Εσείς θα κάνατε όργιο με τον Σεθ Ρόγκεν και την Πενέλοπε Κρουζ;

Ευτυχώς, η Ολίβια Γουάιλντ θυμήθηκε πόσο καλή σκηνοθέτρια είναι όταν κάνει κωμωδία. Αρχικά γνωστή ως ηθοποιός, η Νεοϋορκέζα πραγματοποίησε το ντεμπούτο της πίσω από την κάμερα με το έξοχο «Booksmart» (2019), μια καλόκαρδη νεανική κομεντί που προσέφερε πολύτιμη φρεσκάδα στο ταλαιπωρημένο την τελευταία δεκαετία είδος. Λοξοδρόμησε με την επόμενη δουλειά της, το απογοητευτικό από κάθε άποψη «Μην Ανησυχείς Αγάπη μου» (2022), όμως, να που τώρα βρίσκει με την «Πρόσκληση» ξανά τη φόρμα της διασκευάζοντας το ισπανικό σουξέ «Οι Γείτονες από Πάνω» (Σεσκ Γκάι, 2020).

Έμπαινες;

Στημένη σα θεατρικό δωματίου με την πλειοψηφία της δράσης να εκτυλίσσεται σε ένα διαμέρισμα, η υπόθεση αφορά ένα παντρεμένο ζευγάρι σε κρίση (Γουάιλντ, Σεθ Ρόγκεν), το οποίο υποφέρει από το εκκωφαντικό σεξ του έτερου ζεύγους που μένει ακριβώς αποπάνω (Πενέλοπε Κρουζ, Έντουαρντ Νόρτον). Απλούστατα, η διαπεραστική καλοπέραση των γειτόνων, εκτός από την πρόκληση διαταραχών ύπνου, δρα σαν αποστομωτική υπενθύμιση του τέλματος που βρίσκονται σε ψυχολογικό και φυσικά ερωτικό επίπεδο. Έτσι, όταν το δίδυμο των Κρουζ – Νόρτον επισκέπτεται για ένα βιαστικά κανονισμένο δείπνο τους Γουάιλντ – Ρόγκεν, οι μεταξύ τους εντάσεις δεν αργούν να βγουν στη φόρα, μαζί με τον ελέφαντα στο δωμάτιο: τη χειροπιαστή σεξουαλική φόρτιση που νιώθουν όλοι τους.

Η «Πρόσκληση» ξεκινά με ένα απόφθεγμα του… «συν-επίθετου» με τη σκηνοθέτρια, Όσκαρ Γουάιλντ. «Ο καθένας πρέπει να είναι πάντα ερωτευμένος. Για αυτό δεν πρέπει να παντρεύεται ποτέ», είχε γράψει στο έργο «A Woman of No Importance» ο πάντα αιχμηρός Ιρλανδός. Σήμερα, η ρήση του είναι εύκολο να ερμηνευτεί, αφού υπαινίσσεται πως η ελευθεριότητα, η παρορμητικότητα και το πάθος μιας σχέσης εξαϋλώνονται όταν αντικαθίστανται από τη ρουτίνα, τη φθορά και απομάγευση που φέρνει το πλαίσιο του γάμου. Εν προκειμένω, στην περίπτωση του κεντρικού ζευγαριού, σίγουρα ισχύει. Έτσι, από μόνη της η παρουσία μιας απενοχοποιημένα ερωτικής συνύπαρξης που ακτινοβολεί σηματοδοτεί, ταυτόχρονα, ένα απωθημένο και μια επιθυμία για εκείνους. Με αδιαπραγμάτευτη άνεση, η Γουάιλντ χειρίζεται σπαρταριστά την αμηχανία των χαρακτήρων, ακόμα και εάν η ερμηνεία της ενίοτε τείνει αχρείαστα προς το ιστριονικό, με τον Ρόγκεν να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Δηλαδή, να μετατρέπει την αβολότητα και την πλήρη απουσία αυτοπεποίθησης σε κωμικό χρυσάφι. Ως εκ τούτου, η κωμωδία δεν προκύπτει τόσο από τη γραφή, οι διάλογοι είναι σπιρτόζικοι μα αναμενόμενοι, αλλά από την ενέργεια του απολαυστικού κουαρτέτου πρωταγωνιστών. Από την άλλη, θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά; Μάλλον όχι.

Χώριζες;

Με συντακτικό φτιαγμένο για εγγυημένη κινηματογραφική διασκέδαση, η «Πρόσκληση» διατυπώνεται με τέτοιο υψηλό τέμπο που δεν επιτρέπει να φανούν εύκολα οι αδυναμίες της. Όπως το γεγονός πως οι ήρωες δεν προλαβαίνουν καλά – καλά να συστηθούν στο κοινό, να φανούν ουσιαστικά οι περιπλοκότητές τους, και αρχίζουν να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που πρέπει σεναριακά να το κάνουν για να προκύψουν εσωτερικές συγκρούσεις. Ή πως μοιάζει σχεδόν προσποιητός ο βαθμός αποξένωσης μεταξύ των ρόλων των Ρόγκεν και Γουάιλντ, παρόλο που είναι εύλογη η ψυχρότητα ανάμεσά τους. Ωστόσο, όλα αυτά δεν έχουν και τόση σημασία εν τέλει. Αφενός γιατί η ταινία παρωδεί με τσαχπινιά οικείους ανθρωπότυπους που όλοι γνωρίζουν, αφετέρου διότι δικαιώνεται από την εγκαρδιότητα με την οποία ολοκληρώνει την αφήγησή της.

Η εναρκτήρια ρήση του ποίητη κουβαλά μια πικρία την οποία ενστερνίζεται η Γουάιλντ, αλλά όχι για να φτάσει σε μια κυνική ανάγνωση των σχέσεων. Περισσότερο, μοιάζει με μια απροσδόκητη υπερασπιστική γραμμή του ρομαντισμού, της ειλικρίνειας και της επικοινωνίας. Γιατί αποκαλύπτεται πως η «Πρόσκληση» δεν αφορά τόσο την κυριολεξία, εάν δηλαδή ένα σεξουαλικό πυροτέχνημα ή το «άνοιγμα» του γάμου θα αρκούσε για τη σωτηρία του, όσο την πρόθεση μέσα στην αμείλικτη σάρωση της καθημερινότητας, να μπορείς να στέκεσαι και αναρωτιέσαι εάν μπερδεύεις τη φροντίδα με τη διεκπεραίωση και τη συντροφικότητα με τη συγκατοίκηση.

Η ταινία «Η Πρόσκληση» κυκλοφορεί από τη Σπέντζος (2/7). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.

Διαβάστε επίσης

CINEMA

Είναι αδύνατο να υπάρξει ξανά ταινία σαν την «Αμελί»