Αντώνης Σωτηρόπουλος: «Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες που με έκαναν να νιώσω, να σκεφτώ, να μάθω»

 Αν και ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος, με τα νέα του έργα αλλά και με ελάχιστα μέσα, με πολύ αγάπη αλλά και με αλληλεγγύη από τους συναδέλφους του, βάζει το δικό του λιθαράκι στον ελληνικό κινηματογράφο. Γιατί έτσι πρέπει να είναι οι σχέσεις σήμερα. Αλληλέγγυες.

Σκηνοθέτης, μουσικοσυνθέτης, σεναριογράφος, ενορχηστρωτής, visual designer, μοντερ, ηχολήπτης, μουσικός παραγωγός και σίγουρα πολυτάλαντος. Ποιο από τα παραπάνω σε αντιπροσωπεύει περισσότερο και γιατί;

Ότι έχω κάνει μέχρι τώρα στην ζωή, μου έχει προσφέρει κάτι, με έχει μάθει κάτι. Εκτός από την ηχοληψία σε όλα τα άλλα είμαι αυτοδίδακτος και αν έπρεπε να διαλέξω, θα απαντούσα αυτό που κάνω τα τελευταία χρόνια με ευτυχία, δηλαδή σκηνοθεσία και μουσική. Ειδικά για εμένα όταν αυτά σμίγουν σε μια ταινία είναι ίσως το υπέρτατο. Έχεις την δύναμη και των δύο αισθήσεων.

Μέσα σε πέντε χρόνια έχεις κάνει τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, από τις οποίες οι τρεις (Lighter Life, ΟΧΙ -η ιστορία του Κωνσταντίνου Κουκίδη, Ελεύθερη Βούληση), απέσπασαν συνολικά δεκατέσσερα βραβεία.

Ως αυτοδίδακτος σκηνοθέτης, ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας σου;

Το μυστικό είναι καλοί συνεργάτες, το σενάριο, το casting και η διάθεση καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργίας . Κάποιος βλέπει μια ταινία ως αποτέλεσμα, ένα τελικό έργο, αλλά υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία από τη σύλληψη της ιδέας, τη συγγραφή του σεναρίου, το ρεπεράζ, τα γυρίσματα, το μοντάζ κλπ. Απολαμβάνω όλο αυτό το ταξίδι κάθε φορά με την δημιουργικότητα και την φαντασία ενός παιδιού. Σε μια ταινία συνήθως μνημονεύεται ο σκηνοθέτης ή ο πρωταγωνιστής. Αυτό είναι λάθος. Ο κινηματογράφος είναι μια ομαδική τέχνη. Ο σεναριογράφος, ο διευθυντής φωτογραφίας, ο κινηματογραφιστής, ο ηχολήπτης και όλο το συνεργείο και cast είναι υπεύθυνα για το αποτέλεσμα. Για αυτό σε κάθε ευκαιρία ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, όλους αυτούς που με βοήθησαν σε καιρό κρίσης να κάνουμε τέσσερις ταινίες μικρού μήκους με ελάχιστα χρήματα καθώς σχεδόν όλοι ήρθαν χωρίς αμοιβή. Τα βραβεία τα μοιράζομαι με όλους όσους μνημονεύονται στους τίτλους των ταινιών αυτών.

Τον Οκτώβρη προβλήθηκε στο «5ο Micro μ Festival» , η τέταρτη μικρού μήκους ταινίας σου, με τίτλο «Η Απαγωγή».

Η «Απαγωγή» είναι ένα σενάριο του φίλου μου Ταλω Φουράκη το οποίο πραγματεύεται το τι θα έκανε ένας απλός Έλληνας εάν βρισκόταν απέναντι σε αυτούς που τον δυναστεύουν εν καιρό μνημονίου 2012.

 Ήμουν τυχερός που συνεργάστηκα με ένα εκπληκτικό cast από ηθοποιούς: Σωτήρη Καλυβάτση, Γιάννη Ζουγανέλη, Βίκυ Μαραγκάκη, Τόνια Σωτηροπούλου, Ευτυχία Φαναριώτη, Κατερίνα Τσάβαλου, Αλεξάνδρα Φωτίου, Γιάννη Μπισμπικόπουλο,  Χρήστο Νικολάου, Σίμο Ζευγαρίδη, Δημήτρη Χαβρέ αλλά και με συμμετοχές απο τους El Zeraw των Vegas και Johny Vavoura! Τα κοστούμια επιμελήθηκε ο καλός μου φίλος, Κωνσταντίνος

Μητροβγένης και την μουσική των τίτλων οι Smokey Bandits.

Φαντάζομαι είχες μεγάλη αγωνία για την πρεμιέρα.

Είχα αγωνία για την πρεμιέρα αλλά όχι όπως νόμιζαν φίλοι και γνωστοί που ήρθαν περιμένοντας ακόμα ένα βραβείο. Η αγωνία μου είχε να κάνει περισσότερο με το αν θα «περνούσε» στον κόσμο, αν θα γελούσε.

 Είχα στηθεί λοιπόν πίσω σε μια γωνία και περίμενα τις ατάκες και τις αντιδράσεις των θεατών. 

Μπορεί να μην πήραμε φέτος το βραβείο στο «Micro μ» αλλά κάναμε ταυτόχρονη πρεμιέρα σε δέκα πόλεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και είχαμε εξαιρετικές αντιδράσεις. Ο κόσμος γέλασε άρα ο στόχος επετεύχθη!

Ποιες είναι οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει σήμερα ένας νέος σκηνοθέτης από την στιγμή της σύλληψης μιας ιδέας μέχρι την υλοποίησή της; 

Η πρώτη δυσκολία εύλογα, είναι η χρηματοδότηση. Γινόμαστε βέβαια αναγκαστικά πιο εφευρετικοί λόγω προϋπολογισμού και της έλλειψης από επίσημους φορείς πλέον. Βρίσκουμε ιδέες και λύσεις ώστε με τα λιγοστά μέσα που διαθέτουμε και με λιγότερες σαφώς ημέρες γυρισμάτων, να βγάλουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Το χρονοδιάγραμμα είναι ένα άλλο κομμάτι γιατί εξαρτάται από τις επαγγελματικές υποχρεώσεις των ηθοποιών και του συνεργείου και καθώς δεν δίνονται αμοιβές ή δεν δίνονται οι αμοιβές που θα έπρεπε , είναι απαραίτητο να βρεθεί μια χρυσή τομή για ημέρες και ώρες γυρισμάτων. Αυτό που συνάντησα  από διάφορους ηθοποιούς, χορηγούς, συνεργάτες και φίλους και με βοήθησε να ξεπεράσω τις δυσκολίες  ήταν η αλληλεγγύη. 

Από την σύντομη εμπειρία μου στα φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, μπορώ να πω ότι έχουμε καταφέρει παρ’ όλη την κρίση να παράγουμε αξιόλογες ταινίες. Υπάρχει πολύ ταλέντο και αυτό ελπίζω ότι θα φανεί στο μέλλον στον ελληνικό κινηματογράφο. 

Με βάση ποια κριτήρια επιλέγεις την επόμενη δουλειά σου;

Στις μικρού μήκους ταινίες δεν υπάρχει η εμπορική επιτυχία, τα εισιτήρια κλπ και έτσι υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία. Είχα μέχρι τώρα την ευκαιρία να κάνω ταινίες που θα ήθελα να δω εγώ ο ίδιος, που έχουν να πουν κάτι, να προβληματίσουν, να συζητηθούν.

Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες που με έκαναν να νιώσω, να σκεφτώ, να μάθω. Τέτοιο σινεμά θα ήθελα να κάνω.

Από που αντλείς έμπνευση κάθε φορά;

Για την πρώτη ταινία, το «Lighter Life», το οποίο γράφτηκε, γυρίστηκε και μονταρίστηκε σε 48 ώρες -καθώς έτσι απαιτούσε ο διαγωνισμός-, έμπνευση ήταν ο αριθμός 7 και η φανταστική διαδρομή ενός αναπτήρα!

Το «ΟΧΙ – η ιστορία του Κωνσταντίνου Κουκκίδη» ήρθε σαν ιδέα σε μια βόλτα μου στα Αναφιώτικα, κάτω από την Ακρόπολη, όταν βρέθηκα μπροστά στο μνημείο που υπάρχει προς τιμήν του.

Για την «Ελεύθερη Βούληση» που είναι βασισμένη σε ένα σενάριο του Βασίλη Σιγάλα, έμπνευση αποτέλεσε ο Μάνος Χατζιδάκης.  

Έχεις “ζηλέψει” κάποια ξένη τηλεοπτική σειρά ;

Ναι. Το « MrRobot» καθώς περιγράφει έναν χαρακτήρα από ένα σενάριο που έγραψα το 2008, το «INDIGO».

Διάβασα στην σελίδα σου στο facebook, για την συνεργασία σου με τον Γιώργο Γκικοδήμα από το γνωστό συγκρότημα των 90`s, τους ΟΡΑ. Για τους πιο νέους, να θυμίσουμε την συνεργασία τους με την Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι “Μες τα δυο της μάτια”. Τι θα ακούσουμε δηλαδή αυτή τη φορά ;

Αυτή την φορά θα τον ακούσουμε σε κάτι διαφορετικό. Είναι μια παραγωγή electro – rock σε στίχους του Γιώργου Γκικοδήμα και κιθάρες του Γιώργου Μούζη. Στο video clip συμμετέχει το διεθνές μοντέλο Natalia Kvint και τα κοστούμια είναι και πάλι του αγαπημένου φίλου και συνεργάτη Κωνσταντίνου Μητροβγένη. Το τραγούδι λέγεται «Up to Heaven» και θα βγει με το όνομα «The Mixtape Project». H παγκόσμια κυκλοφορία σε digital stores έχει οριστεί για τις 7 Δεκεμβρίου. Η αλήθεια είναι ότι το προσπαθώ μόνος μου, χωρίς label και χωρίς κάποια εταιρία από πίσω. Μουσική μου μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει σε 13 CD και 9 βινύλια, αλλά χρήματα από την μουσική δεν έχω βγάλει. Αυτή είναι μια νέα προσπάθεια ώστε να έρθω σε απευθείας επαφή με το κοινό, χωρίς ενδιάμεσους. Εμπνευσμένος μάλιστα από δύο νέα παιδιά με εκπληκτικό έργο και ψυχή, τον Ελπιδοφόρο Χρυσοβέργη και την Δώρα Μπίτση οι οποίοι κάνουν αυτό που αγαπούν και ταυτόχρονα προσφέρουν σε ανθρώπους με ανάγκη, σκέφτομαι το 10% των εσόδων της κυκλοφορίας να δοθεί σε μια οργάνωση για τους αστέγους.  

youtube channel: Αντώνης Σωτηρόπουλος

Σου έχει μπει η ιδέα να δοκιμάσεις την τύχη σου στο εξωτερικό;

Ομολογώ ότι το είχα τάξει στον εαυτό μου πως αν και το 2015 δεν κατάφερνα να κάνω κάτι με την καριέρα μου στην Ελλάδα, ήμουν έτοιμος να φύγω για το εξωτερικό. Δεν ήθελα όμως. Όσο δύσκολα και αν είναι τα πράγματα, είμαι αποφασισμένος να προσπαθήσω να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα εδώ, στην χώρα μου. Είναι κρίμα καθώς τα τελευταία χρόνια, δεν υπάρχουν βέβαια επίσημα στοιχεία, έχουν φύγει πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, μεταξύ τους και φίλοι μου. Το κακό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σαν τα αποδημητικά πουλιά, γιατί συνήθως δεν επιστρέφουν πίσω…

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;

Ήδη η «Απαγωγή» ταξιδεύει σε φεστιβάλ. Η κυκλοφορία του digital single έχει δρομολογηθεί και υπάρχουν δύο σενάρια για ταινίες μικρού μήκους που θα ήθελα πολύ να σκηνοθετήσω.

Υπάρχει και κάτι που δεν θα ήθελα ακόμα να ανακοινώσω επίσημα, αλλά αν όλα πάνε κατ’ ευχήν μάλλον θα μείνω στην Ελλάδα και από το νέο έτος ίσως πραγματοποιηθεί άλλο ένα μου όνειρο…