10 τραγούδια που πεθαίνω να ακούσω στους Black Country, New Road
Ένας δρόμος στα αγγλικά Μίντλαντς, μια απρόσμενη απώλεια και μια μπάντα που κατάφερε να επαναπροσδιορίσει τον ήχο της, ζωντανά στο Floyd.
Στην Wikipedia υπάρχουν περισσότερα από επτά εκατομμύρια άρθρα. Μια από τις λειτουργίες της ιστοσελίδας που θα ικανοποιούσε τους φιλοπερίεργους που έχουν πολύ χρόνο στα χέρια τους, είναι η επιλογή «τυχαίο άρθρο». Πατώντας το, πράγματι μεταφέρομαι σε μία σειρά από λήμματα που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, πέρα από το γεγονός πως είναι βαρετά: μια ισπανο-βενεζουελανή ρομαντική κομεντί, μια γραμμή τρένου που ένωνε δύο κωμοπόλεις της Ουαλίας, τα καθήκοντα του υπεύθυνου φοιτητικής εστίας. Πίσω στο 2018, σχεδόν μια δεκαετία πριν από εμένα, επτά φίλοι πάτησαν το ίδιο κουμπί και έπεσαν στο άρθρο που θα ονόμαζε τελικά την μπάντα τους: Black Country, New Road, δηλαδή ένας δρόμος στα Μίντλαντς της Αγγλίας.
Χρειάστηκε ένα single για να τραβήξουν την προσοχή κριτικών και κοινού («Athens, France») και ένα άλμπουμ («For the First Time») για να κλείσουν μερικά από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ του κόσμου. Οι περιορισμοί του Covid-19 μας κράτησαν όλους στα σπίτια μας, και η μπάντα αναγκάστηκε να περιμένει λίγο ακόμη πριν βρεθεί στα φεστιβάλ, αλλά το 2022 θα έβγαζαν το δεύτερο τους άλμπουμ, «Ants From Up There», με ακόμη πιο θετικές αντιδράσεις από το προηγούμενο. Μέχρι στιγμής, είναι ακόμη το αγαπημένο μου. Το μοναδικό πρόβλημα; Λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του, ο frontman Άιζακ Γουντ ανακοίνωσε πως αφήνει τους Black Country, New Road για λόγους ψυχικής υγείας. Συνεχίζουμε το κλάμα μας από το σπίτι, λοιπόν.
Ελπίζοντας να συνεχίσουν με την ίδια ορμή, τα έξι εναπομείναντα μέλη, Τάιλερ Χάιντ, Λούις Έβανς, Τζόρτζια Έλερι, Μέι Κέρσο, Τσάρλι Γουέιν και Λουκ Μαρκ, ανασυντάσσονται, κάνουν περιοδεία, ηχογραφούν νέα ζωντανά τραγούδια και μας παρουσιάζουν το «Live at Bush Hall». Δύο χρόνια αργότερα, έχοντας πλέον κερδίσει τη θέση τους στις καρδιές μας, κυκλοφορούν ένα ακόμη άλμπουμ, αυτή τη φορά ηχογραφημένο στο στούντιο, «Forever Howlong». Ο νέος τους ήχος είναι μερικές φορές πικρός και μελαγχολικός, όπως όταν ο Γουντ ήταν ακόμη μέρος της μπάντας, αλλά πολύ συχνά είναι μπλεγμένος μέσα σε παραμυθένιες αφηγήσεις και αισιόδοξος.
Αυτό το Σάββατο (25/4), οι Black Country, New Road έρχονται (ξανά) στο Floyd, με δύο άλμπουμ κάτω από τη ζώνη τους αυτή τη φορά. Θα είναι η τρίτη φορά που θα τους δω ζωντανά, ακόμη κι αν ξέρω πως δε θα παίξουν τους στίχους του Άιζακ ζωντανά. Εν αναμονή της συναυλίας, συγκέντρωσα τα δέκα τραγούδια που θα πέθαινα να ακούσω, μερικά εκ των οποίων για πρώτη φορά:
