Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και η μουσική Εθνική Ελλάδος

Στις 5 Νοεμβρίου ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας θα έκλεινε τα 70 και επτά χρόνια μετά τον αιφνίδιο θάνατο ενός από τους κορυφαίους Έλληνες τραγουδοποιούς, η απουσία του παραμένει αισθητή κάθε φορά που ακούμε τα τραγούδια του, που αναφέρουμε τους στίχους του σαν φράσεις της καθημερινότητάς μας, που ακούμε για «Τιτανικούς» και «Τούρκους στο Παρίσι». Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας ήταν ένας σπουδαίος δημιουργός, αισθαντικός, βαθύς, ποιητικός με σπάνια μουσική γνώση και έμπνευση και αγαπητός ανάμεσα στους συμπαίκτες της γενιάς του, παρά τον χαρακτηρισμό του «ξινού» που του απέδιδαν εξαιτίας του «resting bitch face» του. Υπήρξε ένας τρομερά έξυπνος και επομένως αστείος άνθρωπος, όπως αποδεικνύουν οι ετυμόλογες, απρόσμενες απαντήσεις που έδινε σε κάθε συζήτηση στην οποία συμμετείχε, αλλά και πιστός συνεργάτης.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ο «Λαυρεντάκος»

Με τον εξαιρετικό συνθέτη Αντώνη Μιτζέλο, με τον οποίο (και τους Παύλο Κικριλή, Τόλη Σκαματζούρα και Τάκη Βασαλάκη) έφτιαξαν αρχικά τους P.L.J. (στους οποίους αξίζει ξεχωριστό κείμενο για την πρωτοποριακή παρακαταθήκη τους στην παγκόσμια ροκ με το «Armageddon») και έπειτα τους Τερμίτες, παρέμειναν συνεργάτες μέχρι το τέλος «παρά τους τσακωμούς τους». Ο Μιτζέλος είχε πει στο Docville σχετικά:

«Γελούσαμε συνέχεια καθώς μέσα στο στούντιο τσακωνόμασταν συνέχεια: νιώθαμε ότι εγώ τον καταπίεζα εντός στούντιο –και είχε δίκιο– ενώ εκείνος με καταπίεζε εκτός. Έλεγε χαρακτηριστικά: “Μου κάνεις έναν δίσκο, πουλάω 200.000 αντίτυπα, βγάζω τον επόμενο με καλύτερα τραγούδια, πουλάω 2.000 αντίτυπα, κάνεις τον επόμενο, πουλάω περισσότερο”. Ηταν τα γούρια μας. Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Σε μια συναυλία εγώ έφερνα 100 θεατές, ο Λαυρέντης 1.000 και μαζί 17.000. Αυτή ήταν η απίστευτη σχέση ζωής, φυσική και μεταφυσική, από τότε που ήμασταν ακόμη παιδιά».

Κι αν σας εκπλήσει αυτό για τα γέλια, έχει δώσει την απάντηση στο News247 και την Παναγιώτα Κλεάνθους πριν μερικά χρόνια: «Ίσως κάποιους να τους εκπλήξει αυτό που λέω, γιατί μπορεί να έχει τη φήμη του πιο “στραβομούτσουνου” τραγουδιστή! Εντάξει, ήταν λίγο βαρύς στη σκηνή, λίγο αγέλαστος, αλλά τον “σήκωνε” η σκηνή πολύ καλά και ήξερε να χειρίζεται τις μάζες με εξαιρετικό τρόπο. Είχε τον δικό του τρόπο. Ήταν αυτό που λέμε “αντι-σταρ”,ο Λαυρεντάκος μου. Ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ένας εξαιρετικός μουσικός και,φυσικά, ένας από τους καλύτερούς μου φίλους».

Οι συνεργασίες

Δεν θα σταθούμε όμως στις συνεργασίες με τον Ζουγανέλη και Σταρόβα, με τον Κότσιρα και τον Μπουλά, με τον Παπακωνσταντίνου και την Αρβανιτάκη, ούτε καν με τον Δημήτρη Μητροπάνο που θεωρούσε κορυφαία φωνή της Ελλάδας, ή τέλος πάντως όσους συνδέουμε απευθείας με το όνομά του, αλλά πάμε να θυμηθούμε πόσο εκτίμησε τις καλές φωνές και τους σωστούς επαγγελματίες ανεξαρτήτως είδους, κι ας ήταν στην ψυχή ροκάς.

Βασίλης Καρράς

Το 2010, συμμετείχε ως συνθέτης στον δίσκο του Βασίλη Καρρά «Στα είπα όλα», με το τραγούδι «Μα τι να πω». Τους στίχους υπέγραψε ο Γιάννης Πάριος και σας προκαλώ να βρείτε μια πιο εμβληματική τριανδρία από αυτή.

Κατερίνα Στανίση

Αν αλλάξουμε την τριπλέτα βάζοντας στο παιχνίδι και μια γυναίκα, γυρνάμε στο 2003, όταν συμπεριέλαβε στον δίσκο του με τίτλο «Στο Αφιερώνω» ένα κομμάτι με την Κατερίνα Στανίση. Οι στίχοι για «Τα φάρμακα» ήταν του Μάνου Ελευθερίου. Ένα παρεάκι καλύτερο από το δικό μας, σίγουρα.

Βαγγέλης Κονιτόπουλος

Το 1995 κυκλοφορεί τον δίσκο «παράθυρα που κούρασε η θέα» και συνεργάζεται με τον Βαγγέλη Κονιτόπουλο – της γνωστής οικογενείας – στο κομμάτι «Από τα Εξάρχεια ως το Πεκίνο» συνταιριάζοντας νησιώτικο με έντεχνο.

Γιώργος Μαργαρίτης

Ο Μαργαρίτης ήταν η φωνή σε ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια του Μαχαιρίτσα. Ο λόγος φυσικά για το «Πεθαίνω για σένα», που συνυπέγραψε με την Ελένη Ράντου ως soundtrack της ομώνυμης ταινίας. Ο λαϊκός τραγουδιστής έχει δηλώσει για το συγκεκριμένο κομμάτι:

«Ο Λαυρέντης (σ.σ. μου άνοιξε την καριέρα) με το τραγού­δι “Πεθαίνω για σένα”. Είχε προηγη­θεί, όμως, ένα άλλο τραγούδι, που λεγό­ταν “Δεν με νοιάζει, δεν σε νοιάζει”, και έτσι ήμουνα μες στα πράγματα, λίγο από την πλευρά του έντεχνου εντός εισαγωγι­κών – εγώ λαϊκά παιδιά τους λέω όλους. Ο λόγος για το συγκρότημα “667”. Εντά­ξει, μία φανέλα (σ.σ.: βιτρίνα) ήταν αυτό το συγκρότημα, μουσικοί ήταν τα παιδιά,· και ονομαζόταν έτσι. Είχε προηγηθεί, λοιπόν, αυτό το τραγούδι και ο Λαυρέ­ντης Μαχαιρίτσας ερχόταν και με άκου­γε στα μαγαζιά όπου εμφανιζόμουν – δεν ήταν τυχαίο αυτό. Ηρθε και με άκουσε. Μάλιστα, ήρθε στο καμαρίνι μου, βγάλα­με και φωτογραφίες και γνωριστήκαμε. Αυτό είχε γίνει 10 χρόνια πριν από το τραγούδι του “Πεθαίνω για σένα”. Ετσι, έγραψε το τραγούδι και ο κλήρος έπεσε σε μένα να το ερμηνεύσω. Λένε ότι το τραγούδι αυτό η Ελένη Ράντου ήταν που του είπε: “Να φωνάξουμε τον Μαργαρί­τη για να μας το πει”. Τότε ο Λαυρέντης πήρε τον φίλο μου Παναγιώτη Γραμμέ­νο και του είπε: “Φέρε μου τον Μαργαρί­τη στο στούντιο” και έτσι πήγαμε. Επιτό­που, με μία-δύο πρόβες. Και τους άρεσε αμέσως, θα ήθελα, όμως, να συμπλη­ρώσω ότι έπαιξε ρόλο και η ταινία “Πε­θαίνω για σένα”, όλα μαζί παντρεύτηκαν και βγήκαν ωραία. Ο συνθέτης Λαυρέ­ντης Μαχαιρίτσας, η στιχουργός Ράντου, η ταινία… Και, ξέρεις, τα μεγαλύτερα σου­ξέ στην πατρίδα μας που έγιναν επιτυχίες είναι αυτά του κινηματογράφου».