Ερρίκος Πετιλόν: Ο ωραίος σαν πρίγκιπας, που θα μπορούσε να γίνει βασιλιάς χωρίς βασίλειο

Ένας βασιλιάς χωρίς βασίλειο σαν τον Μίνχεερ Πέπερκορν, στο «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν, όπως ήταν ο πάμπλουτος, γεμάτος γοητεία κοσμοπολίτης ήρωα του, που όταν η σαγηνευτική του ακτινοβολία άρχισε να τρεμοπαίζει, η ερημιά γύρω του έγινε απέραντη. Και τότε κατάλαβε ότι ο κόσμος αγαπούσε πάντα τη λάμψη του και όχι τον ίδιο! Η φράση αυτή, από τις τόσες που έχουν γραφεί για μυθιστορηματικές ζωές σαν του Ερρίκου, μου ‘χει καρφωθεί στο μυαλό ως η πιο ταιριαστή. Ω! Ναι! Φυσικά και έχω γράψει πολλές φορές για αυτόν. Για τους παθιασμένους έρωτες του με θρυλικές καλλονές αλλοτινών καιρών, που πέρασαν. Για το βάδισμα του στις διεθνείς πασαρέλες και τις πόζες σε φακούς φωτογράφων που κάναν φημισμένη, μόδα στις πρωτεύουσες του μύθου της. Για την πυροτεχνηματική νυχτερινή ζωή του στη Νέα Υόρκη και στο Studio 54 και τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν σ’ αυτην και που η μέρα χωρίς στρας, ντισκομπάλες, αποκαλυμμένη στραφταλιζέ σάρκα και φρενιτιώδεις χορούς, δεν τους αφορούσε να υπάρξει ποτέ, πια. Για τη ζωή σαν σε βιβλίο ή κινηματογραφική μεταφορά από καλό σκηνοθέτη του Σκοτ Φιτζέραλντ στη Γαλλική Ριβιέρα ή σε πολυτελείς κλινικές και σαλέ κοντά στη Ζυρίχη και τη λίμνη της Γενεύης.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Για τις εξαρτήσεις, τη διπολική διαταραχή, τις συλλήψεις, τις νοσηλείες! Για την τεράστια πατρική περιουσία του που έμοιαζε αμύθητη και χάθηκε και πάει! Κάπως σαν μια εκδοχή της Λιουμπόφ Αντρέγεβνα, του Τσέχοφ, που ζούσε μες στη χλιδή στο Παρίσι και επιστρέφει στην επαρχιακή, καθόλου εκλεπτυσμένη Ρωσία για να δει το κτήμα της να βγαίνει στο σφυρί. Που θα μπορούσε να θρηνεί πως «να, κοιτάξτε, ο βυσσινόκηπός μου! Πού πήγαν τα νιάτα μου, η ευτυχία μου, η πλούσια ζωή μου; Όλα χάθηκαν, όλα τέλειωσαν, τίποτα δεν απέμεινε! Κοιτάζω το παρελθόν και νιώθω πως όλα ήταν ένα όνειρο, και τώρα ξυπνάω μέσα στην ερημιά. Όλα χάθηκαν και πάει…». Και εγώ είχα ξεχάσει λοιπόν, όλα αυτά τα κεφάλαια, που έτυχε να καταγράφω στις δουλειές μου, απ’ την μυθιστορηματική ζωή του ωραίου Ερρίκου, ώσπου ήρθε αυτό το τελευταίο με τον αναπάντεχο τίτλο του: Ο αχυράνθρωπος!

Κηφισιά, Παρίσι, Γκστάαντ και Μύκονος – Αμερικανικό Κολέγιο, Le Rosey και η Ιταλική Vogue

Η φωτογραφία είναι πιο σοκαριστική από την είδηση. Ο Ερρίκος Πετιλόν με χειροπέδες οδηγείται στον ανακριτή για κύκλωμα φοροδιαφυγής 206 εκατομμυρίων ευρώ στη Θεσσαλονίκη, όπου φέρεται να χρησιμοποιήθηκε ως «αχυράνθρωπος», όπως σημειώνεται στις ειδήσεις αυτές τις μέρες, παντού. «Δεν είμαι αχυράνθρωπος, είμαι άνθρωπος» είπε ο ίδιος, λίγο πριν αφεθεί ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Μα πιο πολύ ήταν αυτές οι χειροπέδες που περιττές, αλήθεια, ήρθαν να σφίξουν τους καρπούς εκείνου, που γεννήθηκε, στα μετάξια, στις 19 Σεπτεμβρίου 1961 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Κηφισιά και στο Παρίσι, μες στα πλούτη.

Ο πατέρας Φρειδερίκος Πετιλόν ήταν επιχειρηματίας που δραστηριοποιούνταν στην εισαγωγή, εμπορία και παραγωγή καλλυντικών και διέθετε βίλα στην Κηφισιά, αρχοντικότατο διαμέρισμα στο Παρίσι και σαλέ στο Γκστάαντ της Ελβετίας. Ο Ερρίκος είχε και μία ετεροθαλή αδελφή, με την οποία περνούσε τα παιδικά και εφηβικά καλοκαίρια του, στη Μύκονο. Ναι λεφτά, υπήρχαν πολλά, μα όπως ο ίδιος έχει πει σε συνέντευξη του «υπήρχε και μια απομόνωση από παιδί. Δεν ήθελα πολλά από ανθρώπους. Με είχε επηρεάσει ο χωρισμός της μητέρας μου με τον πατέρα μου. Μου έφερε μια άσχημη γεύση να ζω έτσι, να μην μπορώ να μιλάω με τη μητέρα μου». Θα πάει σχολείο, φυσικά όπως τα παιδιά της ελίτ στο Αμερικανικό Κολέγιο ACS της Αθήνας και στα 15 στο περίφημο Le Rosey της Ελβετίας, όπου θα συναναστρέφεται τον γιο του Αλέν Ντελόν, τον Άντονι, εκείνον του Φρανσουά Μιτεράν, τον Μαξίμ και τους νεαρούς -τότε- γόνους της οικογένειας Κασόγκι, που χάρη στην πάντα επικερδή εμπορία όπλων, τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ζούσε μέσα σε μυθική πολυτέλεια, με θαλαμηγούς, ιδιωτικά αεροπλάνα και επαύλεις.

«Η ζωή μου ως την εφηβεία ορθοπεταλιές κόντρα στον άνεμο. Πρώτα γύρω-γύρω από τον κήπο μας κι έπειτα στους δρόμους της γειτονιάς, κι έπειτα ως τα ξέφωτα της Κηφισιάς, κι έπειτα στις απλωσιές της Πολιτείας, κι έπειτα ένα ατέλειωτο έπειτα και πέρα από το εδώ. Ήθελα να νιώσω τα πάντα γύρω μου…» θυμάται ο ίδιος, στην αυτοβιογραφία του, που υπογράφει η Σοφία Στεκουλέα, ώσπου περίπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70 η φωτογράφος Καλλιόπη εντοπίζει τον γοητευτικό νεαρό στη Μύκονο και τον φωτογραφίζει για την ιταλική Vogue. Η επιτυχία του είναι τόση, που παρατάει το σχολείο και γλεντάει χωρίς αύριο τον χειμώνα του, στην Κηφισιά και στο Κολωνάκι.

Το «Σε θέλω» του Βερσάτσε, ο Hugo Boss, ο Tom Ford και οι φημισμένες πασαρέλες

Στα 17 του χρόνια, το καλοκαίρι του 1979, γνωρίζει στη Μύκονο τον Τζιάνι Βερσάτσε. Ο Ιταλός μύθος της μόδας, βλέπει στον ακόμη έφηβο Ερρίκο, έναν Άδωνι που σαν να ξεπήδησε από εικονογραφημένη ελληνική μυθολογία ως το σύμβολο εξαιρετικής ανδρικής ομορφιάς, με αρμονικά χαρακτηριστικά και επιβλητική, σωματική παρουσία. Πίνουν ένα πότο, μαζί, όταν ο διάσημος δημιουργός του είπε απλά: «Σε θέλω». Ακολούθησε πρόταση από τον οίκο Hugo Boss αλλά και τον Tom Ford. Ο νεαρός Ερρίκος Πετιλόν ζούσε πια στις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου, δούλευε σε μέρη όλο ομορφιά και λάμψη και διάσκέδαζε με τα πιο όμορφα πλάσματα του πλανήτη. Και είχε όχι αυτά του μπαμπά του αλλά τα δικά του χρήματα.

Όπως έχει αφηγηθεί, σε ηλικία μόλις 18 ετών πήρε επτά εκατομμύρια δραχμές για μία μόνο εμφάνιση σε επίδειξη μόδας, πόσο αστρονομικό για την Ελλάδα του 1980! Τα ακριβά ξενοδοχεία, οι ολονύχτιες διασκεδάσεις και οι πολυτελείς αγορές ήταν η καθημερινότητα του. Ο ίδιος έχει πει, πως κάπου τότε, μπήκε στην μπουτίκ του Armani στο Κολωνάκι και αγόρασε σχεδόν ολόκληρη τη συλλογή. Ο λογαριασμός έφτασε τα τέσσερα εκατομμύρια δραχμές!

«… No, not I, I will survive…»

Και είναι στην Μύκονο, πρωταγωνίστρια των καλοκαιριών των πιο διάσημων εκείνα τα χρόνια, όπου ο Ερρίκος Πετιλόν θα γνωρίσει τον Στιβ Ρούμπελ. Είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, εβραϊκής καταγωγής όπως ο Ερρίκος, γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, από οικογένεια, όμως, της μεσαίας τάξης αυτής και που μαζί με τον συμφοιτητή του κάποτε, στο πανεπιστήμιο των Συρακουσών της Νέας Υόρκης, τον Ίαν Σρέιγκερ έφτιαξαν τον θρυλικό Studio 54. Ο Ρούμπελ, όμως, είναι παραπάνω από ιδιοκτήτης της πιο διάσημης ντίσκο στον κόσμο. Είναι εκείνος, που καθόριζαν ποιος ανήκε στην κοσμική ελίτ της Νέας Υόρκης. Για παράδειγμα το «Le Freak» των Chic, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ντίσκο, γεννήθηκε επειδή οι δημιουργοί του, Νάιλ Ρότζερς και Μπέρναρντ Έντουαρντς, έφαγαν πόρτα στο Studio 54, από τον Στιβ Ρούμπελ, την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1977. Μα τώρα, ο ίδιος καλεί τον Ερρίκο να γίνει μέλος αυτής της ελίτ των πλούσιων, νέων, ωραίων, διάσημών και ταλαντούχων του κόσμου. Σεξουαλική απελευθέρωση, ξέφρενα πάρτι, υπερβολή, ηδονισμός, αχαλίνωτος ερωτισμός, γυμνά κορμιά, εκκεντρικές μεταμφιέσεις, σαμπάνιες, ερωτικές συνευρέσεις ακόμη και στους εξώστες του κλαμπ, διάσημοι να διασκέδαζαν δίπλα σε άγνωστους, θεαματικά πάρτι που κόστιζαν μέχρι και 100.000 δολάρια τη βραδιά.

Και η Μπιάνκα Τζάγκερ να φωτογραφίζεται φαντασμαγορική στο κόκκινο φουστάνι της, πάνω σε λευκό άλογο μέσα στο κλαμπ, ενώ από την οροφή κρεμόταν ένα τεράστιο φεγγάρι που εισέπνεε συμβολικά κοκαΐνη από ένα μηχανικό κουτάλι. Και ο Άντι Γουόρχολ, η Λάιζα Μινέλι, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Τζία Καράντζι, ο Χάλστον και οι μούσες του, ο Κάλβιν Κλάιν και ο Ιβ Σεν Λοράν. Ο Πετιλόν, οδηγείται, κατευθείαν στο τραπέζι του Ρούμπελ, παρέα με την Γκρέις Τζόουνς, τον Μικ Τζάγκερ, τον Τζακ Νίκολσον, τον Ρίτσαρντ Γκιρ, τον Σιλβέστερ Σταλόνε, την Αλάνα Στιούαρτ, την Μπρουκ Σιλντς και την Νταϊάνα Ρος, ημίγυμνη, να τραγουδάει μπροστά του.

«Η ζωή μου ένα ατέλειωτο γλέντι. Μοναδικές μου έγνοιες; Σε ποια νυχτερινά μαγαζιά θα πάω; Σε ποια νησιά θα ταξιδέψω; Με ποια γυναίκα θα ξαπλώσω;» θυμάται. Και βέβαια, γνωρίζει διάσημους σταρς, γνωρίζει και την κοκαΐνη. «Ήταν και της μόδας» λέει «εκείνη την εποχή Νέα Υόρκη, δεκαετία του ’70, Studio 54. Μετά το γεύμα επιτρεπόταν η κοκαΐνη στη Νέα Υόρκη σε μπουκαλάκι». Και; Και… «με τις ουσίες ζητούσα να μουδιάσω το μυαλό μου, το κορμί μου, τη φωνή μέσα μου: «Δεν είσαι αυτός, δεν ανήκεις εδώ. Φιγουρατζήδες. Δεν νοιάζονται για σένα» λέει χρόνια αργότερα! Μα για το τότε του, έχει μουσική υπόκριση το «I Will Survive» της Γκλόρια Γκέινορ, που άλλωστε όλοι θα τραγουδήσουν, μετά την έφοδο των ομοσπονδιακών αρχών στο Studio 54, τον Δεκέμβριο του 1978! «… I’ve got my life to live and all my love to give and I will survive I, I, I will survive…»…

Η ατίθαση Στεφανί του Μονακό και ο παθιασμένος έρωτας με την Ούρσουλα Άντρες

Και οι έρωτες! Μα τι μυθιστορηματικοί κι αυτοί, όπως η ζωή του! Και με υλικό ιλουστρασιόν για εξώφυλλο! Στο Παρίσι και ενώ έχει επισκεφθεί τον πατέρα του, ο Ερρίκος θα έρθει πιο κοντά με την ατίθαση -τότε- πριγκίπισσα Στεφανί του Μονακό, στο τέλος μιας βραδιάς όλο χορό, αλκοόλ και γελαστή παρέα. Είναι ένας έρωτας παθιασμένος, αλλά η ερωτική τους σχέση διαρκεί, μόλις τρεις μήνες. Έχουν όμως κάνει ήδη, πολυσυζητημένες κοσμικές εμφανίσεις, έχουν εμφανιστεί μαζί στο Φεστιβάλ των Καννών και η Στεφανί τον έχει γνωρίσει, στο Μονακό, στη μητέρα της, την Γκρέις Κέλι, που του έχει κόψει την ανάσα. Και πιο μετά, μπαίνει στην ζωή του, σαρωτική, μοιραία, μοναδική η εκθαμβωτική Ούρσουλα Άντρες!

«Μια καλησπέρα δική μου, ένα μείνε δικό της και κύλησαν δυο χρόνια. Εκείνη σταρ κι εγώ 23 χρόνων. Παρελθόν της, ο Τζέιμς Ντιν και ο Ζαν Πολ Μπελμοντό κι εγώ μ’ ένα ερώτημα: Πώς αυτή η γυναίκα είναι μαζί μου; Απάντηση δεν έδωσα ποτέ» θυμάται. Εκείνη ήταν στην Ελλάδα για ένα φιλανθρωπικό γκαλά. Ένα «γεια» αρκούσε για μια βόλτα στην παραλιακή και στη Βάρη, πριν εμφανιστούν μαζί στην επίσημη εκδήλωση στη «Φαντασία». Εκεί, η σταρ ζήτησε να τοποθετηθεί μια καρέκλα δίπλα της για να καθίσει ο νεαρός συνοδός της. Φύγανε μαζί για Ρώμη. Εκεί, τα επόμενα δυο χρόνια, οι παπαράτσι θα τους κυνηγούν ανελέητα και εκείνος θα είναι πάντα «ο νεαρός σύντροφός της Άντρες», νιώθοντας «εγκλωβισμένος στην αυλή της» με «μόνη διαφυγή τον χωρισμό». Όταν της είπε πως φεύγει θυμάται πως «υπήρξε δράμα. Κατέρρευσε στα πόδια μου και δεν το πίστευα. Τσαλακωνόταν μπροστά μου και ένιωσα ότι της έκανα το χειρότερο κακό. Με την υπόσχεση ότι θα μείνουμε φίλοι γύρισα την πλάτη κι έφυγα». Θα περάσουν 20 χρόνια, για να μιλήσουν ξανά και πάλι στην Αθήνα, όπου εκείνη σε μια επίσκεψη της θα ψάξει για να τον συναντήσει. Ο χρόνος έδωσε την δική του απαλότητα, πια. «Σβήσαμε από τη μνήμη μας το ζευγάρι που υπήρξαμε! Το “μαζί”. Δεν υπήρξε, ποτέ, τελικά το “μαζί”. Υπήρξε πάντα το “εγώ” σ’ αυτό τον έρωτα», σημειώνει.

Ξένος ανάμεσα σε ξένους και φτωχότερος από τους πιο φτωχούς

Για περίπου 25 χρόνια, όπως ο ίδιος έχει πει πάλευε με τα ναρκωτικά, κάνοντας συνεχείς προσπάθειες απεξάρτησης και αντιμετωπίζοντας ποτροπές. Κάποτε, χειμώνας ήταν, πούλησε τα παπούτσια του για 3.000 δραχμές προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για ναρκωτικά! Και είναι 1988 και στην Αθήνα, όταν κάποιο βράδυ στην περιβόητη «Αίγλη» στο Ζάππειο, που ήταν συνιδιοκτήτης μαζί με τον Τάκη Ρόζα, ο Ερρίκος Πετιλόν συνειδητοποιεί, ότι ήταν χοντρά εξαρτημένος από την κοκαΐνη. Άφησε τα κλειδιά πίσω του και έφυγε στο Ισραήλ. Μένει σε ένα χωριό, σε ένα κιμπούτς κάπου στα σύνορα Ισραήλ – Λιβάνου και κάθε μέρα δουλεύει γεμίζοντας κασόνια με μπανάνες. Σωματική εξάντληση. Στρατιωτική πειθαρχία. Μακριά απ’ όλους και όλα. Ήταν η προσωπική του προσπάθεια για απεξάρτηση. Στους έξι μήνες έφυγε για το Τελ Αβίβ, όπου δούλευε σερβιτόρος. Γνωρίζει τη Σίρα, γυναίκα που του φάνηκε η ωραιότερη που είχε δει ποτέ του και ερωτεύεται βαθιά. Όταν επιστρέφει μαζί της στην Ελλάδα δεν τον περιμένει κανείς στο αεροδρόμιο και λίγη ώρα μετά ο πατέρας του του λέει μόνο μια λέξη στο τηλέφωνο: «Χρεοκόπησα»! Φυλακίζεται στα 85 του χρόνια. Και το ζευγάρι δεν έχει καν σπίτι να μείνει.

Η Σίρα επιστρέφει στο Τελ Αβίβ και εκείνος φεύγει για το Λος Αντζελες, αναζητώντας μια καινούρια αρχή στην Αμερική, όχι πια των γλεντζέδων και των διάσημων και λαμπερών, αλλά των απελπισμένων και των μεταναστών. Θα γίνει πλασιέ οικιακών ειδών. Οικοδόμος. Σερβιτόρος σε μπουζούκια. Θα κάνει ό,τι δουλειά βρίσκει. Θα κοιμάται σε γκαράζ. Και θα μάθει στην πιο φτηνή και άγρια ηρωίνη! Και η ζωή εκείνου του ολοφώτεινου νεαρού, που τα χε όλα μια φορά, χρήματα, οικογενειακή επιφάνεια, διασημότητα, κοσμικότητα, ταξίδια, βίλες, VIP βεβαιότητα, θα μοιάζει σα να ανήκε σε έναν άλλον. Σαν λογοτεχνικό απόσπασμα από κάποια ζωή σε σπουδαίο βιβλίο, αυτός ήταν κάποτε η ψυχή των σαλονιών, ο άνθρωπος που όλοι ήθελαν να έχουν κοντά τους. Και τώρα; Ένας ξένος ανάμεσα σε ξένους. Κοιτάζει τα χέρια του, που κάποτε κρατούσαν τον κόσμο, και βλέπει μόνο τη σκόνη που άφησε πίσω του ο χρόνος. Η μοναξιά του δεν έχει πια επιστροφή… μα όχι για τον δικό μας πραγματικό ήρωα της ζωής σαν μυθιστόρημα. Θα μπορούσε μάλιστα, αν γινόταν τίτλος τα όσα έζησε, να ήταν «ο άνθρωπος που πάντα επιστρέφει». Αλλά, μπορεί κι όχι…

Σαν στο «Γυμνό Γεύμα» του Μπάροουζ και τον «Σημαδεμένο» με τον Αλ Πατσίνο

Ο Ντένις Τζόνσον, στο «Jesus’ Son» γράφει για την Αμερική των αυτοκινητοδρόμων, των φτηνών μοτέλ και των εξαθλιωμένων χρηστών με μια ατιθάσευτη ποίηση. Μας οδηγεί σε εκείνα τα μέρη που η Αμερική κρύβει κάτω από το χαλί. Στα στενά πίσω από τα φτηνά, σκονισμένα μπαρ, στην άκρη των εθνικών αυτοκινητόδρομων, εκεί που οι άνθρωποι γίνονται φαντάσματα μέσα στη νύχτα. Και οι άνθρωποι που ανταλλάζουν χρήματα για ουσίες, δεν έχουν πια όνομα και είναι ρευστά τα πρόσωπά τους, σε σκοτεινά πάρκινγκ, σε γκαράζ, σε τουαλέτες καταγωγίων. Το μόνο που είχε σημασία είναι εκείνη η μικρή λάμψη, η χημική σιωπή που ερχόταν μετά και σκέπαζε όλη την ασχήμια του κόσμου.

Ο Ερρίκος Πετιλόν πια, τα ξέρει όλα αυτά, σαν ήρωας του Μπάροουζ, από το «Γυμνό Γεύμα». Κι αφήνει το Λος Άντζελες για το Μαϊάμι. Όμως, εκεί θα συλληφθεί και θα κάνει έναν χρόνο φυλακή για κατοχή ναρκωτικών. Δεν μιλά για αυτό, παρά μόνο παραδέχεται πως ήταν η πιο δύσκολη χρονιά της ζωής του και από ένα οριακό σημείο και μετά είχε πολλές. Όταν θα αποφυλακιστεί θα γίνει ο οδηγός ενός Κουβανού, που από την περιγραφή του κάνει λίγο σαν μαφιόζος, σαν τον Αλ Πατσίνο στο «Σημαδεμένο» ή τουλάχιστον έτσι τον εκλαμβάνουμε εμείς, που είμαστε και φαντασιόπληκτες λόγω πολύ αμερικανικού κινηματογράφου! Δεν θα αντέξει πολύ και θα επιστρέψει πάλι στις οικοδομές. Εκεί τυχαία θα τον πετύχουν τα μέλη ενός συνεργείου διαφημιστικής παραγωγής, η σκηνοθέτης θα τον ξεχωρίσει και θα του προτείνει δουλειά. Ο Ερρίκος επιστρέφει στο μόντελινγκ. Όμως, πρεπει να επιστρέψει και στην Ελλάδα. Η μάνα του είναι πολύ άρρωστη. Ο Ερρίκος, ευτυχώς έχει λεφτά για το εισιτήριο που θα τον φέρει κοντά της.

Ποιος θα το πίστευε; Ο Ερρίκος!

Προλαβαίνει τη μητέρα του, ετοιμοθάνατη στην άκρη μιας μεγάλης μάχης με τον καρκίνο, σε κλινική της Κυψέλης. Ήταν 15 Αυγούστου του 1995, στις 11 το βράδυ όταν πέθανε. Λίγο πριν το τέλος της, τον κοίταξε και του είπε: «Ποιος θα το πίστευε; Ο Ερρίκος»! Αυτή η φρασούλα έγινε ο τίτλος του βιβλίου της ζωή του! Ήταν η αξεπέραστη, η σπουδαία γυναίκα της ζωής του, όπως θα σημειώσει αργότερα και τώρα της έκλεινε ο ίδιος τα μάτια. Και θα είναι τα ίδια του τα χέρια που θα σκάψουν τον λάκκο της στην εβραϊκή πτέρυγα του Γ’ Νεκροταφείου. Τότε θα σχολιαστεί πως δεν υπήρχαν λεφτά, ούτε, για να την κηδέψει.

«Έσκαψα τον λάκκο της, αυτό έχει σημασία» θα πει ο ίδιος «και όχι αν είχα χρήματα. Που δεν είχα χρήματα!». Και παντρεύτηκε δύο φορές και χώρισε αντίστοιχα και απέκτησε το 1995, έναν γιο, τον Κάγιο Ερρίκο Πετιλόν, με την Σουζάνα, γερμανοπολωνικής καταγωγής, που γνώρισε στη Βούλα, όταν εκείνη έκανε διακοπές στην Ελλάδα και έζησαν μαζί πέντε χρόνια, αλλά δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Ο γιος του μεγάλωσε στην Γερμανία και το 2022 ζούσε στην Κόστα Ρίκα, όπου εργαζόταν μαζί με τη μητέρα του στον αγροτουρισμό. Πίστευε πως ο πατέρας του τον είχε εγκαταλείψει και χρειάστηκε να φτάσει στα 20 ετών για να συναντηθεί με τον γονιό του, να καταλάβει τις δυσκολίες που είχε ζήσει και να συγχωρήσει. Ο Ερρίκος έχει αναλάβει την ευθύνη για τους χωρισμούς του και το πως οι εξαρτήσεις του επηρέαζαν τις σχέσεις του. Και μετά τον θάνατο της μητέρας του, θα προσπαθεί, θα αντιστέκεται, θα επιστρέφει -τα είπαμε!- θα ‘χει προβλήματα υγείας και περιπέτειες με τις Αρχές. Θα επιμένει πάντα. Θα εμφανιστεί ως ηθοποιός στα «Οι μεν και οι δεν» και «Μαρία η άσχημη», αλλά και ως συνεργάτης σε πάνελ εκπομπών, όπως οι «Μεταξύ μας» στο Mega με τις Έλντα Πανοπούλου και Σοφία Βόσσου, και «Super Star» Χριστίνα Λαμπίρη, ενώ το 2007 παρουσίασε τον διαγωνισμό ομορφιάς Playmate.

Ψυχική Υγεία, ουσίες και 25 κέντρα απεξάρτησης

Το 1998 τον συνέλαβαν στη Γλυφάδα για αγορά ενός γραμμαρίου ηρωίνης, για προσωπική χρήση. Και 17 Μαρτίου 2008. Ομόνοια. Μέρα μεσημέρι, σχεδόν. Ο πανέμορφος άντρας, μπον βιβερ, μοντέλο, παρουσιαστής, λίγο ηθοποιός και πολύ γόης συλλαμβάνεται και έχει φωτογραφίες με χειροπέδες. Αστυνομικοί γύρω του. Ο Ερρίκος Πετιλόν φοράει γυαλιά και δεν κοιτάει τον φακό. Δεν έχει κρύψει στο παρελθόν πως ήταν χρηστής. Δεν έχει κρύψει το τεράστιο αγώνα που κάνει στην καθημερινότητα του για να ξεφύγει, να καθαρίσει, να ξεκόψει.

Η ποσότητα που έχει απάνω του είναι πολύ μικρή. Μόλις την είχε αγοράσει. «Είμαι άρρωστος, ρε παιδιά. Είμαι χρήστης» θα δηλώσει, «τα είχα κόψει επτά με οκτώ χρόνια, αλλά τον τελευταίο καιρό τα ξανάρχισα». Θα βγει έξω στον κόσμο. Και θα παλέψει ξανά για να -τι άλλο;- επιστρέψει! Το 2014 μίλησε στη Χριστίνα Πολίτη για τη διάγνωση του με «διπολική διαταραχή και μανιοκατάθλιψη», λέγοντας ότι οι γιατροί τού είχαν εξηγήσει πως παρουσίαζε χαρακτηριστικά της από παιδί. Περιέγραψε περιόδους απομόνωσης, αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς και για αυτό επιστροφής στις ουσίες. Δήλωσε ότι ακολουθούσε φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπεία. Αποκάλυψε, το 2020 ότι βρισκόταν επί έξι μήνες σε κέντρο απεξάρτησης στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 2022 δήλωσε πως είχε περάσει από συνολικά 25 κέντρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. «Στο ΚΕΘΕΑ μου είπαν ότι δεν δίνουν, ούτε ασπιρίνη, ούτε κανένα φάρμακο κι εγώ δεν μπορώ να μην παίρνω κάτι. Εμφανίζω σύνδρομο στέρησης. Δε θέλω να ζω με μεθαδόνη, θέλω να απεξαρτηθώ», είχε τονίσει. Είχε ακόμα πικρά αποδεχτεί πως η καθυστερημένη διάγνωση του είχε στοιχίσει πολλά χρόνια από την ζωή του. Αργότερα θα κάνει λόγο και για οριακή διαταραχή προσωπικότητας.

Ο άνθρωπος που πάντα επιστρέφει

Τα τελευταία χρόνια, δεν είχε κρύψει τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε και την αγωνιώδη ανάγκη του να δουλέψει. Δεν είχε κρύψει ότι φιλοξενούνταν σε φίλους, αφού δεν έχει δικό του σπίτι. Είχε ακόμη παραδεχθεί πως ήταν δύσκολο να κερδίσει πάλι, την εμπιστοσύνη των ανθρώπων. Και τώρα πια, υπάρχει άλλο ένα κεφάλαιο στη ζωή του, που άλλαζε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφού το όνομά του είναι και πάλι στην επικαιρότητα λόγω της υπόθεσης εκτεταμένης φοροδιαφυγής που αποκάλυψε η ΑΑΔΕ στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική. Ο Πετιλόν συγκαταλέγεται στα πρόσωπα που φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν ως «αχυράνθρωποι», λοιπόν, εμφανιζόμενοι ως νόμιμοι εκπρόσωποι εταιρειών χωρίς να έχουν την πραγματική διοίκησή τους. Αρνείται τις κατηγορίες και λέει πως η δεινή οικονομική του κατάσταση έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης. Και είναι αυτή η φράση του πως «δεν είμαι αχυράνθρωπος, είμαι άνθρωπος», που μας θυμίζει -ναι, ναι, πάλι απ την λογοτεχνία- τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ στο «Ο Γέρος και η Θάλασσα» να λέει πως «ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για την ήττα. Έναν άνθρωπο μπορείς να τον καταστρέψεις, αλλά δεν μπορείς να τον νικήσεις»… Και ο Ερρίκος Πετιλόν, ξανά το λέμε, είναι άλλωστε ο άνθρωπος που πάντα, αγωνίζεται και προσπαθεί, αν μη τι άλλο, να επιστρέφει.

Διαβάστε επίσης

ΚΛΙΚ VINTAGE

«Θέλω να ζήσω πριν σαπίσω»: Όταν ο Ερρίκος Πετιλόν μιλούσε στο ΚΛΙΚ του 1998 και η καλή κοινωνία τον αποθέωνε