Μαρία η Μαγδαληνή: Ήταν η γυναίκα του Ιησού; Το ΚΛΙΚ του 2005 απαντά

Ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ο πρώτος συγγραφέας που στο μυθιστόρημά του Ο Τελευταίος Πειρασμός υπαινίχτηκε μια σχέση ανάμεσα στον Ιησού και τη Μαρία τη Μαγδαληνή. Και αυτός ήταν ο λόγος που αφορίστηκε. Η τρομακτική επιτυχία του πασίγνωστου πια βιβλίου τού Νταν Μπράουν Κώδικας Ντα Βίντσι που άναψε τελικά φωτιές στο Βατικανό, ανάμεσα στα άλλα, ανασύρει από τα βάθη του 13ου αιώνα μιαν αίρεση που για αιώνες όλοι νόμιζαν πως είχε εξαφανιστεί από το πρόσωπο της Ιστορίας. Την αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής. 

Η νεαρή γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, ανέβαινε με αργά βήματα το μικρό φιδωτό δρομάκι στην ανηφόρα του χαμηλού και γεμάτου βλάστηση λόφου. Ήταν το δρομάκι που οδηγούσε στο κτήμα του Ιωσήφ, του φίλου που ήταν σαν αδελφός. Στο κτήμα που είχαν θάψει το σώμα του Ιησού. Η θύελλα της προχθεσινής ημέρας και ο ουρανός που άστραφτε και βροντούσε καθώς κατέβαζαν το σώμα Του από το σταυρό, είχαν δώσει τη θέση τους σε ένα όμορφο πρωινό, γεμάτο από τις μυρωδιές της άνοιξης. Γι’ αυτήν, όμως, δεν θα υπήρχε πια άνοιξη. Η άνοιξη στην καρδιά της είχε πεθάνει όταν ο Ρωμαίος στρατιώτης ύψωσε τη λόγχη του και τρύπησε το βασανισμένο σώμα στη δεξιά πλευρά, για να διαπεράσει το θώρακα και να φτάσει μέχρι την καρδιά. Παρ’ όλο τον πόνο που της είχε μουδιάσει την ψυχή, ήταν ήρεμη. Όσα δάκρυα είχε τα είχε ξοδέψει στις ώρες του μαρτυρίου Του και μετά στη Σταύρωση, όταν μαζί με τις άλλες γυναίκες, τη μητέρα Του και τους λιγοστούς φίλους, παρακολούθησαν την τελευταία πνοή να βγαίνει από το στόμα Του, για να θάψει για πάντα τα όνειρά τους. 

Στα χέρια της κρατούσε το δοχείο με το μύρο. Θα πήγαινε να μυρώσει το σώμα Του, όπως ήταν η παράδοση στα μέρη τους. Η αύρα του πρωινού έκανε τα φύλλα να σαλέψουν βγάζοντας ένα ελαφρό θρόισμα. Εκείνο που δεν μπορούσε να καταλάβει ήταν τι της συνέβαινε. Κανονικά θα έπρεπε να ήταν όχι μόνο θλιμμένη, αλλά συντετριμμένη. Ήταν ό, τι περισσότερο είχε αγαπήσει στη ζωή της κι ακόμη παραπάνω. Κι όμως, τώρα, τη στιγμή που πήγαινε για να αντικρίσει για τελευταία φορά και να μυρώσει το νεκρό Του σώμα, η καρδιά της ήταν ανάλαφρη, λες και επρόκειτο για μέρα χαράς. Σε λίγο έφτασε εκεί που τελείωνε το δρομάκι. Εκεί που η μεγάλη στρογγυλή πέτρα έκρυβε το χώρο που είχαν αποθέσει το σώμα Του. Η καρδιά της ταράχτηκε. Κάτι ήταν διαφορετικό. 

Η πέτρα είχε κυλήσει από τη θέση της αφήνοντας να φαίνεται το άνοιγμα της κρύπτης που έχασκε μαύρο σαν το θάνατο. Τι συνέβαινε; Τάχυνε το βήμα της και πλησίασε. Κοντοστάθηκε και μετά πέρασε το άνοιγμα της κρύπτης. Χωρίς να μπορεί να πιστέψει στα μάτια της, έκανε ένα βήμα πίσω. Το σώμα Του έλειπε. Η καρδιά της χτύπησε ακόμη πιο δυνατά. Βγήκε από την κρύπτη, σκεπάζοντας με το χέρι της το σώμα της. Αυτό που συνέβαινε ήταν αδιανόητο. Άρχισε να παίρνει το μικρό δρομάκι που οδηγούσε πίσω σκοντάφτοντας στις πέτρες, εδώ κι εκεί. Τα πόδια της μπερδεύτηκαν και βρέθηκε ξαπλωμένη στη γη. Θεέ μου, τι συνέβαινε; Προσπάθησε να σηκωθεί και το μάτι της είδε τον κηπουρό να έρχεται προς το μέρος της για να τη βοηθήσει. Ο ήλιος που είχε βγει ήταν από πίσω του και έτσι το μόνο που έβλεπε ήταν μια σιλουέτα ντυμένη στα άσπρα. Και όταν έφτασε κοντά της, είδε το πρόσωπό Του. Ήταν Εκείνος. Ο Ιησούς. Με την καρδιά της να χτυπάει από την πιο τρελή κι ανείπωτη χαρά, ρίχτηκε στην αγκαλιά Του. Αυτό που συνέβαινε δεν ήταν δυνατόν να συμβαίνει. Κι όμως Εκείνος της το είχε πει: «Σε τρεις μέρες θα γυρίσω». Την απομάκρυνε τρυφερά κουνώντας το κεφάλι του. «Μη με αγγίζεις» της είπε. Την κοίταξε στα μάτια με εκείνο το βλέμμα που ερχόταν από μακριά και που όμως έφτανε γύρω της και την τύλιγε. Κοίταξε τα μάτια Του που την κοιτούσαν ακίνητα και έμοιαζαν σαν να έκρυβαν όλη την πυρωμένη δύναμη του ήλιου και όλη τη γαλήνη της ήρεμης θάλασσας. Της έκανε ένα νεύμα αποχαιρετισμού και μετά εξαφανίστηκε στο πουθενά, έτσι όπως από το πουθενά είχε εμφανιστεί. Έμεινε μόνη της στο λόφο μην μπορώντας να πιστέψει αυτό που είχε γίνει, αλλά συγχρόνως πιστεύοντάς το βαθιά, ως εκεί που δεν έφτανε ούτε η καρδιά της. Όλα ήταν όπως πριν. Τα φύλλα κουνιούνταν θροΐζοντας στο ελαφρό αεράκι και το κελάηδισμα των πουλιών έφτανε ως τα αυτιά της. Και επίσης τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Ήταν μόνη της στο μικρό λόφο. Αλλά επίσης ήξερε. Ήξερε πως ποτέ πια δεν θα ήταν μόνη. Αυτό που είχε γίνει ήταν μεγαλύτερο από αυτόν τον κόσμο…  

Ένα μήνα πριν το θάνατο του πάπα, το Βατικανό αντέδρασε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Νταν Μπράουν.

Κάπου δώδεκα αιώνες αργότερα, την εποχή που η Ευρώπη ζούσε ακόμη στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, το σωτήριον έτος 1244 μ.Χ., τα παπικά στρατεύματα περνούσαν μέσα από τις ερειπωμένες περιοχές της Προβηγκίας στα νότια της Γαλλίας. Η Σταυροφορία κατά των λεγόμενων Αλβιγηνών, που υποστήριζαν την αίρεση των Καθαρών, ήταν η πρώτη και η μόνη σταυροφορία που έκαναν χριστιανοί εναντίον χριστιανών. Και όχι χωρίς λόγο. Η αίρεση των Καθαρών, εκείνων δηλαδή που υποστήριζαν ότι ο παπικός καθολικισμός είχε πάρει λάθος δρόμο και είχε μετατραπεί σε μία μορφή στυγνής εξουσίας οδηγώντας έτσι τους πιστούς μακριά από τα λόγια του Χριστού και τα κηρύγματα των Ευαγγελίων, είχε αρχίσει να δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στο κέντρο της χριστιανικής θρησκείας στη Δύση, δηλαδή στη Ρώμη που ήταν η έδρα του πάπα. Οι Καθαροί, ζώντας μιαν απλή ζωή, φορώντας ένα σκέτο ράσο, χωρίς ναούς και άλλες πολυτέλειες, δουλεύοντας με τους χωριάτες στα χωράφια, όχι μόνο κέρδιζαν συνεχώς καινούριους οπαδούς, αλλά –και αυτό ήταν ανήκουστο– το κήρυγμά τους δεν το έκαναν μόνον άνδρες, αλλά και γυναίκες. Η καθολική εκκλησία, αν δεν ήθελε να δει την εξουσία της να προβληματίζεται σοβαρά, θα έπρεπε να αντιδράσει άμεσα. Και έτσι έγινε. Τα στρατεύματα του πάπα, καθοδηγούμενα από τα μέλη της Ιεράς Εξέτασης, τα «Ες-Ες» του καθολικισμού, ερήμωσαν κυριολεκτικά την Προβηγκία που φιλοξενούσε τις κύριες εστίες της αίρεσης, ισοπέδωσαν κάστρα, έσβησαν από το χάρτη ολόκληρα χωριά και πόλεις, κυνήγησαν ανελέητα και εξόντωσαν τις οικογένειες των ευγενών που είχαν ασπαστεί την αίρεση. Το τελευταίο οχυρό των Καθαρών, το Μονσεγκίρ, μετά από μήνες σκληρής πολιορκίας έπεσε τελικά κι αυτό και οι πολιορκημένοι εξοντώθηκαν. Οι τελευταίες εστίες των Καθαρών έσβησαν μαζί με το Μονσεγκίρ και η αίρεση ουσιαστικά εξαφανίστηκε από τότε. Μαζί με την αίρεση των Καθαρών, εξαφανίστηκε τότε και μία ακόμη αίρεση που ήταν πολύ δημοφιλής στις περιοχές της νότιας Γαλλίας, στην Προβηγκία.

Ήταν η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής. Όσα μέλη της αίρεσης των Καθαρών και της αίρεσης της Μαρίας της Μαγδαληνής –που πολλοί την ονόμαζαν και αίρεση του Άγιου Δισκοπότηρου– επέζησαν, ασπάστηκαν, τουλάχιστον εξωτερικά, τα δόγματα της επίσημης κατεστημένης θρησκείας. Για πολλά χρόνια δεν είχε ακουστεί τίποτα γι’ αυτήν την αίρεση, ώσπου, εξήντα περίπου χρόνια αργότερα, μερικές από τις τελετουργίες αυτής της αίρεσης εμφανίστηκαν στις τελετουργίες των Ναϊτών Ιπποτών, του θρησκευτικού τάγματος, που για κάποιους ανεξήγητους λόγους είχαν αποκτήσει με την άδεια του πάπα απίστευτα προνόμια, είχαν συγκεντρώσει απίστευτες περιουσίες και είχαν γίνει η πιο υπολογίσιμη δύναμη στο εσωτερικό του καθολικισμού. Από τότε κυκλοφορούσε ο θρύλος πως οι Ναΐτες Ιππότες είχαν ανακαλύψει ένα τρομερό μυστικό στα ερείπια του Ναού του Σολομώντα, ένα μυστικό που θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγάλες ανατροπές στα δόγματα της χριστιανικής θρησκείας – και αυτό ήταν κι ο λόγος για τα απίστευτα προνόμια που είχαν αποκτήσει. Το 1307, οι Ναΐτες Ιππότες κατηγορήθηκαν από τον πάπα Κλήμη V και το βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο για αίρεση, και τελικά οι περισσότεροι από αυτούς κάηκαν στην πυρά. Η μέρα που οι Ναΐτες Ιππότες συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για αίρεση ήταν κάποια Παρασκευή, 13 του μήνα, και από τότε η έκφραση «Παρασκευή και 13» συνοδεύεται με δυσοίωνες προοπτικές. Όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν βρήκαν τελικά καταφύγιο στη Σκοτία. Η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής εξαφανίστηκε από το πρόσωπο της Ιστορίας. Ή, τουλάχιστον, έτσι νόμιζαν οι περισσότεροι… 

Διαβάστε επίσης

ΚΛΙΚ VINTAGE

Ενδυματολογικός οδηγός θρησκευτικής λατρείας, σύμφωνα με το ΚΛΙΚ του 1993

Κώδικας Ντα Βίντσι

Έναν περίπου μήνα πριν από το θάνατο του πάπα Ιωάννη-Παύλου του ΙΙ, του πιο σημαντικού ίσως πάπα της σύγχρονης Ιστορίας, το Βατικανό αντέδρασε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Νταν Μπράουν, τον περίφημο Κώδικα Ντα Βίντσι, τη μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία των τελευταίων ετών, με πωλήσεις που ξεπέρασαν τα είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα και που ακόμη συνεχίζει και θα συνεχίσει να πουλάει, ενώ έχουν ήδη ξεκινήσει και τα γυρίσματα της ταινίας με θέμα το βιβλίο του Νταν Μπράουν και πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς. Εκείνο που εκπλήττει δεν είναι το ότι το Βατικανό αντέδρασε στον Κώδικα Ντα Βίντσι χαρακτηρίζοντάς το ως περίπου ένα «βλάσφημο» βιβλίο, αλλά το ότι άργησε τόσο να αντιδράσει. Το βιβλίο του Νταν Μπράουν, ένα θρίλερ θρησκευτικού περιεχομένου, είναι ίσως το πρώτο τόσο ανοιχτά «αιρετικό» βιβλίο σε σχέση με τα δόγματα της χριστιανικής θρησκείας. Η επιτυχία του βιβλίου του Νταν Μπράουν δεν οφείλεται στην καταιγιστική του δράση. Υπάρχουν πολλά τέτοια βιβλία και συγγραφείς βιβλίων δράσης. Η επιτυχία του οφείλεται στα κρυφά «μυστικά» του σχετικά με τον Ιησού, τη σχέση του με τη Μαρία τη Μαγδαληνή, το Άγιο Δισκοπότηρο και την αληθινή του φύση, τη μυστική οργάνωση με το όνομα «Κοινό της Σιών», του Ναΐτες Ιππότες, τους Μεγάλους Μάγιστρους, την οργάνωση Opus Dei και πολλά ακόμη. Είναι φανερό ότι η περιέργεια του κοινού είχε εξαφθεί ιδιαίτερα από αυτήν την αιρετική άποψη μιας κρυφής ιστορίας στην καρδιά του χριστιανισμού. Η περιέργεια του κοινού ήταν προφανώς τόσο μεγάλη, που έκανε μπεστ σέλερ και τα δύο βιβλία που εκδόθηκαν εξηγώντας τα «μυστικά» του Κώδικα Ντα Βίντσι. Θα έλεγε κανείς πως η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής ζωντάνεψε ξαφνικά ξυπνώντας από έναν ύπνο επτά αιώνων. Τι είναι όμως αυτή η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής; 

Το βιβλίο του Νταν Μπράουν είναι το πρώτο τόσο ανοιχτά «αιρετικό» βιβλίο σε σχέση με τα δόγματα του Χριστιανισμού.

Το Ιερό Δισκοπότηρο στη λογοτεχνία 

Είναι πάγια τακτική για τους συγγραφείς που σέβονται το όνομά τους να συμβουλεύονται διάφορες πηγές πριν γράψουν το πόνημά τους. Ιδίως στις περιπτώσεις βιβλίων που έχουν σχέση με ιστορικά γεγονότα, οι αξιόπιστες πηγές είναι περισσότερο από απαραίτητες. Το ίδιο συνέβη και με τον Νταν Μπράουν και με το περίφημο πια βιβλίο του. Ένα από τα βιβλία στα οποία κατέφυγε ο Νταν Μπράουν και στο οποίο μάλιστα αναφέρεται και ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο καθηγητής Ρόμπερτ Λάνγκτον, είναι και το επίσης διάσημο –αλλά που σε καμία περίπτωση δεν γνώρισε την επιτυχία που είχε το βιβλίο του Μπράουν– βιβλίο των συγγραφέων Μάικλ Μπάιτζεντ, Ρίτσαρντ Λέι και Χένρι Λίνκολν με τίτλο Holy Blood, Holy Grail, που το θέμα του, όπως λέει και ο τίτλος, είναι το Άγιο Δισκοπότηρο. Εκεί, σ’ αυτό το βιβλίο, γίνεται για πρώτη φορά λόγος για την αληθινή φύση του Άγιου Δισκοπότηρου, για τον κρυμμένο θησαυρό των Ναϊτών και πολλά άλλα. Εκείνο που δεν αναφέρει ο Νταν Μπράουν, είναι ένα άλλο βιβλίο. Ένα βιβλίο με τίτλο Η Μαρία η Μαγδαληνή και το Άγιο Δισκοπότηρο, της Αμερικανίδας συγγραφέως Μάργκαρετ Στάρμπερντ. Η Στάρμπερντ, που όπως δηλώνει η ίδια είναι μια βαθιά θρησκευόμενη ρωμαιοκαθολική, συγκλονίστηκε τόσο διαβάζοντας το Holy Blood, Holy Grail, που αποφάσισε να κάνει μόνη της μια έρευνα για να ανακαλύψει την αλήθεια, μια και όσα υποστήριζε το βιβλίο που είχε διαβάσει έμοιαζαν να κλονίζουν πολλές από τις βεβαιότητες της πίστης της. Η επίπονη έρευνα της Στάρμπερντ κράτησε εφτά ολόκληρα χρόνια. Όταν τελείωσε, είχε μαζέψει αρκετό υλικό για το δικό της βιβλίο που τελικά κυκλοφόρησε το 1993. Αν το διαβάσει κανείς, θα μπορέσει να συμπεράνει λίγα περισσότερα για την πηγή απ’ όπου ο Νταν Μπράουν άντλησε μεγάλο μέρος της έμπνευσης για το δικό του βιβλίο. Εκείνο που έκανε ο Νταν Μπράουν ήταν να συνδυάσει τα δεδομένα των ερευνών άλλων συγγραφέων, να τα εντάξει σε μια πλοκή θρίλερ και να φτιάξει έτσι το μεγαλύτερο μπεστ σέλερ της εποχής μας. Όπως λέει και η Στάρμπερντ στο εισαγωγικό της σημείωμα, δεν υπάρχει τρόπος να αποδείξει ότι πράγματι ο Ιησούς ήταν παντρεμένος με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και ότι είχε κάνει μαζί της παιδιά. Εκείνο όμως που όπως λέει η ίδια μπορεί να αποδείξει, είναι το ότι στην εποχή του Μεσαίωνα υπήρχε πράγματι μια αίρεση που έφερε το όνομα της Μαρίας της Μαγδαληνής, τα μέλη της οποίας έπεσαν θύματα των μαζικών διώξεων που εξαπέλυσε ο τότε πάπας σε συνεργασία με την Ιερά Εξέταση.

Τι ισχυρίζεται όμως αυτή η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής, που έδρα της ήταν κυρίως η Προβηγκία της νότιας Γαλλίας;

Σύμφωνα λοιπόν με όσα πίστευαν οι οπαδοί αυτής της αίρεσης, η Μαρία, η σύζυγος του Ιωσήφ και μητέρα του Ιησού, δεν είχε κατ’ αρχάς ένα, αλλά περισσότερα παιδιά, και αυτό προκύπτει από τα ίδια τα Ευαγγέλια. Στο Κατά Ματθαίον (ΙΓ΄ 55-56), για παράδειγμα, διαβάζουμε: «Ουχί η μήτηρ αυτού λέγεται Μαριάμ και οι αδελφοί αυτού Ιάκωβος και Ιωσής και Σίμων και Ιούδας», ενώ στο Κατά Μάρκον (ΣΤ’ 3) αναφέρεται: «Ουχ ούτος εστίν ο τέκτων, ο υιός της Μαρίας, αδελφός δε Ιακώβου και Ιωσή και Ιούδα και Σίμωνος». Προσωπικά δεν γνωρίζω την απάντηση σε αυτό το θέμα, αλλά οπωσδήποτε δημιουργείται κάποια απορία. Για να κάνουμε, όμως, κάπως πιο σύντομη αυτήν τη μεγάλη ιστορία, αρκεί να πούμε πως, σύμφωνα με αυτήν την αίρεση, ο Ιησούς είχε παντρευτεί τη Μαρία τη Μαγδαληνή η οποία δεν ήταν πόρνη όπως υποτίθεται, αλλά ένα και το αυτό πρόσωπο με τη Μαρία της Βηθανίας, την αδελφή του Λαζάρου, η ίδια γυναίκα που μύρωσε τον Ιησού στη διάρκεια ενός δείπνου με τους μαθητές Του. Την εποχή της Σταύρωσης του Ιησού, η Μαρία η Μαγδαληνή, που ήταν ήδη έγκυος, καθώς υπήρχε ο φόβος των διώξεων διέφυγε μαζί με τον Ιωσήφ της Αριμαθαίας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου υπήρχε εβραϊκή κοινότητα. Εκεί γέννησε μια κόρη που πήρε το όνομα Σάρα.

Λίγα χρόνια αργότερα, η Μαρία, η Σάρα και ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας έφυγαν με πλοιάριο από την Αλεξάνδρεια για να φτάσουν τελικά στις ακτές της νότιας Γαλλίας όπου εγκαταστάθηκαν για κάποιο διάστημα. Σύμφωνα με κάποιες υποθέσεις, η Μαρία, η Σάρα και ο Ιωσήφ έφτασαν και τελικά εγκαταστάθηκαν κάπου στην περιοχή της σημερινής Σκοτίας. Σύμφωνα με τους σχετικούς θρύλους, οι απόγονοι της γενιάς της Μαρίας της Μαγδαληνής, που συνέχισαν να φέρουν τη γραμμή του αίματος του M. Ιησού, ίδρυσαν τη δυναστεία των Μεροβίγγειων βασιλέων, ένας απόγονος των οποίων, ο Γοδεφρίδος ντε Μπουγιόν, έγινε μετά την Α’ Σταυροφορία ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ επαληθεύοντας έτσι τη σχετική προφητεία. Σύμφωνα πάντα με αυτόν το θρύλο, η γενιά με το αίμα του Ιησού εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι και σήμερα και φυσικά, σε μια τέτοια περίπτωση, ο οποιοσδήποτε από εμάς θα μπορούσε να ήταν μέλος αυτής της γενιάς, γι’ αυτό άλλωστε κι αυτός ο θρύλος είναι τόσο διαδεδομένος ακόμη και σήμερα. Σύμφωνα με την αίρεση που δημιουργήθηκε από τους θρύλους του 4ου μ.Χ. αιώνα, όταν ο χριστιανισμός είχε γίνει πια η επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Μαρία η Μαγδαληνή είχε φτάσει στη νότια Γαλλία φέροντας μαζί της το Άγιο Δισκοπότηρο, το κύπελλο από το οποίο είχε πιει ο Ιησούς στη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου και στο οποίο συγκεντρώθηκε το αίμα Του που έσταζε από το σταυρό κατά τη διάρκεια της Σταύρωσης. 

Διαβάστε επίσης

ΚΛΙΚ VINTAGE

Θρησκευτικό λεξικό σαρκικών απολαύσεων

Η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής πήρε «σάρκα και οστά» στη διάρκεια των χρόνων του Μεσαίωνα, όταν η παπική εκκλησία ερμήνευσε τα Ευαγγέλια με έναν τρόπο που όχι μόνο απέκλειε τη γυναικεία παρουσία από τα κοινωνικά δεδομένα και από το ρόλο της σαν ερωτικού συντρόφου του άντρα, αλλά αντίθετα τη δαιμονοποίησε θεωρώντας την πηγή κακών και διαβολικό σκεύος ηδονής. Ο μόνος αποδεκτός ρόλος για τη γυναίκα έμοιαζε να είναι ο ρόλος της μητέρας και μάλιστα μιας μητέρας παρθένου. Για τα δεδομένα της αίρεσης αυτής, το Άγιο Δισκοπότηρο, το σκεύος που έφερε το αίμα του Ιησού δεν ήταν άλλο από την ίδια τη Μαρία τη Μαγδαληνή, που έφερε εντός της το «αίμα» Του, τον καρπό της σχέσης τους, την κόρη με το όνομα Σάρα. Όταν ο πάπας και η Ιερά Εξέταση διέλυσαν την αίρεση των Καθαρών και μαζί με αυτήν και την αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής, άρχισαν, στην Αγγλία κατ’ αρχάς, να κυκλοφορούν οι θρύλοι για το βασιλιά Αρθούρο και τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, που στόχος της ζωής τους, εκτός από την ιπποσύνη, ήταν το να ανακαλύψουν το Άγιο Δισκοπότηρο. Σύμφωνα με τη Στάρμπερντ αλλά και με πολλούς άλλους μελετητές, αυτό ήταν ένας τρόπος για να μείνει ζωντανή η αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής, καλυμμένη πίσω από το προπέτασμα ενός μεσαιωνικού θρύλου. Σύμφωνα με πολλούς, πάλι, τη συνέχεια της αίρεσης της Μαρίας της Μαγδαληνής την ανέλαβε η μυστική εταιρεία με τον τίτλο το «Κοινό της Σιών», που είχαν ως Μεγάλους Μάγιστρους, δηλαδή ως αρχηγούς, πολλές γνωστές ιστορικές φυσιογνωμίες και ανάμεσα σε αυτούς πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες της Αναγέννησης, όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Σάντρο Μποτιτσέλι οι οποίοι ανέλαβαν να μεταδώσουν τα κρυφά μη νύματα στον κόσμο και στους αιώνες, καλυμμένα μέσα στη μεγάλη τους τέχνη. Και η αλήθεια είναι πως χωρίς ακριβώς να ξέρει κανείς περί τίνος ακριβώς πρόκειται, ο θρύλος για το Άγιο Δισκοπότηρο εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να συγκινεί, και η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό δεν είναι άλλη από την τεράστια επιτυχία του βιβλίου του Νταν Μπράουν. Αυτό που αναμφίβολα έχει «σκανδαλίσει» εκατομμύρια αναγνώστες αυτού του βιβλίου δεν είναι παρά κάποια βαθιά κρυμμένα μυστικά, που στο κέντρο τους έχουν τη Μαρία τη Μαγδαληνή και τη σχέση της με τον Ιησού. 

Η αίρεση της Μαγδαληνής πήρε «σάρκα και οστά» στη διάρκεια των χρόνων του Μεσαίωνα

Γυναίκα-θρύλος

Για το ότι ο θρύλος της Μαρίας της Μαγδαληνής αποτελεί μια γοητευτική ιστορία, κανείς δεν μπορεί να έχει αμφιβολία. Ο θρύλος για το Άγιο Δισκοπότηρο, επίσης, είτε επρόκειτο για το πραγματικό σκεύος που χρησιμοποίησε ο Ιησούς στον Μυστικό Δείπνο και στο οποίο συγκεντρώθηκε το αίμα Του στη διάρκεια της Σταύρωσης, είτε επρόκειτο για το ζωντανό «σκεύος», τη Μαρία τη Μαγδαληνή που έφερε στα σπλάχνα της τη γενιά του Ιησού, αποτελεί επίσης μια γοητευτική και ιδιαίτερα διαδεδομένη υπόθεση, που έχει γίνει πολύ πιο διαδεδομένη στις μέρες μας εξαιτίας του μυθιστορήματος του Νταν Μπράουν. Είναι κι αυτή μια γοητευτική ιστορία, ιδιαίτερα όταν δίνει στον καθένα από εμάς την πιθανότητα να ανήκουμε σε αυτήν την ξεχωριστή γενιά. Θα μπορούσε ακόμη ο θρύλος για τη γενιά του Ιησού να αποτελεί συμβολικό όρο, θέλοντας να καταδείξει όχι μια πραγματική γενιά του αίματος, αλλά μια γενιά του πνεύματος, που είναι πιο κοντά στη διδασκαλία του Ιησού από ό, τι η επίσημη θρησκεία. Αυτός άλλωστε είναι και ο τρόπος που δημιουργήθηκαν πολλές αιρέσεις, ιδίως στα χρόνια του πρώιμου χριστιανισμού. Η πιο γνωστή αίρεση στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν η αίρεση του Άρειου, που, όπως και πολλές άλλες σχετικές, αμφισβητούσε τον τρόπο που η επίσημη θρησκεία ερμήνευε τα Ευαγγέλια. Οι οπαδοί των διαφορετικών απόψεων της ερμηνείας των Ευαγγελίων κυριολεκτικά σφάζονταν στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού, ώσπου, τελικά, η Σύνοδος της Νίκαιας καθόρισε τα Ευαγγέλια του Ιωάννη, του Μάρκου, του Λουκά και του Ματθαίου, καθώς και την Αποκάλυψη του Ιωάννη, ως τη μόνη αλήθεια για το χριστιανικό δόγμα κατατάσσοντας κάθε διαφορετική άποψη σε αίρεση.

Ωστόσο, τα τέσσερα αυτά Ευαγγέλια δεν ήταν τα μόνα κείμενα που αναφέρονταν στη ζωή του Ιησού. Υπήρχαν ακόμη τα λεγόμενα Γνωστικά Ευαγγέλια, όπως και το Ευαγγέλιο του Φιλίππου, που βρέθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα στο Ναγκ Χαμαντί, όπως και τα Απόκρυφα Ευαγγέλια της Νεκράς Θάλασσας, που βρέθηκαν την ίδια εποχή στο Κουμράν. Όλα αυτά, και πολλά ακόμη, δεν εντάσσονται στο επίσημο δόγμα της χριστιανικής θρησκείας. Στα τέλη του 6ου μ.Χ. αιώνα, το 591 μ.Χ., ο πάπας Γρηγόριος ο Μέγας, ανακοίνωσε σε ένα κήρυγμά του πως «εκείνη την οποία ο Λουκάς αποκαλεί αμαρτωλή γυναίκα, την οποία ο Ιωάννης αποκαλεί Μαρία της Βηθανίας, πιστεύουμε ότι είναι η Μαρία από την οποία απεβλήθησαν επτά δαιμόνια κατά τον Μάρκο». Χωρίς κανείς να μπορεί να πει τι ήταν αυτά τα «επτά δαιμόνια» που ο Ιησούς απέβαλε από κάποια Μαρία στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, η επίσημη ερμηνεία ήταν πως τα δαιμόνια ήταν αμαρτίες, από το οποίο προκύπτει ότι η συγκεκριμένη Μαρία ήταν αμαρτωλή. Από τότε η Μαρία η Μαγδαληνή συνδέθηκε με τη φήμη της πορνείας και αυτή η φήμη τη συνόδευε μέχρι τις μέρες μας. Το 1969, η καθολική εκκλησία, με επίσημη ανακοίνωσή της, διαχώρισε τις τρεις αυτές γυναίκες, τις τρεις πιθανόν διαφορετικές Μαρίες, αποσυνδέοντας έτσι τη Μαρία τη Μαγδαληνή από το στίγμα της πόρνης. Όπως είναι φυσικό, μια πεποίθηση εδραιωμένη επί δεκατέσσερις αιώνες πολύ δύσκολα ανατρέπεται μέσα σε τριάντα χρόνια.

Η περίπτωση όμως της Μαρίας της Μαγδαληνής, και για πολλούς θεολόγους, συγγραφείς ή απλώς σκεπτόμενους ανθρώπους, απετέλεσε βάση για προβληματισμό. Ο πάπας Γρηγόριος ο Μέγας, ήταν μεν πάπας και σεβαστή η γνώμη του, αλλά επίσης ήταν ένας άνθρωπος όπως και εμείς, που με τα ελλιπέστατα στοιχεία που είχε εκείνη την εποχή στη διάθεσή του, θα ήταν αδύνατον η όποια γνώμη του να είχε πρακτική αποδεικτική αξία. Δεν μπορούμε επομένως παρά να τη θεωρούμε απλώς ως μια γνώμη που πιθανόν να είχε σχέση με την πραγματικότητα και πιθανόν να μην είχε. Μια ερμηνεία της άποψης του πάπα Γρηγορίου είναι «πολιτική». Σε όλες τις παλιότερες θρησκείες, τις αποκαλούμενες και παγανιστικές, στο ελληνικό δωδεκάθεο, στη λατρεία του Μίθρα στη Μέση Ανατολή αλλά και στη Ρώμη, στην αρχαία Αίγυπτο με την Ίσιδα, υπήρχε η λατρεία του «ιερού θηλυκού». Και μαζί με το «ιερό θηλυκό» λατρεύονταν τόσο ο έρωτας όσο και η σεξουαλική πράξη. Στην αρχαία Ελλάδα, με τη λατρεία της Αφροδίτης, αλλά και ενός πλήθους άλλων θηλυκών θεοτήτων, όπως η Ήρα, η Αθηνά, η Δήμητρα και η Άρτεμις, το θηλυκό στοιχείο είχε ισότιμη θέση με το ανδρικό – αποτελούσαν το «γιν και το γιαν» των θρησκειών της Ανατολής, την ένωση που οδηγεί στη δημιουργία της καινούριας ζωής. Γι’ αυτό και όλες οι τελετουργίες των παλαιότερων θρησκειών περιελάμβαναν συχνά το σεξουαλικό στοιχείο στις ιερές τελετουργίες τους, κάτι που συνέχισε να ισχύει και μέχρι την αρχή της δεύτερης μ.Χ. χιλιετίας, από τα παγανιστικά υπολείμματα παλαιοτέρων θρησκειών. 

Δεν έχουμε κανένα τρόπο να γνωρίζουμε γιατί ο πάπας Γρηγόριος ενοποίησε αυτά τα τρία πρόσωπα σε ένα δίνοντας έτσι στην ενεργό γυναίκα την ιδιότητα της πόρνης και μετατρέποντας τη σεξουαλική πράξη σε αμαρτία. Ήταν απλώς μια τυχαία απόφαση ενός μισογύνη άνδρα, ήταν το εκκρεμές της Ιστορίας όταν οι μάζες, αγανακτισμένες από την έκλυση των ηθών στη Ρώμη, όπου τα σεξουαλικά όργια ήταν συνυφασμένα με το θάνατο των μονομάχων στις αρένες, προτίμησαν να κάνουν μια στροφή μακριά από το σεξ, ήταν μια κοινωνική στροφή σε πιο «πατριαρχικά» πρότυπα, όπου το αρσενικό έγινε το κυρίαρχο κοινωνικά είδος, ή ήταν κάτι άλλο; Από την εποχή του Γρηγορίου, πάντως, οι γυναίκες που σε παλιότερα χρόνια αρχαιότερων θρησκειών ή των πρώτων χρόνων του χριστιανισμού είχαν το δικαίωμα να γίνονται ιέρειες, ξαφνικά το έχασαν για να μετατραπούν, όπως λέει και ο ποιητής, στον «νέγρο της Ιστορίας», το καταπιεσμένο φύλλο σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Είναι σαφές ότι η εποχή μας ζητά μιαν αναθεώρηση για το ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, μιαν αναθεώρηση που πρακτικά την έχει πετύχει σε πολλούς τομείς της πραγματικότητας, αλλά που ήδη τη διεκδικεί και συμβολικά. Και βεβαίως θα την πετύχει. Ας δούμε όμως το γιατί. 

Διαβάστε επίσης

POP CULTURE

Caravaggio | 8 συναρπαστικά γεγονότα της ζωής του σπουδαίου ζωγράφου θρησκευτικών σκηνών

Ο ρόλος της Μαρίας

Aν αφήσουμε κατά μέρος τις αιρέσεις, τους θρύλους και τις υποθέσεις, θα δούμε ποιο είναι στην πραγματικότητα το θέμα σήμερα. Στα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού δεν υπήρχαν κάποια «ιερά κείμενα» πάνω στα οποία να βασιζόταν η χριστιανική διδασκαλία. Εκείνο που ίσχυε ήταν η προφορική διδασκαλία, το κύριο έργο της οποίας έφεραν σε πέρας οι Απόστολοι. Την κυριότερη δουλειά στο έργο της διάδοσης της χριστιανικής διδασκαλίας την ανέλαβαν ο Απόστολος Πέτρος και ο Απόστολος Παύλος, πολλές από τις επιστολές του οποίου απετέλεσαν μέρος των κειμένων της διδασκαλίας. Είναι γνωστή, από την επιστολή του προς Κορινθίους, η περίφημη αναφορά του στην «αγάπη», ένα έξοχο κείμενο, που μελοποιήθηκε κιόλας πριν από τρία χρόνια από τον Πράισνερ. Τα ιερά Ευαγγέλια γράφτηκαν στα τέλη του πρώτου αιώνα, γύρω στο 90 μ.Χ. από τους Ευαγγελιστές, και θεωρήθηκαν θεόπνευστα. Πολλά άλλα κείμενα που εμφανίστηκαν στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες δημιούργησαν πολλές αντιπαραθέσεις και οδήγησαν σε σκληρούς ενδοχριστιανικούς αγώνες. Όπως είπαμε και παραπάνω, στη Σύνοδο της Νίκαιας, ως έγκυρα θεωρήθηκαν μόνο τα Ευαγγέλια του Ιωάννη, του Λουκά, του Μάρκου και του Ματθαίου, όπως και η Αποκάλυψη του Ιωάννη, που όλα μαζί απετέλεσαν τον Ιερό Κανόνα για τους πιστούς του χριστιανισμού. Έτσι δημιουργήθηκε το χριστιανικό δόγμα. Όσα περιέχονται στην Καινή Διαθήκη αποτελούν, σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία, έργο του Θεού, μέσω των ανθρώπων, των Ευαγγελιστών, που Εκείνος επέλεξε για να φέρουν σε πέρας το έργο του. Κανένας δεν υποχρεώνει κανέναν να είναι χριστιανός. Για να θεωρείται κανείς και να βαπτιστεί χριστιανός, πρέπει να δέχεται, ως έχουν, τα ιερά Ευαγγέλια. Στη διάρκεια των αιώνων που ακоλούθησαν τη Σύνοδο της Νίκαιας, όσοι είχαν διαφορετική άποψη, που δεν εμφανίζεται ακριβώς στα Ευαγγέλια, κατατάσσονταν στους αιρετικούς. Στη διάρκεια των χρόνων του Μεσαίωνα και καθώς η Εκκλησία είχε γίνει η σοβαρότερη μορφή εξουσίας στη Δύση, οι αιρετικοί, κάτω από την αυστηρή καθοδήγηση της Ιεράς Εξέτασης, συνήθως καίγονταν στην πυρά, αφού πρώτα περνούσαν και μια σειρά από πολύ «δημιουργικά» βασανιστήρια. Ο Μεσαίωνας, που οδήγησε σε ακρότητες και φοβερές διώξεις χριστιανών από χριστιανούς, ανατράπηκε με μιαν εσωτερική «επανάσταση» αυτήν την περίοδο, που έμεινε γνωστή στην Ιστορία ως Αναγέννηση. 

Η επίσημη Εκκλησία δέχτηκε για τις γυναίκες μόνο το ρόλο της μητέρας και, αν αυτό ήταν δυνατόν, της παρθένου.

Η γυναίκα της Αναγέννησης vs δαιμονοποίηση

Ας έρθουμε τώρα στο θέμα της Μαγδαληνής, του Ιησού και της υποτιθέμενης σχέσης τους. Πουθενά στα Ευαγγέλια δεν αναφέρεται κάποια σχέση του Ιησού με τη Μαγδαληνή ή κάποια άλλη γυναίκα. Πουθενά επίσης δεν αναφέρεται και το αντίθετο. Υπάρχει ένα σχετικό κενό. Αυτό το κενό δημιούργησε και την αίρεση της Μαρίας της Μαγδαληνής. Η εποχή της Αναγέννησης διέγνωσε με ακρίβεια τη λαϊκή δυσαρέσκεια για τον τρόπο που η επίσημη Εκκλησία αντιμετώπιζε τις γυναίκες και τον έρωτα και γι’ αυτό στη θεματολογία της περιέλαβε όχι μόνο πολλές γυναίκες, αλλά και θέματα από την ελληνική μυθολογία. Αυτά ήταν τα μηνύματα της «αντίστασης». Ως γνωστόν, η Αναγέννηση δημιουργήθηκε όταν οι λόγιοι της Δύσης ανακάλυψαν ξανά τα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και τη φιλοσοφία τους, που φάνταζε -και ήταν- πολύ ανοιχτόμυαλη σε σχέση με τον τρόπο που το τότε εκκλησιαστικό κατεστημένο ερμήνευε τα ιερά Ευαγγέλια. Ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μποτιτσέλι, ο Ραφαήλ και όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες της Αναγέννησης έδωσαν στη γυναίκα ισότιμη θέση με τον άνδρα στα έργα τους, «διορθώνοντας» έτσι το μισογυνισμό της επίσημης Εκκλησίας. Σε μια εποχή που κανείς θα μπορούσε να βασανιστεί και να καεί γι’ αυτά που έλεγε ή ζωγράφιζε, οι καλλιτέχνες της Αναγέννησης διέπραξαν την τολμηρή –αν και σιωπηλή- επανάστασή τους, δημιουργώντας έτσι τη μεγαλύτερη κοινωνική ανατροπή από τότε που ο χριστιανισμός καθιερώθηκε ως η επίσημη θρησκεία της Δύσης. 

Όσο, όμως, κι αν ψάξει κανείς στα ιερά Ευαγγέλια, πουθενά δεν θα συναντήσει αυτόν τον αρνητικό για τις γυναίκες τρόπο με τον οποίον ερμήνευσαν τις γραφές τα κατά εποχές ιερατεία του χριστιανισμού. Θα μπορούσε να είναι και μια τυχαία έκβαση ιστορικών συγκυριών. Ωστόσο, οι περισσότεροι αναλυτές υποθέτουν ότι τόσο η δαιμονοποίηση της γυναίκας όσο και η υποκριτική κατάταξη του σεξ ανάμεσα στις αμαρτίες υπήρξε μια μεθοδευμένη επιλογή της εξουσίας, προκειμένου να χαλιναγωγήσει τις ολοένα αυξανόμενες μάζες – κι από αυτήν την οπτική υπάρχει νόημα. Κατατάσσοντας το σεξ ως αμαρτία και τις γυναίκες ως «διαβολικό σκεύος» ηδονής, ο σκοπός των τότε εξουσιαστών ήταν να δημιουργήσουν στρατιές από «αμαρτωλούς», που αν ήθελαν να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους και να πάνε στον Παράδεισο, οι μόνοι που θα μπορούσαν να τους συγχωρήσουν ήταν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας. Η επίσημη Εκκλησία, ερμηνεύοντας με τον τρόπο της τις Γραφές, δέχτηκε για τις γυναίκες μόνο το ρόλο της μητέρας και, αν ήταν δυνατόν, της παρθένου. Η γυναίκα έχασε το ρόλο της ως ισότιμη σύντροφος του άνδρα και μετατράπηκε σε «μετανοούσα πόρνη». Τα χριστιανικά κράτη της Δύσης, εξάλλου, ποτέ δεν δεσμεύτηκαν από την προτροπή «αγαπάτε αλλήλους» ή «γυρίστε και το άλλο μάγουλο» και γι’ αυτό η Ιστορία του χριστιανισμού είναι γεμάτη από αιματηρούς πολέμους, όπως εξάλλου και των κρατών οποιασδήποτε άλλης θρησκείας  

Tα ιερά Ευαγγέλια είναι πράγματι πολύ σοφά βιβλία και αν κανείς μπορούσε να ακολουθήσει τις προτροπές τους θα μπορούσε να γίνει ένας πολύ καλός άνθρωπος. Δεν μπορούμε, όμως, ούτε εμείς ούτε οι Άγιοι Πατέρες που διοικούν την Εκκλησία, όπως αποδεικνύεται κάθε τόσο με τα σεξουαλικά «σκάνδαλα» και τις οικονομικές ατασθαλίες της διοικούσας Εκκλησίας σε όλον τον κόσμο. Τα δικά μας είναι γνωστά τους τελευταίους μήνες και δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε, ενώ πέρσι η καθολική εκκλησία συγκλονίστηκε από κρούσματα παιδεραστίας και ομοφυλοφιλίας που διέπρατταν καθολικοί ιερωμένοι. «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». 

Το πρώτο και το μόνο πρόσωπο που πιστοποιεί το γεγονός της Ανάστασης δεν είναι άλλο από τη Μαρία τη Μαγδαληνή.

Καινές παρανοήσεις

Υπάρχουν όμως κι άλλα. Στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν δύο καίρια σημεία που φαίνεται πως δεν έχουν ερμηνευθεί ή κατανοηθεί σωστά. Αν δεχθεί κανείς τα ιερά Ευαγγέλια ως έχουν, τότε θα πρέπει να δεχθεί δύο πράγματα: πρώτον, την απόλυτη κατηγορία προς το ιερατείο και την εξουσία της εποχής. Στην Καινή Διαθήκη, η τότε εξουσία, το εβραϊκό ιερατείο και η ρωμαϊκή πολιτική επικυριαρχία κατηγορούνται ως κέντρα διαφθοράς που «μετέτρεψαν τον οίκον του Πατρός σε οίκον εμπορίου», ως κέντρα συνωμοσίας που Τον οδήγησαν στη Σταύρωση και ως άσχετοι και ανίκανοι να κρίνουν με το «νίπτω τα χείρας μου» του Πόντιου Πιλάτου. Αυτό που λένε τα Ευαγγέλια ανάμεσα στα άλλα είναι πως πρέπει να βλέπουμε με μεγάλη καχυποψία τα «ιερατεία», δηλαδή τα κέντρα εξουσίας της κάθε εποχής, είτε πρόκειται για θρησκευτικά, είτε για πολιτικά, είτε για οικονομικά κέντρα, γιατί είναι αυτά που μας σταυρώνουν – πράγμα απολύτως σωστό ανά τους αιώνες.  

Σε σχέση με το ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία θα έπρεπε κανείς να δεχτεί τα εξής, εφόσον ασπάζεται τα Ευαγγέλια. Η κορυφαία στιγμή, το κέντρο της χριστιανικής θρησκείας, συγκεντρώνεται στο γεγονός της Σταύρωσης και στο γεγονός της Ανάστασης του Ιησού. Χωρίς τη Σταύρωση και την Ανάσταση δεν θα υπήρχε χριστιανισμός έτσι όπως τον εννοούμε. Η Σταύρωση και η Ανάσταση είναι τα δύο γεγονότα, πέρα από τη διδασκαλία του Ιησού, που μετέτρεψαν το χριστιανισμό σε μία από τις διαδεδομένες θρησκείες παγκοσμίως. Τι βλέπουμε λοιπόν στα δύο αυτά γεγονότα: ποιοι ήταν οι μάρτυρες της Θείας προέλευσης του Ιησού. Θα πρέπει να δεχτούμε πως τα ιερά Ευαγγέλια δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στα πρόσωπα που παρευρέθηκαν στα δύο αυτά γεγονότα, στα πρόσωπα που έκαναν το μήνυμα θρησκεία. Στη μεν Σταύρωση, κάτω από το σταυρό, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, βρίσκονταν από τους μαθητές μόνο ο Ιωάννης και τρεις γυναίκες με το ίδιο όνομα, «Μαρία». Η Μαρία η Παρθένος, η μητέρα Του, η Μαρία η σύζυγος του Κλωπά και η Μαρία η Μαγδαληνή. Πόσο σημαντικό θα έπρεπε σύμφωνα με τις Γραφές να θεωρούμε το γεγονός για το ποιοι βρίσκονταν δίπλα Του την ώρα που ξεψύχησε; Στη συνέχεια, η Μαρία η Μαγδαληνή είναι ανάμεσα σε εκείνους που Τον κατεβάζουν από το σταυρό, σε εκείνους που περιποιούνται το πληγωμένο σώμα Του και σε εκείνους που Τον οδηγούν στην τελευταία Του κατοικία, στον τάφο που παραχώρησε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία. Αυτά για τη Σταύρωση.

Η Ανάσταση είναι το ακόμη σημαντικότερο στοιχείο της χριστιανικής θρησκείας, αφού έτσι δίδεται η υπόσχεση της αιώνιας ζωής. Το πρώτο και το μόνο πρόσωπο που πιστοποιεί το γεγονός της Ανάστασης, το γεγονός που θα άλλαζε τον κόσμο, δεν είναι άλλο από τη Μαρία τη Μαγδαληνή. Σε εκείνη παρουσιάζεται πρώτα ο αναστημένος Χριστός. Εκείνη είναι στην ουσία η πρώτη χριστιανή. Εκείνη είναι που μεταδίδει πρώτη το μήνυμα, για να αντιμετωπίσει τη δυσπιστία του Πέτρου. Πόσο σημαντικό θα έπρεπε να θεωρείται αυτό το γεγονός; Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος της γυναίκας, της πιστής μαθήτριας, που πρώτη μαρτύρησε την Ανάσταση; Πάντως όχι αυτός της «μετανοούσας πόρνης». Πρόκειται για μια παρανόηση, για ένα λάθος στο οποίο οδήγησαν οι ιστορικές συγκυρίες, ή για τη μεγαλύτερη συνωμοσία στην Ιστορία της θρησκείας μας; Τι θα έλεγε ο ίδιος ο Χριστός γι’ αυτούς που καταδίκασαν την αγαπημένη του μαθήτρια στην ανυποληψία; 

Ο καθένας θα πρέπει να βρει την απάντηση μόνος του. 

Τέυχος 215, Μάιος 2005

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από το αρχείο του ΚΛΙΚ εδώ.