Η Μυρτώ Σχοινοπλοκάκη, ο χορός και ο… μαύρος κύκνος!

«Χορεύω από τριών ετών στη Σχολή του Δήμου Νέας Σμύρνης, όταν η δασκάλα μου με παρότρυνε να λάβω μέρος στην ακρόαση για το φυτώριο της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης. Οκτώ χρονών είχα επιλεγεί με υποτροφία και για πέντε χρόνια σπούδασα εκεί. Ύστερα έγινα παιδί της Λυρικής».

Η Μυρτώ πήρε το πτυχίο της χορεύτριας στα δεκαοχτώ της χρόνια από τη Εθνική Λυρική Σκηνή, ωστόσο ήδη δεν άφηνε οντισιόν να πάει χαμένη, δείχνοντας το ταλέντο της και την προσωπική δουλειά χρόνων. Ύστερα, πρόσθεσε και το πτυχίο διδασκαλίας.

Από έντεκα ετών, μέχρι και σήμερα, χορεύει στις παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο θέατρο Ολύμπια, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Το 2012 έγινε μέλος της Oniin Dance Company.it στην Μπολόνια της Ιταλίας. Δούλεψε, απέκτησε εμπειρίες και επέστρεψε ξανά στην χώρα της για… οικονομικούς λόγους.

«Τα χρήματα για έναν χορευτή δεν είναι ικανοποιητικά. Ειδικά εν καιρώ κρίσης… Καλύτερα να ζεις με λίγα και να είσαι στην χώρα σου, παρά με λίγα και να αισθάνεσαι ξένος, μακριά από τους δικούς σου. Δεν το μετάνιωσα που πήγα. Ήταν μια εμπειρία με όμορφες και άσχημες στιγμές, ωστόσο επέλεξα να επιστρέψω.

Γενικά, όταν έχεις επιλέξει να ακολουθήσεις επαγγελματικά τον χορό, ξέρεις εξαρχής πως θα δουλεύεις, μόνο. Δεν αισθάνεσαι ποτέ φοιτητής. Εγώ προσωπικά έχω κάνει πολλές δουλειές, ώστε να συγκεντρώνω τα χρήματα που χρειάζονται και να επενδύω στον χορό. Να καταφέρνω να πηγαίνω σε οντισιόν που με ενδιαφέρουν, να κάνω σεμινάρια…».

Η Μυρτώ «τρέχει» για να μπορέσει να πληρώσει το νοίκι της και να είναι σωστή στις πρόβες της. Περιγράφοντας την καθημερινότητά της, μου «κατέστρεψε» την όμορφη εικόνα της μπαλαρίνας με τις πουέντ και τα όμορφα κορμάκια.

Ξαφνικά, νόμιζα πως είχα μπροστά μου έναν θηλυκό Βέγγο!

«Περνάμε φάσεις αυτομαστιγώματος»

Ούσα άσχετη με τον χορό, αλλά έχοντας δει στην μεγάλη οθόνη τον «Μαύρο Κύκνο» με τη Νάταλι Πόρτμαν, ρώτησα για τις δυσκολίες που περνά ένας χορευτής, τις στερήσεις και κατά πόσο μπορεί να φτάσει στην τρέλα, προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του.

Η Μυρτώ Σχοινοπλοκάκη επιβεβαιώνει την ύπαρξη άγχους για τα κιλά, του ανταγωνισμού που πολλές φορές ισχύει μεταξύ χορευτών «ο θάνατος ο δικός σου, η ζωή μου», ωστόσο η ίδια έχει βρει τις ισορροπίες της και… ελέγχει τον «μαύρο κύκνο».

«Κάνεις ζωή πρωταθλητή. Πρέπει να είσαι προσεκτικός στο τι τρως, τι ζωή ακολουθείς. Να μην κάνεις καταχρήσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σου γίνει εμμονή το να χάσεις κάποια κιλά. Η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο. Στο τέλος, ούτε τα κιλά που θες θα χάσεις και παράλληλα θα καταστρέψεις την ψυχή σου.

Οι χορευτές πονάμε. Σωματικά και ψυχολογικά… Πιέζουμε τον εαυτό μας, γιατί περιμένουμε την καλύτερη δυνατή απόδοση. Ποιος μπορεί να φτάσει, όμως, το «τέλειο»… κανείς! Πρέπει να αγγίζουμε τα όρια, αλλά να μην τα ξεπερνάμε, να μην αγνοούμε τον πόνο και φτάνουμε στην τρέλα.

Οι απορρίψεις είναι τεράστιες. Η σχέση του χορευτή με τον καθρέφτη είναι πολύ δύσκολη. Αν δεν εγκρίνεις αυτό που βλέπεις, αυτομαστιγώνεσαι. Είσαι συνεχώς υπό πίεση και σε μια διαρκή αυτοκριτική».

Εδώ ταιριάζει η άποψη του Β. Καντίνσκι από το βιβλίο «Για το πνευματικό στην τέχνη»…

«O καλλιτέχνης δεν είναι το χαϊδεμένο παιδί της ζωής. Δεν έχει το δικαίωμα να ζει ανεύθυνα. Έχει αναλάβει την εκτέλεση ενός δύσκολου έργου που γίνεται συχνά ο Σταυρός του».

Η Μυρτώ φαίνεται να γνωρίζει καλά τις δυσκολίες και τις αντιμετωπίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Η στάση της 25χρονης χορεύτριας δεν είναι αποτέλεσμα ψυχανάλυσης, αλλά σκληρής προσωπικής δουλειάς και τύχης. Η ίδια θωρεί τυχερό τον εαυτό της, που έχει άτομα γύρω της που αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες του επαγγέλματος και την στηρίζουν.

 Έτσι, η επιβίωση γίνεται ευκολότερη για την ίδια…

«Για να επιβιώσεις στον χώρο πρέπει να μάθεις να είσαι μόνος. Γιατί είσαι μόνος. Αυτό είναι το στενάχωρο, αλλά καλύτερα να το αποδεχτείς από το να φτιάχνεις ψευδαισθήσεις που θα σου στοιχήσουν».

Η νεαρή χορεύτρια δηλώνει πως ανήκει πάνω σε μια σκηνή από… κούνια.

«Καταλαβαίνεις εξαρχής αν η σκηνή είναι το φυσικό σου περιβάλλον. Εγώ αισθάνθηκα άνετα από την πρώτη κιόλας στιγμή.

Από την σκηνή δεν κρύβεται κανείς. Όταν ανεβαίνεις και εκτίθεσαι, το κοινό δεν βλέπει μόνο τον ρόλο σου, όσο καλά κι αν έχεις δουλέψει πάνω σε αυτόν. Βλέπει εσένα. Την προσωπικότητά σου. Σε διαβάζει.

Για εμένα η σκηνή είναι λύτρωση».

Ο χορός.

«Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, ο χορός είναι η ζωή μου. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Είναι τρόπος έκφρασης, όχι μόνο του σώματος, αλλά όλων των αισθήσεων. Αυτό με γοήτευε πάντα στον χορό».

Ο χορός στην Ελλάδα…

«Το πολιτιστικό υπόβαθρο στην χώρα μας είναι αρκετά μικρό. Ο Έλληνας δεν έχει ενδιαφέρον για τον χορό. Δεν τον γνωρίζει κλασσικό και σύγχρονο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στιγμή που συστήνομαι ως χορεύτρια και με ρωτάνε σε ποιο κλαμπ δουλεύω!».

Η Μυρτώ Σχοινοπλοκάκη μετράει, σήμερα, στο ενεργητικό της πάνω από 100 παραγωγές σε Ελλάδα και Ιταλία και εύχεται του χρόνου τέτοια εποχή να χορεύει ως μέλος της ομάδας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο νέο θέατρο, στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

Εμείς με τη σειρά μας, ευχόμαστε να πετύχει τον στόχο της και να την θαυμάσουμε στη νέα σκηνή της Λυρικής!