκρατία, η οικονομία, και της προσφοράς στην κοινωνία.

Όλη αυτή η ιστορία δείχνει να απέδειξε ότι ο έξαλλος καταγγελτικός λόγος, οι ακραίες διατυπώσεις, οι ασύμμετρα έντονες αντιδράσεις, δεν μπορούν πλέον να είναι αποδοτικές, απλά γιατί η χώρα κινείται σε εντελώς άλλα πλαίσια από αυτά που κινούταν όταν οι ίδιες πρακτικές αποδείχτηκαν αποδοτικές. Με λίγα λόγια, αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει εντελώς καμία συνάφεια μεταξύ της τωρινής κατάστασης, και της κατάστασης του 2012 ή του 2014 στην χώρα, άρα θα πρέπει να αναζητηθούν και αντίστοιχα διαφορετικές πρακτικές, στοχεύσεις, και τρόποι διεκδίκησης της εξουσίας, προσαρμοσμένες στις νέες συνθήκες.

Όμως ποιες θα μπορούσαν να είναι οι νέες πρακτικές που θα μπορούσαν να καταστήσουν την αντιπολίτευση έγκυρη πολιτικά, και προσφέρουν υπηρεσία στην χώρα, στην σημερινή συγκυρία; 

Και ποιοι είναι οι δυνητικοί μετασχηματισμοί στα κόμματα της αντιπολίτευσης που θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν σε πραγματικά αποτελεσματικά πολιτικά μονοπάτια, και να τους καταστήσουν πιθανούς διεκδικητές της εξουσίας απέναντι στην ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Η γνώμη μας είναι ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος για την αντιπολίτευση παρά η πραγματική παραγωγή πολιτικής, πλέον. Δηλαδή η παραγωγή πολιτικών λύσεων στα σύνθετα προβλήματα της χώρας, και η παραγωγή απαντήσεων στα ερωτήματα που εγείρονται από τους πολίτες, Η πραγματική, στέρεα, ανακάλυψη προτάσεων, και ο πραγματικός προβληματισμός στο τι μπορεί να δίνει λύσεις, να καλυτερεύει δείκτες, να αυξάνει τις προοπτικές ανάπτυξης, και να λειαίνει τις παθογένειες.

Ιδανικά, η αντιπολίτευση θα πρέπει να επεξεργάζεται τα θέματα, τα προβλήματα, τις δυσκολίες πιο βαθιά από την κυβέρνηση, και να τεκμηριώνει ότι μπορεί να πετύχει σε όσα η κυβέρνηση αποτυγχάνει, μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική σε όσα η κυβέρνηση δείχνει να μην τα καταφέρνει, και συνολικά αποτελεί μια πιο συνεκτική και συγκροτημένη πρόταση εξουσίας όχι στην βάση συνθημάτων, αλλά στην βάση επεξεργασμένων θέσεων, αναλυτικών στοχεύσεων, προγραμματικών σχεδιασμών.

Και ακόμη πιο αποτελεσματικά, αφού διαμορφώσει η αντιπολίτευση όλη αυτή την γκάμα σχεδιασμών και θέσεων, να προσπαθήσει να πείσει με όσο πιο στιβαρό και συγκροτημένο λόγο, και με όση επικοινωνιακή επιμονή και αποτελεσματικότητα μπορεί να επιστρατεύσει.

Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει αν το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν πραγματικά την δυνατότητα να μετασχηματιστούν σε φορείς τέτοιας πολιτικής παραγωγής, αλλά μοιάζει να είναι εντελώς κομβικό ότι μέχρι τώρα δεν έχουν ψηλά στην ατζέντα τους αυτή την στόχευση. Δεν έχουν ουσιαστικά καταλάβει ότι πρέπει να βαδίσουν αυτόν τον δρόμο. 

Και χωρίς αυτήν την συνειδητοποίηση, αυτή την διάγνωση, είναι πραγματικά αδύνατο να φτάσουν σε αυτή την νέα δέσμη πρακτικών και νοοτροπιών, ενώ κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι θα πετύχουν αν αρχίσουν να προσπαθούν αληθινά σκληρά.

Το σίγουρο είναι ότι το εγχείρημα και ή στόχευση μοιάζει δύσκολη για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ειδικά ένας νέος και πιο ευέλικτος σχηματισμός όπως το ΠΑΣΟΚ με τον νεαρό του επικεφαλής, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πετύχει κάτι τέτοιο, και ο Νίκος Ανδρουλάκης οφείλει να προβληματιστεί σοβαρά προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης μιας τέτοιας νοοτροπίας και προβληματικής για το κόμμα του την επόμενη περίοδο.