Βίκυ Σταμάτη | Μπήκε στη φυλακή με υψωμένο το δάχτυλο & βγήκε `κυρία`…
Οι δύο όψεις της γυναίκας με το σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας, η οποία μερικά χρόνια πριν ζούσε το παραμύθι της Σταχτοπούτας, και από `βασίλισσα` βρέθηκε στο χαμηλότερο `σκαλί`. .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Βίκυ Σταμάτη Τσοχατζοπούλου… Τις τελευταίες μέρες , η αίτηση διαζυγίου, η φυλάκιση και η χθεσινή της αποφυλάκιση είναι από τα πρώτα θέματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και με ενέπνευσε να γράψω κείμενο για εκείνη, είναι η κυκλοθυμική συμπεριφορά της.
Ας δούμε λοιπόν, τι έχει συμβεί μέσα σε λίγα 24ωρα.
Την προηγούμενη Τετάρτη, η πρώην κυρία υπουργού, επέστρεψε από τις φυλακές Κορυδαλλού και μεταφέρθηκε από το σπίτι της στο Χαλάνδρι όπου διέμενε τον τελευταίο καιρό με ταξί, συνοδευόμενη πάντα από άντρες της ασφάλειας. Λίγο πριν, είχε κλειστεί στο διαμέρισμά της φωνάζοντας ότι δε θα έβγαινε, αν δεν έφευγαν οι δημοσιογράφοι.
Στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν μαζί με το βίντεο, βλέπουμε την – δεν ξέρω πώς να τη χαρακτηρίσω – ας χρησιμοποιήσω τον όρο συναισθηματικά φορτισμένη, Βίκυ Σταμάτη, να κάνει μια άσεμνη χειρονομία προς τους δημοσιογράφους, υψώνοντας το μεσαίο της δάχτυλο.
Όπως έγραψα σε προηγούμενο κείμενό μου, δεν μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα… Μεγαλώνοντας, με τις διάφορες εμπειρίες ζωής δύσκολα κάτι με εκπλήσσει… Η σκέψη όμως που ήρθε στο μυαλό μου είναι η εξής: Η αληθινή Κυρία φαίνεται στα δύσκολα… Τόσο στην άνοδο αλλά κυρίως στην πτώση της… Εκεί κρίνονται όλα… Όταν πια δεν έχεις τίποτα φαίνεται ο αληθινός εαυτός…
Πέντε μέρες αργότερα, Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου, λίγο πριν τις 16:00 η σύζυγος του πρώην υπουργού `Ακη Τσοχατζόπουλου κρατά στο χέρι της το αποφυλακιστήριο, αφού θεωρήθηκε ότι έχει εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής της. Βγήκε, λοιπόν, μες τη χαρά, στην κεντρική είσοδο των φυλακών του Ελαιώνα Θηβών. Εκεί την περίμενε ένα ταξί, στο οποίο επιβιβάστηκε και αποχώρησε προφανώς για το σπίτι της στο Χαλάνδρι
Την προηγούμενη εβδομάδα με δάκρυα στα μάτια έλεγε στο δικαστήριο: “Αφήστε με να είμαι με το παιδί μου έστω και με φύλαξη. Στο δικαστήριο δε, η διάθεσή της ήταν ιδιαίτερα πολεμική… Ο διάλογος ήταν ο ακόλουθος:
-
Βίκυ: «Φταίτε, δεν ξέρατε από πότε υπάρχει αυτό το ακίνητο; Ανατρέξτε στο υποθηκοφυλακείο»
-
Πρόεδρος: «Μην φωνάζετε…θα περάσετε έξω…»
-
Βίκυ: «Γιατί με φέρατε εδώ; Για να με περάσετε έξω; Εγώ σταυρώνομαι…»
-
Ακης: «Μας ενοχοποιείτε άδικα…»
-
Ραγκούσης (συνήγορος Βίκυς Σταμάτη): «Αυτή η γυναίκα θα βρεθεί στο δρόμο;»
Η επίθεση προς το δικαστήριο συνεχίστηκε με την Βίκυ Σταμάτη να λέει, έχοντας σηκωθεί από τη θέση της κατηγορουμένης και κουνώντας τα χέρια της:
-
Σταμάτη: «Είναι γονική παροχή, απόκτημα του πατέρα μου με πολύ κόπο, πριν γεννηθώ! Ο πατέρας μου δεν υπήρξε υπουργός! Ηταν οικοδόμος, γιατί να κατασχεθεί το σπίτι; Ο Σταμάτης δεν υπήρξε υπουργός! Ηταν εργάτης! Δούλευε από 12 ετών. (…) Με συλλάβατε παρουσία του παιδιού μου, παραβιάσατε το άσυλο μου! Θα έχετε πρόβλημα εάν δεν συμπληρώσετε αυτό (σ.σ προσκομίζοντας στην έδρα ένα χαρτί…που αφορά σύμφωνα με τους δικηγόρους την πρώτη κατοικία, η οποία δεν μπορεί να δημευθεί).
-
Πρόεδρος (προς την γραμματέα): «Σημειώστε τις απειλές της κατηγορουμένης»
-
Σταμάτη: «Εγώ έχω δεχθεί απειλές, και αυτές θα ειπωθούν».
Επανέρχομαι στη στιγμή της αποφυλάκισή της… Βλέπω φωτογραφία της, λοιπόν, να είναι χαμογελαστή, φανερά ευχαριστημένη με την έκβαση της υπόθεσης και με χειρονομία να λέει “ευχαριστώ”. Ο ίδιος άνθρωπος που λίγες μέρες ύψωνε το δάχτυλο στους δημοσιογράφους…
Ενώ την προηγούμενη φορά σοκαρίστηκα με την εικόνα της, σήμερα λυπήθηκα. Πόσο θλιβερό είναι να μην μπορεί κάποιος να διατηρεί μια αμιγή συμπεριφορά σε ό,τι και να του συμβαίνει…
Άλλωστε, όταν εμείς κάνουμε τα τραγικά μας λάθη -που κάποια στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια και μας τιμωρούν- οι άλλοι δε μας φταίνε…
Ό,τι κι αν συνέβη, είναι μια θλιβερή εικόνα…Ειλικρινά, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο να συμβεί σε κάποιον… Να ζήσει “μεγαλεία”, έστω και για κάποια φάση της ζωής του και μετά να τα χάσει όλα ή να μην τα ζήσει ποτέ;
Δεν μπορώ να προβλέψω ποια θα είναι η επόμενη κίνηση της κυρίας Σταμάτη κι επειδή προτιμώ να δείχνω κατανόηση και να δικαιολογώ τους ανθρώπους – που καλώς ή κακώς βρίσκονται σε δύσκολη θέση- εύχομαι να συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί…
Μια καλή αρχή θα ήταν να είναι ειλικρινής με τον εαυτό της…
