Η αληθινή ιστορία της φωτογραφίας με το κοριτσάκι που κρύβει το πρόσωπο της κούκλας της για να μη δει…
Μια φωτογραφία- `γροθιά` στην ψυχή όλων μας.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
`Ενα πανέμορφο κοριτσάκι, ταλαιπωρημένο, μόνο του ανάμεσα στα συντρίμμια, με μάτια που φανερώνουν τα τραύματα της παιδικής ψυχής της, κοιτάζει με θλίψη για ό,τι έχει συμβεί κι απορία για το τι άλλο πρόκειται να γίνει … Κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της την κούκλα της και με το αριστερό της χεράκι της κλείνει τα μάτια…
Αυτή η φωτογραφία έχει στοιχειώσει μέσα μου από την πρώτη στιγμή που την είδα… Διάφορα ελληνικά sites, αναφέρουν ότι είναι ένα Συριόπουλο… Τις τελευταίες μέρες πολλές τέτοιες απάνθρωπες εικόνες κυκλοφορούν και συγκλονίζουν… Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει… Περισσότεροι από 600 άμαχοι, μεταξύ αυτών 147 παιδιά, έχουν σκοτωθεί από τη 18η Φεβρουαρίου. Τότε που ξεκίνησαν οι νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις Άσαντ – Ρωσίας εναντίον του ελεγχόμενου από Σύρους αντικαθεστωτικούς αντάρτες θύλακα της Ανατολικής Γούτα στη Συρία, όπως γνωστοποίησε η ΜΚΟ Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Διαβάζω, όμως, στο site “ellinika hoaxes” ότι το όνομα του κοριτσιού είναι Zeliha και η φωτογραφία λήφθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2007 σε χωριό της Τουρκίας. Ο φωτογράφος την ανέβασε στο trekearth μαζί με άλλες φωτογραφίες του ίδιου παιδιού το 2009. Δηλαδή,δυο χρόνια μετά τη λήψη.
΄Σύμφωνα, μάλιστα με το δημοσίευμα το οποίο υπογράφει ο κ. Θοδωρής Δανιηλίδης, οι ίδιες φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκαν, με τον ψευδή ισχυρισμό ότι προέρχονται από την Παλαιστίνη.
Είναι πράγματι σημαντικό κάθε site, πριν δημοσιεύει μία “είδηση” να εξακριβώνει το εάν είναι έγκυρη.
Ωστόσο, είτε πρόκειται για ένα κοριτσάκι από το παρελθόν, είτε από το σήμερα, ο δικός μου προβληματισμός και η θλίψη παραμένουν ίδια…
Γιατί να υπάρχουν αντίστοιχες εικόνες απροστάτευτων παιδιών που παλεύουν ή να γλιτώσουν από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης με το κρύο, την πείνα, τις αρρώστιες ή να μην σκοτωθούν; Παιδιά που έχουν χάσει τους γονείς και τους συγγενείς τους- και εκτός από τους δικούς τους, γυρεύουν ένα ανθρώπινο αύριο; Αθώες ψυχούλες που είναι μόνο άτυχα θύματα πολέμων, δίχως να έχουν ακόμα προλάβει να ζήσουν , να γευτούν, να σφάλλουν, ή να μάθουν. ‘Αψυχα κορμάκια, χωρίς όνομα και ταυτότητα, που θυσιάζονται στο βωμό των ολίγων επιφανειακών που στερούνται συνείδησης κι ανθρωπιάς.
Με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει…
