«Θέλω να ζήσω πριν σαπίσω»: Όταν ο Ερρίκος Πετιλόν μιλούσε στο ΚΛΙΚ του 1998 και η καλή κοινωνία τον αποθέωνε
Αύγουστος 1998, τ.χ. 136 Γράφει η Σταυρούλα Παναγιωτάκη
Καθώς ο Ερρίκος Πετιλόν αναρρώνει σ’ ένα κέντρο αποτοξίνωσης στο Βερολίνο, φίλοι και γνωστοί που έζησαν μαζί του το ξέφρενο νυχτερινό πανηγύρι των τρελών χρόνων του ’80, ξεδιπλώνουν στη ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ πτυχές από τη ζωή του. Παρακολουθήστε την τοιχογραφία μιας γενιάς και μιας εποχής που έλαμψε για μια στιγμή κι ύστερα βυθίστηκε στο σκοτάδι τραγουδώντας.
Αθήνα, Ιούλιος 1998. Από το ωραίο γραφείο, στον τέταρτο όροφο μιας αρ ντεκό πολυκατοικίας της οδού Σκουφά, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος μιλάει στο τηλέφωνο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στην ανοιχτή τηλεόραση. Η ώρα είναι 12.00 το μεσημέρι και η ζέστη, που τώρα έχει γενικευτεί, μας τυλίγει σαν σεντόνι. Το πολυτελές, επενδυμένο με μαόνι, γραφείο, οι πίνακες, οι άνετοι χώροι, οι γραμματείς των διπλανών δωματίων επιβεβαίωναν τις φήμες που έλεγαν ότι η δημοσιογραφία απέφερε αρκετό χρήμα σ’ αυτόν τον σταρ των talk shows, που τελευταία είχε αποσυρθεί και τώρα έκανε καριέρα με την άλλη του ιδιότητα, τη δικηγορική.
Του είχα ζητήσει να συναντηθούμε με αφορμή έναν πελάτη του. Ο Ερρίκος Πετιλόν, ο ωραίος νέος άνδρας που για μιάμιση δεκαετία είχε μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της αθηναϊκής κοινωνίας με τη λαμπερή ζωή του και τις ακόμα πιο λαμπερές παρέες του, είχε συλληφθεί την περασμένη άνοιξη για χρήση μικρής ποσότητας ναρκωτικών σε ένα διαμέρισμα στο Μαρούσι, παρέα με δύο ακόμα άτομα, ένας εκ των οποίων ήταν ο γιος του εκδότη Σμυρνιωτάκη, Παντελής. Η υπόθεση, που σε άλλες περιπτώσεις θα περνούσε στα ψιλά των εφημερίδων, δεδομένου ότι στο κατηγορητήριο δεν αναφερόταν καν η ποσότητα, προκάλεσε το ενδιαφέρον των media και έγινε πρωτοσέλιδο με γαργαλιστικούς τίτλους. Έγραφαν οι εφημερίδες: «Με σκονάκια και ο εθνικός μας γόης». Ή ακόμα: «Το γνωστό μοντέλο Ερρίκος Πετιλόν συνελήφθη με μικροποσότητα ηρωίνης και χασίς».
Η υπόθεση, που διέθετε και reality και show, ήταν φυσικό να συνεχιστεί στα παράθυρα του ΣΚΑΪ και στις ανάλογες εκπομπές. Σε μία, μάλιστα, απ’ αυτές, ο πρωταγωνιστής, πάντα άψογα ντυμένος, φάνηκε να αντιμετωπίζει την υπόθεση όχι μόνο χαλαρά αλλά και με σαρκαστικό χιούμορ. «Ασφαλώς», είπε, «η φαντασία των δημοσιογράφων οργιάζει ως προς την υπόθεσή μου, αλλά έστω κι έτσι οφείλω να τους συγχαρώ για τις φωτογραφίες που διάλεξαν να δημοσιεύσουν, γιατί ήταν πράγματι πολύ ωραίες. Είμαι κι ωραίο παιδί, τι να κάνω;…»
Ωστόσο, επειδή η φήμη θέλει φήμη για να ζήσει, τις μέρες της δίκης μια σύμπτωση λεπτομερειών έκανε κάποιους να διαδώσουν ότι ο Πετιλόν εξαφανίστηκε στο εξωτερικό. Ο δικηγόρος του, τον οποίο τώρα, λίγες μέρες μετά τη δίκη, έχω απέναντί μου στο γραφείο του, με κοιτάει με έκπληξη, ενώ στο πάτωμα βλέπω να κυλάει ένα χοντρό Montecristo. «Να πώς έχουν τα γεγονότα», μου λέει και ξανακάθεται στη θέση του. «Ο Ερρίκος έχει χρόνιο πρόβλημα εξάρτησης από την ηρωίνη κυρίως, και από χάπια. Συνελήφθη σε ένα σπίτι στο Μαρούσι μαζί με άλλους δύο. Σ’ έναν απ’ αυτούς βρέθηκε κάποια ποσότητα επάνω του, ενώ βρισκόταν στο αυτοκίνητο· τους άλλους δύο τους πιάσανε στο σπίτι. Ο Ερρίκος ήταν φιλοξενούμενος εκεί και, μετά την έρευνα που έγινε, τον πιάσανε. Κρατήθηκε στην Ασφάλεια, πήγα και τον είδα το ίδιο βράδυ, 2.30 η ώρα τη νύχτα, όπου ήταν, πράγματι, σε κακό χάλι γιατί είχε πάθει το εξαρτησιακό σύνδρομο και υπέφερε. Παρακάλεσα να τον στείλουν στο Αιγινήτειο, για να του κάνουν μια ένεση να ηρεμήσει. Την επομένη παρουσιαστήκαμε στον εισαγγελέα. Όσο για τον Παντελή Σμυρνιωτάκη, είναι χαρακτηριστική περίπτωση περιστασιακού χρήστη. Ο τελευταίος είχε δεσμό με μια κοπέλα, την πρώην Μις Τσεχία, και ξέρεις τώρα πώς είναι τα ζευγάρια με τα καλαμπούρια: να δοκιμάσουμε και κάτι… Πήραμε προθεσμία να πάμε στον ιατροδικαστή και ορίστηκε η δίκη για τις 26 Ιουνίου. Βεβαίως και παρουσιαστήκαμε στη δίκη! Ο Ερρίκος, που εν τω μεταξύ είχε πάει στη Γερμανία για να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης, επέστρεψε, σεβόμενος απόλυτα το δικαστήριο, και περίμενε υπομονετικά τη σειρά του. Αλλά η δίκη αναβλήθηκε επειδή ο Σμυρνιωτάκης πήγε φαντάρος. Ο ιατροδικαστής που εξέτασε τον Ερρίκο βρήκε πράγματι ότι είναι χρήστης και, ως εκ τούτου, εμπίπτει στις διατάξεις του νόμου περί ναρκωτικών, άρα δεν διώκεται· αλλά “για το ενιαίο της κρίσεως” η υπόθεση δεν μπορεί να διαχωριστεί, γι’ αυτό και μεταφέρθηκε για τον Φεβρουάριο του ’99. Αυτό το διάστημα κάνει μια σημαντική προσπάθεια στην κλινική Κάρμπεντιεμ του Βερολίνου και νομίζω ότι θα πάει καλά, αλλά είναι σε μεγάλο λούκι».
«Ασφαλώς η φαντασία των δημοσιογράφων οργιάζει ως προς την υπόθεσή μου, αλλά έστω κι έτσι οφείλω να τους συγχαρώ για τις φωτογραφίες που διάλεξαν να δημοσιεύσουν, γιατί ήταν πράγματι πολύ ωραίες».
Τραβάει μια ρουφηξιά από το πούρο του και ταυτόχρονα ανοίγει ένα συρτάρι, από το οποίο βγάζει μερικές φωτογραφίες. Το «άλλοθι» των φημών. Ο δικηγόρος μαζί με τον πελάτη, κάτω από τον καυτό ήλιο του Ιουνίου, με φόντο το μέγαρο της Σχολής Ευελπίδων. Παρατηρώ προσεκτικά τη φιγούρα του. Καπελάκι τζόκεϊ, γυαλιά Armani, υπέροχο σκούρο πόλο, ατσαλάκωτο σακάκι, μπράτσο κεντημένο με tattoo, γένια ολίγων ημερών. Υπερβολικά κομψός για τέτοιο χώρο! Στην έκφρασή του, ωστόσο, όσο κι αν έλαμπε ακόμα ένα πειστικό και όμορφο υπόλοιπο γοητείας, μπορούσε κανείς να βρει έκδηλα τα ίχνη της πρέζας που –σαν πυρκαγιά– αποτέφρωσε ό,τι βρήκε μπροστά της.
Διαβάστε επίσης
«Τώρα ξέρεις πού βρίσκεται;» ρωτώ τον Πάνο λίγο πριν τον αποχαιρετήσω.
«Δεν έχω ιδέα. Μετά την αναβολή τον έχασα. Μπορεί να είναι εδώ, μπορεί στη Γερμανία, μπορεί σε κάποιο νησί…»
Εδώ κι εκεί και παντού προσπαθούσα μάταια να μάθω για την τύχη και τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν γνώριζα. Ένα απόγευμα, στην Κηφισίας, ένας καλός κοινός μας φίλος μού δίνει εμπιστευτικά έναν αριθμό κινητού με βερολινέζικο κωδικό. Σε λίγη ώρα μιλούσα στον άνθρωπο που έψαχνα εδώ και είκοσι μέρες. «Έλα», του λέω από την άλλη άκρη της γραμμής. Η προσφώνηση ήταν οικεία. Είχαμε μιλήσει άλλες δύο φορές στο τηλέφωνο, λίγες μέρες πριν από τη δίκη στην Ελλάδα, είχε συμφωνήσει να με δει, αλλά μεσολάβησε το ταξίδι στη Γερμανία και χαθήκαμε. Αν και δεν αναγνώρισε τη φωνή μου, η απάντησή του ήταν γρήγορη σαν σαΐτα: «Έρχομαι!» και αμέσως μετά: «Ποιος είναι;»
Μου άρεσε αυτή η ατάκα. Έδειχνε, αν μη τι άλλο, άνθρωπο που δεν ήταν μαλωμένος με το χιούμορ. Για αρκετή ώρα άκουγα μια φωνή εξαιρετικά ευγενική αλλά κουρασμένη, με παύσεις. Μου διηγούνταν αποσπασματικά κομμάτια απ’ τη ζωή του. Ο καθένας ερχόταν μέσα του όπως είχε φύγει, η μνήμη του ήταν σπίτι που άλλαζε συνεχώς ένοικο. Φαίνεται πως 36 χρόνια ήταν αρκετά για να στήσουν ένα μαυσωλείο μέσα του: τα καλοκαίρια του στη Μύκονο, η αγάπη του για τις Harley, οι γάμοι του, το κυνήγι των ωραίων γυναικών, η ζωή πέρα απ’ τον Ατλαντικό, η ευρωπαϊκή του εμπειρία, τα ρημαγμένα υπόγεια την εποχή που έψαχνε παράνομες ουσίες, ο πατέρας του, οι φίλοι που χάθηκαν, το παιδί που υπήρξε, οι στυλάτες αγρύπνιες στην Παρκ Άβενιου, τα σεσημασμένα αισθήματα στη λεωφόρο Ματινιόν, όλα σαν ξεθωριασμένες πολαρόιντ στην τσέπη ενός άνδρα που είναι μόνος απόψε.
Τον άφηνα να διηγείται ό,τι θυμόταν, ό,τι ήθελε… Άκουγα με ενδιαφέρον την ιστορία αυτής της κοινωνίας των ωραίων, αστραφτερών και ανικανοποίητων που αυτοκαταστρέφονται μεθοδικά, που ερωτοτροπούν με τη χλιδή και τον εξευτελισμό. Τώρα, μέσα απ’ το καλώδιο, τον παρακολουθώ να προσποιείται ότι βρήκε ένα νέο, πιο φιλόξενο σύμπαν. Ή τουλάχιστον προσπαθεί.
Στο Βερολίνο έφτασε λίγους μήνες μετά την περιπέτειά του, χωρίς φράγκο στην τσέπη, με σκοπό να μπει σε μια κλινική και να ξαναρχίσει θεραπεία. Και όπως ακριβώς ο ναυαγός πιάνεται από την κουπαστή σε ώρα θαλασσοταραχής, έτσι και ο Ερρίκος έψαξε για την ξεχασμένη του οικογένεια. «Η Σούζαν», μου διηγείται ο κοινός μας φίλος, «ήταν μια Γερμανίδα χορεύτρια, πολύ ωραία γυναίκα, μελαψή, με θεϊκό κορμί, πολύ ωραίος τύπος, η οποία ήταν επαγγελματίας μέσα στο κύκλωμα των καμπαρέ. Τη γνώρισε την εποχή που ήταν ακόμα “καθαρός”, την παντρεύτηκε κι έκανε μαζί της ένα αγοράκι που του έδωσαν το βραζιλιάνικο όνομα Κάγιο. Εκείνη την εποχή ο Ερρίκος δούλευε από δω κι από κει, κάποια ρολάκια στην τηλεόραση, ενώ ταυτόχρονα έμπλεξε και με το κύκλωμα της γυναίκας του. Είχαν ανοίξει μερικά στριπτιζάδικα –εκείνη την περίοδο άρχιζε η μόδα και στην Ελλάδα–, όπου εκείνος έκανε τις δημόσιες σχέσεις. Θυμάμαι ένα που είχαν ανοίξει στη Χάρητος, πολύ πριβέ, πολύ σικ, με δωμάτια. Το είχαν φτιάξει κάτι Γιουγκοσλάβοι κι ήταν κι αυτός μέσα. Ήταν ωραία γενικά να έχεις τον Ερρίκο βιτρίνα. Λίγο συνεταίρος, λίγο μάνατζερ, λίγο δημόσιες σχέσεις, αλλά καθώς ο καιρός περνούσε, άρχισε πάλι να μπαίνει στο λούκι. Η γυναίκα του προσπάθησε να τον βοηθήσει, χωρίς αποτέλεσμα. Χώρισαν, πήρε το παιδί και έφυγε στο Βερολίνο».
«Φίλους εδώ δεν έχω και η διασκέδαση δεν “παίζει” με τον τρόπο που διασκέδαζα κάτω, εκτός κι αν θέλω πάλι να φορέσω το ίδιο κοστούμι».
Είναι φανερό για ποιο λόγο ο Ερρίκος, μέσα στη μεγάλη απόγνωση, έβγαλε ένα εισιτήριο για το Βερολίνο. Ένας φίλος, που συνεχίζει να έχει επαφή μαζί του, λέει: «Στην κατάσταση που βρίσκεται, νομίζω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή. Η Σούζαν του συμπαραστάθηκε για μία ακόμα φορά. Κατάφερε να του βγάλει χαρτιά για να μπει σε ένα Κέντρο “Ειδικής Φροντίδας”, να του εξασφαλίσει ένα διαμερισματάκι μέσα σ’ αυτό το Κέντρο, στέγη και τροφή, δηλαδή, με έξοδα του γερμανικού κράτους. Τώρα δουλεύει κάπου φορτοεκφορτωτής την ημέρα και το βράδυ κοιμάται στο κέντρο. Μία φορά τη βδομάδα τού κάνουν εξέταση ούρων, τον παρακολουθούν, κάθε μέρα έχει σεμινάριο, έχει κάπως ησυχάσει. Έχει και τον γιο του, που είναι τριών χρονών, και μπορεί να τον βλέπει τα Σαββατοκύριακα».
Είναι σχεδόν μεσάνυχτα και ο Ερρίκος συνεχίζει να μου μιλάει απ’ το τηλέφωνο: «Φίλους εδώ δεν έχω και η διασκέδαση δεν “παίζει” με τον τρόπο που διασκέδαζα κάτω, εκτός κι αν θέλω πάλι να φορέσω το ίδιο κοστούμι. Υπάρχουν καμιά σαρανταριά άτομα σ’ αυτό το κτίριο, δεν έχω πιάσει ακόμα επαφή, προς το παρόν διαβάζω κάποια βιβλία σχετικά με το πρόβλημά μου, κάνω βόλτες, μιλάω ώρες με τον γιο μου, θα ήθελα να είχα ένα ποδήλατο…».
Ένα ποδήλατο… Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Ερρίκος ήταν ένα πανέμορφο 12χρονο παιδάκι, με μακριά μαλλιά, που πήγαινε σε ελληνοαμερικανικό σχολείο και έμοιαζε με Αμερικανάκι. Αν και η οικογένειά του τότε ήταν αρκετά εύπορη, εκείνον τον ευχαριστούσε μόνο να παίρνει το ποδήλατό του και να πηγαίνει στα βουνά με σακίδια. Ο πατέρας του, αργεντίνικης καταγωγής με εβραϊκές ρίζες.
«Οι Πετιλόν», μου λέει ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, «ήταν οικογένεια με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, με εισαγωγή, εμπορία και παραγωγή καλλυντικών, αλλά και συνεταίροι, λόγω της εβραϊκής τους καταγωγής, με πολύ μεγάλες γαλλικές μονάδες. Είχαν επιχειρήσεις εδώ και στη Γαλλία. Είχαν σπίτια στην Αθήνα και στο Παρίσι. Για πολλά χρόνια η ζωή ήταν γενναιόδωρη με τους Πετιλόν. Έβγαζαν λεφτά, έκαναν κοσμική ζωή, ταξίδευαν στο εξωτερικό, έκαναν διακοπές στη Μύκονο και στην Côte d’Azur τα καλοκαίρια, σκι στο Γκστάαντ τον χειμώνα, είχαν μια ωραία κατοικία στην Κηφισιά κι ένα διαμέρισμα στον πιο αριστοκρατικό δρόμο του Παρισιού, στη Λεωφόρο Ματινιόν».
«Τα γραφεία της επιχείρησης», θυμάται ένας οικογενειακός φίλος, «ήταν στην Κλαυθμώνος, κι εγώ δούλευα δίπλα. Ο πατέρας του ήταν μεγάλης ηλικίας. Ήταν ένας γλυκός άνθρωπος, μπον βιβέρ, που του άρεσε η καλή ζωή, το καλό φαγητό και οι νεαρές όμορφες γυναίκες. Η μητέρα του ήταν μια ξεχωριστή γυναίκα, πολύ κλασάτη, ήρεμη και όμορφη και έκαναν έναν ωραίο συνδυασμό. Ωστόσο, ο πατέρας του γλεντούσε τη ζωή του. Ύστερα από λίγα χρόνια έρχονται σε διάσταση, χωρίς όμως να πάρουν διαζύγιο. Ο πατέρας ζει τον περισσότερο καιρό στο Παρίσι, αλλά, όταν έρχεται στην Αθήνα, μένει στο οικογενειακό τους σπίτι». Ο Ερρίκος μεγαλώνει με όλες τις ανέσεις που μπορεί να του προσφέρει η εύπορη οικογένειά του. Τα πρώτα χρόνια πηγαίνει σε ελληνοαμερικανικό σχολείο και αργότερα μετακομίζει στο Γκστάαντ, για να μπει εσώκλειστος στο περίφημο Ροζέ, το πιο σικ σχολείο για τα παιδιά των ισχυρών και διάσημων όλου του κόσμου. Περνάει τα εφηβικά του χρόνια μεταξύ Ελβετίας, Ελλάδας και Γαλλίας.
«Το χάρισμα της συμπεριφοράς και της γενναιοδωρίας», λέει ένας παιδικός του φίλος, γιος εφοπλιστή, «το είχε πάρει από τον πατέρα του. Ένα βράδυ στο Παρίσι μάς είχε πάει στο “Lido” με τον Ερρίκο κι είχε ξοδέψει ένα αμύθητο ποσό σε κορίτσια και σε σαμπάνιες. Τέτοιες εξτραβαγκάντζες ήταν συνηθισμένες στους Πετιλόν». Μια φίλη, σήμερα γνωστή κοσμική κυρία, που ζούσε εκείνον τον καιρό στο Παρίσι, θυμάται: «Ο πατέρας του ήταν πολύ γλεντζές, τρελός, χάι, με γυναίκες πάντα δίπλα του, αλλά ο Ερρίκος δεν τα πήγαινε καλά μαζί του. Αγαπούσε πολύ τη μητέρα του. Αργότερα ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, έκανε κι άλλα παιδιά. Μάλιστα, με τη μια ετεροθαλή αδερφή του, τη Ρόζα, σύζυγο του σκηνογράφου Μαριδάκη, ο Ερρίκος είχε αναπτύξει μια πολύ στενή σχέση και ήταν πολύ αγαπημένοι».
Ο ίδιος αποδίδει την άστατη οικογενειακή τους ζωή στον χαρακτήρα των γονιών του: «Ήταν κι οι δυο καλοί, απλώς ως ανδρόγυνο δεν ταιριάζανε, δεν μπορούσαν να τα φέρουν βόλτα τόσο καλά μαζί», έλεγε σε μια συνέντευξή του στον Βασίλη Μπόνιο. «Έτσι, η ζωή στο σπίτι δεν ήταν και τόσο ευχάριστη. Χωρίς να υπάρχει βία ή κάτι τέτοιο, υπήρχε μια κρύα κατάσταση, εισέπραττα πολλή μοναξιά στα παιδικά μου χρόνια. Βγήκα πολύ μικρός στη νύχτα. Πρέπει να ήμουν γύρω στα δώδεκα όταν πρωτοβγήκα στα μαγαζιά. Τότε υπήρχαν οι “Εννέα Μούσες” στην Ακαδημίας και το θεώρησα πολύ μεγάλο κατόρθωμα που μπόρεσα και μπήκα τόσο μικρός. Έδειχνα πάντα μεγαλύτερος από την ηλικία μου. Από παιδάκι είχα μια τάση για περιπέτεια. Μου έλαμψε η νύχτα, οι γκόμενες, τα ξενύχτια και μπήκα αμέσως στη διαδικασία να τα κατακτήσω. Βέβαια, δεν μου έφτανε το εδώ, κι όταν άρχισα να μεγαλώνω, έφευγα κι έξω. Είχα όσα λεφτά ήθελα από την οικογένειά μου, αλλά πάντα ήθελα παραπάνω».
Από τα πρώτα κιόλας χρόνια έβγαινε μόνος στο κυνήγι των μαγισσών. Του άρεσαν οι ωραίες και λίγο μεγαλύτερες απ’ αυτόν γυναίκες. Είναι μόνο 13 ετών όταν γνωρίζει στις Σπέτσες μια 22χρονη, τη φλερτάρει και βρίσκεται για πρώτη φορά στο κρεβάτι μαζί της. «Τα πήγα μια χαρά, πήρα καλό βαθμό!» ήταν ο προσωπικός του απολογισμός. Είναι, όμως, ακόμα μαθητής. Όχι καλός, «μάλλον πάγκος!» θα πει χαρακτηριστικά ο ίδιος για τις μαθητικές του επιδόσεις. Έκανε σκασιαρχεία, διάφορες πλάκες στους συμμαθητές του, η ατμόσφαιρα της «Dead Poets Society» που απέπνεε το Ροζέ δεν του ταίριαζε καθόλου.
«Έμεινα δύο χρόνια εσώκλειστος, δεν μου άρεσε, αλλά και δεν με πίεζε κανείς να καθίσω. Ήταν δικιά μου επιλογή».
«Έμεινα δύο χρόνια εσώκλειστος, δεν μου άρεσε, αλλά και δεν με πίεζε κανείς να καθίσω. Ήταν δικιά μου επιλογή», παραδέχεται. Τα δύο χρόνια στο Γκστάαντ δεν ήταν πολλά, ήταν όμως αρκετά για να γνωρίσει τον πλανήτη του. Και ο πλανήτης περιελάμβανε όλα τα είδη του διεθνούς τζετ σετ. Από τους γιους των Μιτεράν, Ντελόν, Πιτανγκί, μέχρι τις κόρες των Κασόγκι, Γιουλ Μπρίνερ, αλλά και τις πριγκίπισσες του Μονακό. Από τα 13 μέχρι τα 18 πηγαινοέρχεται Ελβετία-Ελλάδα, περνά τα καλοκαίρια του στη Μύκονο και τις γιορτές στην Αθήνα, κυκλοφορεί παντού με ωραία αυτοκίνητα και ωραίες γυναίκες.
«Στα μέσα της δεκαετίας του ’70», μου λέει ένας γνωστός του, ισχυρό όνομα στον κόσμο των media σήμερα, «από κει που τον θυμόμουν ένα όμορφο ψηλόλιγνο παιδάκι, ξαφνικά μέσα σε τέσσερα χρόνια μεταμορφώνεται σε άνδρα και γίνεται ένα πολύ όμορφο παλικάρι, που, μαζί με τον φίλο του Μανώλη Κονιορτάκη, ήταν δύο από τα πιο όμορφα τεκνά της Αθήνας. Ήταν οι πρώτοι γυμνασμένοι της πόλης, πολύ πριν γίνουν μόδα τα γυμναστήρια και τα βαράκια. Είχαν κάτι μπράτσα και κάτι κορμιά θεϊκά, που τα έβλεπαν οι γκόμενες και πέφτανε ξερές».
Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσε με μια υπέροχη ανοιχτή Κάντιλακ Ελντοράντο, λευκή με κόκκινα καθίσματα, κι απ’ όπου περνούσε γινόταν πανικός. Και περνούσε απ’ όλα τα κοσμικά στέκια της εποχής. Οι «Εννέα Μούσες», το «9+9», η «Bora-Bora», το «Annabela’s», τ’ «Αστέρια», τα μαγαζιά του Ζουγανέλη στη Μύκονο και, αργότερα, η «Αυτοκίνηση» και το «Εργοστάσιο» έγιναν τα νυχτερινά του παλάτια, όπου ο ίδιος ήταν αδιαφιλονίκητος βασιλιάς. Αυτός και η παρέα του είχαν πάντα την καλύτερη εξυπηρέτηση, τα καλύτερα τραπέζια, τα περισσότερα ποτά.
Ο Μάκης Σαλιάρης, ιδιοκτήτης της «Αυτοκίνησης», θυμάται: «Ο γυναικείος πληθυσμός τρελαινόταν με τον Ερρίκο. Θυμάμαι την Τζούλια Παπαδημητρίου, πριν γίνει κυρία Βοσκοπούλου, να παίρνει κάθε απόγευμα τηλέφωνο στο μαγαζί για να μάθει αν ο Ερρίκος είχε κάνει κράτηση και σε ποιο τραπέζι θα καθόταν. Υπήρξαν και πολύ πιο επώνυμες Αθηναίες, σήμερα καθωσπρέπει κυρίες, που κυνηγούσαν τον Ερρίκο όπως η μέλισσα το μέλι».
Η μαρτυρία της κοσμικογράφου Χριστίνας Πολίτη είναι χαρακτηριστική: «Μαζί με τον Κονιορτάκη, που κάνανε πολλή παρέα εκείνη την εποχή, ήταν οι πιο ωραίοι άνδρες που έχεις δει στη ζωή σου και είχαν πάντα τις πιο ωραίες γυναίκες. Κυκλοφορούσαν με δύο Ρενεγκέιτ, ένα κόκκινο ο ένας, ένα χακί ο άλλος, περνούσαν από μπροστά μας κι εμείς παθαίναμε ντελίριο. Ο Ερρίκος, με τα άψογα αγγλικά του, γαλλικά του, πλούσιος, ωραίος, αρρενωπός, τζέντλεμαν, έλαμπε όπου κι αν βρισκόταν. Είχε τη στόφα του σταρ κι αυτός ο αέρας του εξωτερικού που κουβαλούσε μαζί του τον έκανε ακόμα πιο γοητευτικό. Ντυνόταν υπέροχα, ραβόταν στον Τσερούτι και ήταν πάντα μπροστά από τη μόδα. Φόραγε καουμπόικες μπότες πριν τις ανακαλύψουν όλοι, έκανε τατουάζ πριν γίνει της μόδας, έβαζε κομψά ιταλικά κοστούμια πριν τα βάλουν οι άλλοι. Είχε πάντα ένα ωραίο φίλινγκ και άποψη στο ντύσιμο και στην εμφάνιση. Αλλά δεν τρελαινόταν κιόλας αν κάτι πήγαινε στραβά, ήταν πολύ χαλαρός με τη μόδα. Χόρευε υπέροχα, είχε ρυθμό, ήταν γενναιόδωρος και καθόλου καβαλημένος. Δεν μιλούσε ποτέ για τις κατακτήσεις του, τα λεφτά του, τις γνωριμίες του, την ομορφιά του. Είχε μια εκπληκτική άνεση και χαλαρότητα. Είχε όλα τα στοιχεία που τον ξεχώριζαν, γι’ αυτό και κανένας από τους σημερινούς ωραίους δεν συγκρίνεται μαζί του».
Υπάρχει και μια δεύτερη μαρτυρία, πιο «ιδιωτική», από μια ωραία κυρία που τότε μεσουρανούσε στον χώρο του μόντελινγκ: «Αυτός και ο Μπίλυ Μπο ξεχώριζαν στην εποχή τους. Κύριος, ευγενικός με τις γυναίκες, υπέροχος εραστής. Πήγα μαζί του ένα βράδυ και την άλλη μέρα μου έστειλε λουλούδια. Τέτοιους άνδρες συνήθως δεν τους ξαναβλέπεις, κάνεις όμως χρόνια να τους ξεχάσεις».
«Το ωραίο με τον Ερρίκο», μου λέει ένας καλός του φίλος που έζησαν μαζί το λαμπερό κενό της δεκαετίας του ’80 εδώ και στην Αμερική, «ήταν ότι, ενώ τα είχε όλα, λεφτά, γυναίκες, ομορφιά, δεν έγινε κωλόπαιδο. Αντίθετα, ήταν ένας τζέντλεμαν, γλυκός, ευγενικός με όλους, ανοιχτός στην τσέπη και στην καρδιά, πάντα να σκιστεί για τον άλλο. Άλλος στη θέση του, με τέτοια προσόντα και τόσο σουξέ, θα μπορούσε να είναι πολύ αντιπαθητικός. Ο Ερρίκος είχε μια γλύκα και μια λεβεντιά στη συμπεριφορά του, κι αυτό του χάριζε όλη τη γοητεία. Άρεσε εξίσου και στα δύο φύλα».
Στην Αθήνα ο Ερρίκος δεν έχει κολλητούς φίλους, κάνει, όμως, κατά καιρούς παρέα με πολλούς και διάφορους. Η Μαρία Πατέρα, της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας, είναι συμμαθήτριά του από το Ροζέ. Με τον Σωκράτη Καλκάνη, γιο του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου «King George», κάνουν στενή παρέα εδώ και στη Νέα Υόρκη, όπου τον φιλοξενεί για ένα διάστημα στο διαμέρισμά του στην Παρκ Άβενιου. Φίλος καλός, που τον βοήθησε αργότερα να βρει κάποια απασχόληση στην τηλεόραση, ήταν και ο μέχρι πρότινος ισχυρός άνθρωπος του Mega, Τζόνη Καλημέρης. Ο Μανώλης Κονιορτάκης, παιδί καλής οικογενείας, γιος πτεράρχου, υπήρξε φίλος του για ένα μεγάλο διάστημα, αφού ο ένας ανταγωνιζόταν στην ομορφιά τον άλλο. Υπήρξαν και φίλοι που χάθηκαν, όπως ο Μπίλυ Μπο, ο Μάριος Τάρτας, ο Γιώργος Ζούλιας…
Καλός και σταθερός φίλος του Ερρίκου ήταν και είναι πάντα ο συνάδελφος Παύλος Εμμανουήλ: «Τον γνωρίζω από 13-14 ετών. Μαζί είχαμε κάνει το πρώτο μας τατουάζ στου Τζίμη στην Πλάκα. Αυτός “κέντησε” έναν αετό. Δεν ήταν μόδα τα τατουάζ όπως τώρα, αλλά εμείς τότε ήμασταν μέσα στην τρέλα των Harley και του “Ξένοιαστου καβαλάρη”. Προσπάθησα να τον αποτρέψω, γιατί ήταν μικρός, και τότε ένα τατουάζ είχε άλλη βαρύτητα, αλλά δεν καταλάβαινε. Αυτό τελικά ήταν και το μεγάλο μειονέκτημα του Ερρίκου. Επηρεαζόταν πάρα πολύ από τους ανθρώπους γύρω του. Δεν ήταν σκληρός χαρακτήρας κι αυτό το πλήρωσε αργότερα ακριβά. Τον συναντούσα παντού, κάναμε μαζί σκι στο Γκστάαντ, στο “Παλάς” τον ξέρανε όλοι, ήταν πολύ δικτυωμένος. Θα μπορούσε να είχε γίνει μεγάλος πλέιμποϊ, αν είχε εκμεταλλευτεί τις γνωριμίες του, αλλά αυτός ήταν “καλό παιδί” και, για να κάνεις αυτή τη δουλειά, πρέπει να είσαι “σκληρό καρύδι”. Στον Ερρίκο άρεσε η καλή ζωή, αλλά ήταν και του στυλ “Και τι έγινε, μωρέ;” Γλυκά, όμως, αυτό, όχι όπως το εννοούν τα ρεμάλια. Ήταν υπεράνω πραγμάτων. Δεν τον ένοιαζε αν έχανε το ωραίο του ρολόι ή χαλούσε το αυτοκίνητό του, αν είχε ή όχι χρήματα. Αυτή η χαλαρότητα του έδινε όλη τη γοητεία. Είναι ωραίο να βλέπεις ανθρώπους να κατέχουν απλώς πράγματα και όχι να κατέχονται απ’ αυτά».
«Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι παρέα (σ.σ με τη Στεφανί του Μονακό), μετά την πήγα σπίτι μου, κοιμηθήκαμε κι από εκεί ξεκίνησε μια σχέση».
Ο Ερρίκος, μέσα σ’ αυτή την πολυτέλεια που του είναι συγχρόνως αδιάφορη αλλά και τόσο οικεία, μοιράζει τις μέρες του ανάμεσα στην Αθήνα και στο Παρίσι. Μπαίνει στην επιχείρηση του πατέρα του «κι όσο καιρό δουλεύει, δουλεύει σοβαρά», σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός φίλου του, αλλά ο Ερρίκος δεν ήταν ποτέ από τους ανθρώπους που βλέπουν τη ζωή να φεύγει πίσω από τις τζαμαρίες ενός γραφείου. Ανοίγει πανιά για το Παρίσι. Το διαμέρισμά του στη λεωφόρο Ματινιόν γίνεται μια ανοικτή πασαρέλα απ’ όπου παρελαύνουν όλοι οι επώνυμοι και ανώνυμοι φίλοι του. Κάνει παρέα με τον Μαξίμ Μιτεράν, τον γιο του Γάλλου προέδρου, αλλά και με τον γιο του Ντελόν, που τον συστήνει ένας κοινός τους φίλος. Εκείνη την εποχή, το 1978, το φαν της νύχτας μονοπωλεί το «Club 68», στο Champs Elysées, πάνω από το «Lido». Το είχε ανοίξει ο Ρικάρντο Αμαράλ, ένας Βραζιλιάνος που είχε κλαμπ στο Ρίο. Ο Ρικάρντο γνωρίζει τον Ερρίκο και τον συμπαθεί αμέσως. Τις νύχτες μπαίνει με την παρέα του στο κλαμπ και ο Ρικάρντο τον καλωσορίζει γράφοντας τ’ όνομά του στον τοίχο με τους προβολείς.
Οι νύχτες κυλούν από το «Palace» στο «Bain Douches», τα δύο πιο θρυλικά στέκια της παριζιάνικης νύχτας, κι από εκεί στη «Regine», το πιο σικάτο εστιατόριο της πόλης. «Από το σπίτι του στο Παρίσι», θυμάται ένας γνωστός στυλίστας, «περνάει όλη η αφρόκρεμα του μόντελινγκ. Μοντέλα του Αλάια και του Μιγκλέρ, η μαύρη θεά από το Σουδάν, Καντίζα, που μαζί της έκανε κι ένα βραχυπρόθεσμο δεσμό, ακόμα και η Στεφανί του Μονακό». Τη Στεφανί θα γνωρίσει από τον συμμαθητή του στο Ροζέ, Ακί Μπισόν, σύζυγο της Ελ Μακφέρσον. Στεφανί και Καρολίνα καλούν τους δύο άνδρες στο σπίτι τους για γεύμα. Δυο μήνες αργότερα, ο Ερρίκος ξανασυναντά τη Στεφανί σ’ ένα μοδάτο κλαμπ, το «Apocalipse». Διηγείται ο ίδιος γι’ αυτή την ιστορία: «Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι παρέα, μετά την πήγα σπίτι μου, κοιμηθήκαμε κι από εκεί ξεκίνησε μια σχέση. Δεν βλεπόμαστε κάθε μέρα, αλλά όταν συναντιόμαστε περνούσαμε καλά, βγαίναμε τα βράδια, πηγαίναμε στα κλαμπ. Περάσαμε καλά για ένα δίμηνο».
Στο Παρίσι ο Ερρίκος ξέρει όλα τα μοδάτα μέρη της πόλης, έχει λαμπερούς φίλους και οι Έλληνες που φτάνουν εκεί επιδιώκουν να τον συναντήσουν γιατί ξέρουν ότι θα περάσουν καλά μαζί του. Φωτογράφοι, στυλίστες, μοντέλα, σχεδιαστές, κοσμικογράφοι, όλη η αθηναϊκή σόουμπιζ της εποχής που φθάνει στο Ορλί σπεύδει να σχηματίσει το νούμερο του τηλεφώνου του. Το χρήμα ρέει ακόμα άφθονο, όμως η Ευρώπη αρχίζει να φαίνεται μικρή στα μάτια του Ερρίκου.
Τα τέλη της δεκαετίας του ’70 η Νέα Υόρκη γίνεται η αυλή των θαυμάτων για τους απανταχού τζετ-σέτερς που μεταφέρουν στις βαλίτσες τους από τη μια σουίτα στην άλλη, δίνοντας ραντεβού το βράδυ σ’ ένα παλιό στούντιο της CBS. Στις 26 Απριλίου 1977 ανοίγει τις πόρτες του το θρυλικό «Studio 54» και ο ηδονισμός των ’70s βρίσκει τη μόνιμη κατοικία του. Η κοινωνία του τζετ-σετ μετακομίζει από τα dinner-parties στις πίστες των ντίσκο. Τα θέλουν όλα και τα δοκιμάζουν όλα. Γουστάρουν, χορεύουν, σνιφάρουν περισσότερο απ’ όσο πουσάρουν. Το «54» γίνεται η αρένα για τα ρωμαϊκά τους όργια. Το «Factory» του Γουόρχολ, το γραφείο της Βρίλαντ, το ατελιέ του Χάλστον, η Μινέλι, ο Έλτον Τζον, η Γκρέις Τζόουνς, η Μπιάνκα και ο Μικ μετακομίζουν και ξημεροβραδιάζονται στις κολασμένες πίστες του. «Όταν έπινα πολλές βότκες και μ’ έριχναν», έγραφε ο Μπομπ Κολατσέλο στο «Vanity», «σνίφαρα σκόνη για να με ανεβάσει. Κι όταν το παράκανα, έπινα βότκα για να κουλάρω. Γινόμαστε τόσο χάι κάθε βράδυ που ήταν αδύνατον να πάμε σπίτια μας».
Πού είναι ο Ερρίκος; Με τις βαλίτσες του στο Ορλί, παρέα με την κόρη του Γιουλ Μπρίνερ! Την εποχή που ο Ερρίκος τα φτιάχνει με τη Βικτόρια, ο μπαμπάς Μπρίνερ έχει ανεβάσει στο Μπρόντγουεϊ το μιούζικαλ «Ο βασιλιάς κι εγώ». Ο Ερρίκος, συντροφιά με την κόρη του Γιουλ, κάνει το πρώτο υπερατλαντικό του ταξίδι. Στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης τους περιμένει μια λιμουζίνα. Τους μεταφέρει στο πιο αριστοκρατικό ξενοδοχείο της πόλης, το περίφημο «Πιερ». Αφήνουν τις αποσκευές τους και ξεκινούν για το Μπρόντγουεϊ. Τις λεπτομέρειες περιγράφει ο ίδιος: «Η λιμουζίνα κάνει ξαφνικά δεξιά στον δρόμο και μπαίνει σ’ ένα ασανσέρ, σταματάει, ανοίγουν οι πόρτες και μας περιμένουν οι σωματοφύλακες του Μπρίνερ, που μας οδηγούν κατευθείαν στο καμαρίνι του. Ο Μπρίνερ ήταν φάτσα, με τα χέρια στη μέση και τα ρούχα του βασιλιά, αγκαλιάζει την κόρη του, συστηθήκαμε, τα λένε λίγο και μετά βγαίνει ξανά στη σκηνή. Όταν τέλειωσε το έργο, φύγαμε όλοι μαζί με τη λίμο. Στη Νέα Υόρκη δεν καθίσαμε πολύ, 6-7 μέρες. Πήγαμε σε εστιατόρια, σε θέατρα, είδαμε τον Μπαρίσνικοφ στον “Καρυοθραύστη”».
Αργότερα επιστρέφει στην κολασμένη πόλη, αυτή τη φορά μόνος, χωρίς τη Βικτόρια. Βρίσκει τον Παύλο Εμμανουήλ που ζούσε τότε εκεί και τον Καλκάνη που μοιραζόταν ένα διαμέρισμα με τον Γιώργο Ζούλια. Θυμάται ο Παύλος: «Τα παιδιά είχαν ένα καταπληκτικό διαμέρισμα στο 1001 της Park, τεράστιο. Κάθε βράδυ γινόταν πάρτι, κάθε βράδυ βγαίναμε έξω, κάθε βράδυ λιμουζίνες, πάντα η κατάληξη ήταν στο “54”. Ο Ερρίκος πηγαινοερχόταν, τον καλούσαν παντού, ήταν το παιδί που ήθελαν να έχουν όλοι γύρω. Δεν τραβούσε κανένα ζόρι αν θα μπει ή όχι στα μαγαζιά το βράδυ».
Στη Νέα Υόρκη γνωρίζει μια Εβραία, τη Χέδερ, που ήταν τότε συνοδός του ιδιοκτήτη του «54», Στιβ Ρουμπέλ. Η παρέα φτιάχνεται και είναι μεγάλη. Κάποια αμερικανάκια, ένας μεγαλοδικηγόρος, ο ιδιοφυής χρηματιστής Ντέιβιντ Ράπαπορτ, η Χέδερ, ο Ρουμπέλ και οι Έλληνες. Βρίσκονται στη Νέα Υόρκη αλλά και στη Μύκονο, καλεσμένοι του Ερρίκου. Όταν επιστρέφουν, η πόρτα του «54» ανοίγει διάπλατα. Αρχίζουν οι υψηλές γνωριμίες. Η Νταϊάνα Ρος και η Μπιάνκα Τζάγκερ, ο Μικ και η Γκρέις Τζόουνς. Η μέρα ξεκινούσε στις 5 το απόγευμα και τέλειωνε στις 9 το πρωί. Πήγαιναν την Γκρέις με τη λιμουζίνα στο σπίτι και γύρναγαν στο δικό τους. Από το σπίτι της Γκρέις στο σπίτι της Ναμπίλα Κασόγκι. «Περνούσαμε», θυμάται ο ίδιος, «από το φοβερό ρετιρέ της Ναμπίλα στην κορυφή του “Athens Tower”, τρώγαμε παρέα με την Τζάνετ Ντίκινσον που έβγαινε τότε με τον Τζάγκερ και μετά κατεβαίναμε στο “54”. Ήταν μια εποχή φουλ τρέλας και κλάμπινγκ. Γινόταν χαμός. Είχα λεφτά δικά μου, έμενα σε μια σουίτα στο “Waldorf Astoria”, είχα οδηγό και λιμουζίνα που με περίμενε 24 ώρες το 24ωρο και ήμουν ο “γαμάω”, πιο γαμάω δεν γινόταν».
Όμορφος και πλούσιος όσο ποτέ, επιστρέφει για λίγο στην Αθήνα. Εκείνη την εποχή έρχεται στην Αθήνα καλεσμένη για μια επίδειξη μόδας φιλανθρωπικού χαρακτήρα η Ούρσουλα Άντρες. Ένας Ιταλός γκέι, φίλος του Ερρίκου που γνωρίζονταν από την Ιταλία, τον βοηθά να γνωρίσει την ξανθιά σεξοβόμβα. Τελειώνει το ντεφιλέ, όλοι την περιμένουν, έχουν κλείσει τραπέζι στα μπουζούκια, αλλά όλοι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο Ερρίκος τη βουτάει, τη βάζει στην ωραία του Κάντιλακ και την πάει μια βόλτα στην παραλιακή. Εκεί, κάπου στις στροφές της Βάρκιζας, τα βρίσκουν. Η επόμενη μέρα βρίσκει τον Ερρίκο στη σουίτα της Ούρσουλα στο «Μεριντιέν». Τις τρεις μέρες που έμεινε στην Αθήνα η ξένη καλλονή τις πέρασε μαζί του. Πηγαίνουν στα στέκια της μόδας, σε ταβέρνες, στο «Εργοστάσιο», φωτογραφίζονται μαζί. Η φιλία με την Άντρες κράτησε περίπου δύο χρόνια. Πήγαινε συχνά στη Ρώμη για να τη συναντήσει.
Την ίδια χρονιά καλεί στην Ελλάδα τον Νέλσους Πιτανγκί, τον γιο του διάσημου Βραζιλιάνου πλαστικού χειρουργού, που ήταν συμμαθητές την εποχή του Ροζέ. Η φιλοξενία ανταποδίδεται και λίγους μήνες αργότερα ο Ερρίκος σκάει μύτη στη Βραζιλία. Ο πατριάρχης της πλαστικής χειρουργικής έχει άπειρο χρήμα, ιδιωτικά νησιά, σπίτια σε όλη τη Βραζιλία, λίαρ τζετ και ελικόπτερα. Ο Ερρίκος απολαμβάνει την παραμυθένια φιλοξενία του συμμαθητή του. Εκθέσεις, όπερες, γυναίκες, Σαββατοκύριακα με το λίαρ τζετ στη Νέα Υόρκη, επιστροφή στο Ρίο κι από εκεί με το ελικόπτερο στο ιδιωτικό νησί. «Εκείνη η περίοδος», μου λέει ένας παλιός του φίλος, «θα πρέπει να ήταν μοιραία για τον Ερρίκο. Διότι από εκεί και μετά χοντραίνει το παιχνίδι με τα drugs, που μπαίνουν πια κανονικά στη ζωή του».
Τα καλοκαίρια έχουν, όμως, ακόμα φαν στη Μύκονο. Ένα τέτοιο καλοκαίρι φτάνει στο νησί ένα ιστιοπλοϊκό με επιβάτες τους Duran Duran. Ο Σάιμον Λε Μπον έχει δώσει εδώ ραντεβού με τον Ερρίκο από την εποχή που είχαν γνωριστεί στις Κάννες παρέα με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Τον πήραν μαζί τους στο πλοίο, κάνανε βόλτα στα νησιά, διασκέδαζαν, κραιπάλιαζαν μέχρι τελικής πτώσεως, μέχρι που ένα μεσημέρι ο Ερρίκος έριξε μια βουτιά στη θάλασσα και χάθηκε. Μια γνωστή του Ερρίκου, η Ζέτα Βομβογιάννη-Γκραφ, που σήμερα ζει στο Λονδίνο, θυμάται: «Συνάντησα τον Λε Μπον πριν από καιρό και μου έλεγε ότι ακόμα έχει μείνει με την απορία τι να απέγινε άραγε εκείνο το παιδί!…»
Το μυαλό του αρχίζει να πετά αλλού, όπου κανείς, πολύ περισσότερο ο ίδιος, δεν μπορεί να φτάσει. Το χρήμα δεν είναι πια χρήμα. Είναι χιόνι που λιώνει ανάμεσα στα δάχτυλα. Η κακή διαχείριση της επιχείρησης, η διασπάθιση του χρήματος, η απουσία του πατέρα στο Παρίσι οδηγούν την οικογένεια Πετιλόν σε οικονομική καταστροφή και αναγκάζουν τον πατέρα του να παραχωρήσει τις αντιπροσωπείες των ξένων καλλυντικών σε άλλους. Οι τοκογλύφοι, τα δάνεια, οι ακάλυπτες επιταγές αρχίζουν να πνίγουν την οικογένεια. Ο Ερρίκος προετοιμάζει την κόλασή του αργά και σταθερά. Όταν το παιχνίδι χοντραίνει, αποφασίζει να πάει στο Ισραήλ, με σκοπό να δουλέψει στα κιμπούτς και να αποτοξινωθεί. Θα μείνει δύο χρόνια. Εκεί θα γνωρίσει μια Πολωνοεβραία, την οποία και θα παντρευτεί, αλλά αυτός ο γάμος δεν θα του λύσει το πρόβλημα. Επιστρέφει στην Ελλάδα κάπως καλύτερα, αλλά και πολύ χαμένος. «Είχα φτάσει στο σημείο να μην έχω χιλιάρικο στην τσέπη μου».
Κάθεται ένα μήνα στην Ελλάδα, μαζεύει με κόπο τα λεφτά ενός αεροπορικού εισιτηρίου και φεύγει στην Αμερική. Φτάνει στο Λος Άντζελες με εκατό δολάρια στην τσέπη. Φιλοξενείται σε ένα σπίτι, σε μια εργατική περιοχή, από τον αδερφό της γυναίκας του, η οποία έχει φθάσει εκεί νωρίτερα.
«Ζούσαμε έξι άτομα», περιγράφει ο ίδιος εκείνη την εποχή, «σε ένα χαμόσπιτο, γιατί τα παιδιά που το είχαν δούλευαν σε οικοδομές απ’ το πρωί ώς το βράδυ. Έπρεπε να βρω αμέσως δουλειά. Από τις αγγελίες βρήκα μια μικροαπατεωνίστικη που είχαν στήσει κάτι τύποι. Πουλούσαν οικιακά είδη, από τάπερ μέχρι μοκέτες, στις φτωχογειτονιές. Σε μένα ανάθεσαν τις πωλήσεις σε ένα γκέτο του Λος Άντζελες. Με ένα σαραβαλιασμένο VW που κάπνιζε ολόκληρο πήγαινα στις πιο επικίνδυνες περιοχές. Είδα απίστευτα πράγματα. Πέρασα δύσκολες μέρες».
Περνάει δύσκολα, αλλά βρίσκει το κουράγιο τα βράδια να κατεβαίνει στα κλαμπ. Σ’ ένα τέτοιο θαμώνας είναι ο Μίκι Ρουρκ. Πιάνει επαφή μαζί του και με τους υπόλοιπους μηχανόβιους. Εν τω μεταξύ, όλο και κάποια γκρουπ Ελλήνων φωτογράφων και stylists φτάνουν στην Πόλη των Αγγέλων για να κάνουν φωτογράφιση. Η μαρτυρία ενός Έλληνα φωτογράφου από εκείνη την εποχή: «Τον συναντήσαμε στο Λος Άντζελες και ήταν σε τόσο άθλια οικονομική κατάσταση, που μας έκανε τον βοηθό και τον οδηγό στο βαν που είχαμε νοικιάσει. Μας πήγαινε από δω κι από κει, αλλά και οδηγός που ήταν, ήταν ένας τζέντλεμαν οδηγός, ένας αριστοκράτης. Δεν ήταν παιδί του δρόμου. Αντίθετα, ήταν παιδί πολύ ταπεινό, ό,τι του ζητούσες θα το έκανε και είχε μια λεβεντιά και αρχοντιά όταν το έκανε. Παρά τη δύσκολη θέση του, διατηρούσε την αξιοπρέπειά του και όλο αυτόν τον αέρα ενός παιδιού πλούσιου που είχε καταλάβει, όμως, ότι δεν είχε τίποτα πια. Μου έκανε εντύπωση με πόση γενναιότητα και ζαμανφουτισμό αντιμετώπισε την πτώση. Δεν τον είδα ποτέ μπροστά σε άλλους συντετριμμένο».
Το πανηγύρι των ψευδαισθήσεων δεν ήταν χθεσινό για τον Ερρίκο. Σε μια πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή είχε δηλώσει: «Στα 16 μου δοκίμασα αλκοόλ, στα 18 ήπια ένα τσιγάρο, στα 20 δοκίμασα κάποια σκόνη, στα 22 ηρωίνη, μετά αυτό έγινε πιο καθημερινό. Η ζωή μου άρχισε να γίνεται ακυβέρνητη, δεν μπορούσα να τη βάλω σε τάξη, δεν μπορούσα να χτίσω ζωή. Ερχόταν πάντα η καταστροφή».
Από το Λος Άντζελες ταξιδεύει στο Μαϊάμι για να κυνηγήσει την τύχη του. Γνωρίζει κάποιους Έλληνες φωτογράφους και κλείνει συμφωνία να δουλέψει στην Αθήνα ως μοντέλο. Επιστρέφει, αλλά μαζί μ’ αυτόν επιστρέφουν και οι καταστροφές. Μαθαίνει ότι η μητέρα του —που λάτρευε— πάσχει από καρκίνο. «Είδα τη μάνα μου να αργοπεθαίνει, από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, χωρίς καμιά άνεση. Διαισθανόταν τον θάνατό της κι ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι. Έδωσα μάχη με τους γιατρούς, τσακώθηκα με τη διεύθυνση του νοσοκομείου, γιατί δεν επέτρεπε την εξαγωγή, λόγω του χρέους που είχαμε. Τελικά, δέχτηκαν να υπογράψω ένα γραμμάτιο και να την πάρω σπίτι. Πέθανε στα χέρια μου τρεις μέρες μετά».
«Θέλω διαύγεια και καθαρές νύχτες. Θέλω να ζήσω πριν σαπίσω, να πιω ένα ποτήρι αλκοόλ χωρίς δράματα. Και πίστεψέ με, το ότι θέλω ακόμα κάτι είναι ένα θαύμα!»
Ακολουθεί ένα σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή. Συγκρούεται μετωπικά με μια νταλίκα και βρίσκεται με το κρανίο ανοιγμένο, σε κωματώδη κατάσταση, στην άσφαλτο. Οι γιατροί, μετά την επέμβαση, του δίνουν 24 ώρες ζωή και ειδοποιούν τους δικούς του να μαζευτούν για να τον αποχαιρετήσουν. Φθάνει ο πατέρας του, για τον οποίο εκκρεμούσε ένταλμα εξαιτίας κάποιων παλιών χρεών, και τον συλλαμβάνουν στα 86 του χρόνια. Κάθεται τρία χρόνια στον Κορυδαλλό, επειδή δεν είχε να πληρώσει τις επιταγές των τοκογλύφων. Μόλις βγαίνει από τη φυλακή, πέφτει, σπάει τη λεκάνη του και πεθαίνει μετά από τρεις μέρες.
Εν τω μεταξύ, ο Ερρίκος είχε μεν κερδίσει τη μάχη με τη ζωή, έκανε, όμως, καιρό να συνέλθει από το ατύχημα. «Ήταν χαμένος, είχε κενά μνήμης», θυμάται ένας γνωστός του πλούσιος Αθηναίος, που φαίνεται να τον συμπαθεί πολύ. «Είχε έρθει στο γραφείο και ήταν εντελώς γκολ. Φεύγοντας, έψαχνε σε όλο το δωμάτιο τα γυαλιά του και τα γυαλιά βρίσκονταν πάνω στο κεφάλι του. Όταν τον ξανάδα, είχε φύγει τελείως. Έβλεπες ότι είχε αρχίσει να του ξεφεύγει το παιχνίδι. Αλλά ακόμα και στην πτώση του, τότε που δεν είχε δεκάρα κι ερχόταν σε μένα που ήξερε ότι μπορούσα να τον βοηθήσω σε κάτι, δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτα».
Προσπαθεί να μπει στον χώρο του ελληνικού showbiz και των media χωρίς επιτυχία. Περαστικός από τα show της Ρούλας και τους πρωινούς καφέδες, κάνει περιστασιακά το μοντέλο, αλλά και τον διοργανωτή πάρτι στα στέκια εκείνης της εποχής. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 διοργάνωσε τέτοια πάρτι στο «Faz», στο «Alarm» ή στο «Tessera», που ακόμα κάποιοι από τους τότε παρευρισκόμενους τα θυμούνται: «Αυτό που μου άρεσε στον Ερρίκο ήταν ότι έφερνε τον αέρα του εξωτερικού στο Κολωνάκι ή όπου γύρναγε στην παραλία. Ήταν πάντα κουλαριστός. Με τα λεφτά μόνο δεν ήξερα πώς τα κατάφερνε. Ήξερα ότι έμενε σε διάφορα σπίτια, κάτι περίεργα υπόγεια του Κολωνακίου. Κάποιοι που έμεναν στην Αμερική του τα παραχωρούσαν και ζούσε για κάποιο διάστημα, αλλά δεν ήξερες ποτέ ποιο ήταν το σπίτι του. Δεν ξέρω καν αν είχε ποτέ δικό του σπίτι. Εκείνη την εποχή υπήρχε η έκρηξη με τα μοντέλα και, τρελαμένα όλα, έρχονταν απ’ έξω με όλη τη φάση του house που γινόταν Ευρώπη και Αμερική, και μ’ αυτόν έβρισκαν ένα πάτημα να κάνουν διάφορα τρελά πάρτι. Τα πάρτι του είχαν φοβερό κέφι, δεν χάζευες μόνο τις μοντέλες, γλένταγες. Απλά ήσουνα καλεσμένος του, ήσουνα γνωστός του, δεν σου μίλαγαν όλοι οι άλλοι στο μαγαζί, έπαιρνες ποτά τζάμπα, καθόσουνα στο τραπέζι, έτρωγες, αλλά δεν ήταν τύπος που θα καθόταν να σου πει την ιστορία της ζωής του. Δεν ήξερες “τι παίζει”. Σιγά σιγά τα έβλεπες. Κι αν σου άρεσαν κάπως, καθόσουν. Τα τελευταία χρόνια πρέπει να ήταν πολύ στα down του. Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν στην παρακμή του. Τον χειμώνα τον πετύχαινα στο “Kingsize”, ήταν με κάποιους τύπους εντελώς φευγάτος».
Τον τελευταίο καιρό, που η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί, τον βοήθησαν κάποιοι φίλοι για να τα βγάλει πέρα. Ένας γνωστός επιχειρηματίας τού πλήρωσε το δωμάτιο σ’ ένα ξενοδοχείο στη Γλυφάδα για να μείνει, ένας άλλος φίλος τού έβγαλε το εισιτήριο για να φύγει στη Γερμανία και μια πολύ επώνυμη, όμορφη και πλούσια Αθηναία τού έδωσε ένα σημαντικό ποσό για τα έξοδά του. Χρειάζεται τίποτε άλλο ο Ερρίκος εκεί που βρίσκεται;
Από την άλλη άκρη της γραμμής τον ακούω να μου λέει:
«Θέλω διαύγεια και καθαρές νύχτες. Θέλω να ζήσω πριν σαπίσω, να πιω ένα ποτήρι αλκοόλ χωρίς δράματα. Και πίστεψέ με, το ότι θέλω ακόμα κάτι είναι ένα θαύμα!».
