Η «Γκρίζα Ζώνη» του Γκάι Ρίτσι είναι θεόχαζη και γι’ αυτό τέλεια

Μια αρετή του κινηματογράφου που δεν εκτιμάται όσο θα έπρεπε είναι η απενοχοποίηση της χαζομάρας. ‘Η αλλιώς, το πώς είναι η μοναδική τέχνη που επιτρέπει σε υπερηχητικά γοητευτικούς ανθρώπους να κάνουν τα πιο άκυρα πράγματα που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους και αυτό να μοιάζει όχι απλώς αναμενόμενο, αλλά και εντελώς φυσιολογικό.

Πάρτε για παράδειγμα τους πρωταγωνιστές της «Γκρίζας Ζώνης», της νέας καγκουρο-περιπέτειας (complimentary) του Γκάι Ρίτσι («Δύο Καπνισμένες Κάννες», «Η Αρπαχτή»), τους οποίους υποδύονται οι Τζέικ Τζίλενχαλ και Χέντρι Κάβιλ. Πρόκειται για δύο άντρες που κινούνται πέρα από το νόμο, θυμίζοντας κάτι μεταξύ μυστικού πράκτορα και μοντέρνου γκάνγκστερ, οι οποίοι συνεργάζονται με μια αμείλικτη επαγγελματία (Ελίζα Γκονζάλεζ) επιφορτισμένη με την ανάκτηση ενός υπέρογκου χρηματικού ποσού που εκμαίευσε από πολυεθνική εταιρία ένας τύπος που θυμίζει λίγο μαφιόζο και λίγο ολιγάρχη (Κάρλος Μπαρδέμ). Φυσικά, η ψύχραιμη διαπραγμάτευση δε βρίσκεται στην ατζέντα των δύο πλευρών, έτσι τα πράγματα οδηγούνται γρήγορα σε βίαιη ρήξη η οποία περιλαμβάνει κατανάλωση εκρηκτικής ύλης ισάξιας με εμπόλεμη σύρραξη μεταξύ μικρών εθνών.

Ταινία-eye candy

Όπως σίγουρα αντιλαμβάνεστε, η «Γκρίζα Ζώνη» δεν έχει ψηλά στις προτεραιότητές της να απογυμνώσει τις σκιώδεις παρασκηνιακές πρακτικές των σύγχρονων καπιταλιστών, ούτε μέσω των τεταμένων σχέσεων της πρωταγωνιστικής τριάδας να θιχτεί η ματαιότητα μιας εφήμερης ύπαρξης καταδικασμένης να συνυπάρχει τόσο κοντά με το θανάτο. Όχι, όχι. Ο Ρίτσι αν κάτι έχει καταφέρει να κάνει καλά, έστω και διεκπεραιωτικά, είναι να στήνει ταινίες δράσης όπου η καλλιέπεια συναντά το χαβαλέ. Συνδυασμός που εδώ χτυπάει κόκκινο.

Υπάρχουν ολόκληρες σκηνές που οι χαρακτήρες φλυαρούν ακατάσχετα για σχέδια κλοπών και αντεπιθέσεων όπου οι σφαίρες πέφτουν σα χαλάζι, χωρίς τίποτα από όσα λένε να βγάζει το παραμικρό νόημα κι όμως, αυτό να γίνεται μέρος της γοητείας του φιλμ. Γιατί έτσι, χαζεύεις ευκολότερα το υποτιμημένο κωμικό τακτ του Τζίλενχαλ, ο οποίος εδώ θυμίζει την απολαυστική γουρλομάτικη ερμηνεία του στο «Ασθενοφόρο» (Μάικλ Μπέι, 2022), ή τους ατακαδόρικους διαλόγους στους οποίους διαπρέπει ο «θα παίζω πάντα τόσο-όσο» Κάβιλ.

Απενοχοποίηση τώρα

Συμπερασματικά, η «Γκρίζα Ζώνη» λειτουργεί ακριβώς επειδή δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά και δεν υπόσχεται σοβαροφανείς κατακλείδες ή περίπλοκα σεναριακά ακροβατικά. Είναι μια καθαρόαιμη περιπέτεια που επιτελεί το βασικό σκοπό του είδους, τη διαφυγή από την πραγματικότητα και την παράδοση μαθημάτων αβίαστου coolness. Στοιχεία για τα οποία, εδώ που τα λέμε, ανέκαθεν φημιζόταν το σινεμά του Ρίτσι, αλλά με τους αδιάκοπους ρυθμούς που παράγει ταινίες συχνά περνάει φάσεις σοβαρού ντεφορμαρίσματος.  Το τελευταίο πόνημά του είναι σίγουρα από τα πλέον ψυχαγωγικά, ακόμα και εάν, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα μακροημερεύσει στη μνήμη των περισσότερων. Αν μη τι άλλο, ο Βρετανός έχει στα σκαριά ήδη τις δύο επόμενες δουλειές του.

Η ταινία «Γκρίζα Ζώνη» κυκλοφορεί από τη Film Group (15/5). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.