Common People? || Ζαχαρούλα Βαλαβάνη

Η Ζαχαρούλα κατάγεται από την Εύβοια, όπου και μεγάλωσε κοντά στη θάλασσα, μακριά από την αστική Αθήνα. Σε πολύ νεαρή ηλικία αποφάσισε να έρθει στην Αθήνα, για να σπουδάσει θέατρο στη σχολή του Αρμένη. Σήμερα, είναι ηθοποιός και σεναριογράφος. Και  μελλοντική συγγραφέας, λέω εγώ. Πέρα από την ιστορία και τα προφανή, πρόκειται για έναν άνθρωπο συνεσταλμένο, χαμογελαστό και ιδιαίτερα διαβασμένο και σκεπτόμενο.

Η αγάπη για τη φιλοσοφία έκανε τη νεαρή ηθοποιό να κουβαλάει μέσα της πνευματικές αξίες, όντας φερέφωνο τους. Μιλώντας μαζί της, περισσότερο μαθαίνεις παρά συζητάς. Άλλωστε για τον όμορφο αυτό άνθρωπο, σε αυτή τη ζωή είμαστε όλοι και δάσκαλοι και είμαστε και όλοι μαθητές, όπως έλεγε κι ο Καζαντζάκης. Mου λέει, πως οφείλουμε να αλλάζουμε σχεδόν κάθε μέρα για να γινόμαστε αυτό που πρέπει να γίνουμε. Μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

«Ηθοποιός είναι αυτός που έχει την ανάγκη να ποιεί ήθος, να γεννά χαρακτήρες και μέσα από αυτούς να θεραπεύει την ψυχή του. Ηθοποιός είναι ο αναμεταδότης μιας άλλης πραγματικότητας μέσω της οποίας δίνει και λαμβάνει»

 Ο άνθρωπος σύμφωνα με την Ζαχαρούλα, αν λειτουργεί μέσα από την ψυχή του μπορεί να κάνει τέχνη, γιατί η τέχνη είναι ψυχή. Η σωτηρία όμως του ανθρώπου, έρχεται μέσα από την τέχνη, και φαίνεται η ίδια να βρήκε μέσα από αυτή την προσωπική της σωτηρία. Όπως λέει, «Το θέμα είναι να κρατάς το πνεύμα σου ζωντανό, πνευματικός μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε αλλά πρέπει πρώτα να απεγκλωβιστεί από τα δεσμά της ύλης.»

Συζητώντας μαζί της για τα πάντα φτάνουμε να μιλάμε για την κοινωνία μας, που όπως είναι δεν μας επιτρέπει να βρούμε την εσωτερικότητα μας, να αφυπνιστούμε πνευματικά και για να μπορέσει η αφύπνιση να είναι καθολική, θα πρέπει να αποδομηθεί πλήρως. Πρέπει κατά την ίδια, να περάσουμε από τον Ανθρωπάκο του Ράιχ στον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, πρέπει να αποτάξουμε ο,τι μας κάνει φθαρτούς χωρίς αιτία. «Η διδασκαλία που προσφέρει η σύγχρονη εκπαίδευση αρνείται να μας μάθει όσα κρύβονται πίσω από τα πράγματα, πίσω από τους μύθους και πίσω από τους αριθμούς, φυσικά αυτός είναι κι ο λόγος που η κοινωνία μας νοσεί, το ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα για τα ανώτερες αλήθειες, γνωρίζουμε μόνο ότι αντιλαμβάνονται οι 5 αισθήσεις μας.»

Για τη Ζαχαρούλα, η τέχνη, η ζωή, ο έρωτας και ο άνθρωπος λειτουργούν σε ένα ανώτερο επίπεδο, σε συμπαντικές συνθήκες. Όταν γράφει ή παίζει, πραγματώνεται μέσα από την ανώτερη αλήθεια που ερμηνεύεται μέσω της τέχνης και της πραγματικότητας. Πιστεύει, πως η βασική πληροφορία που αφορά την ανθρώπινη ύπαρξη, υπάρχει και θα υπάρχει από και προς τους αιώνες στην ανώτερη τέχνη. Η ψυχή του καλλιτέχνη όμως μέσα από τις δυνατότητες του καθενός, είναι αυτό που μπορεί να ερμηνεύσει την αιώνια αλήθεια. Όσα δηλαδή στοιχεία βρίσκουμε στην ανώτερη τέχνη που μας εξυψώνουν, για τη μικρή Σαμάνο έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές, μα σε κάθε περίπτωση εκπίπτει το ζήτημα της ερμηνείας.

Όταν μιλάς με έναν τόσο σοφό άνθρωπο που είναι μόλις 30 χρονών, πρέπει να απομυζήσεις όσα περισσότερα μπορείς. Έτσι τη ρωτάω για τη φύση του έρωτα, του αιώνιου βάσανου. Εκείνη λέει πως είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για την ταπείνωση, μα μας είναι απαραίτητος γιατί μέσα από την ταπείνωση επέρχεται η πραγματική μας εξέλιξη. Κανείς δεν μπορεί να μάθει να σηκώνεται αν πρώτα δεν πέσει ξανά και ξανά, και ο έρωτας σου παρέχει αυτή την πτώση. Πιστεύει πως σήμερα, ο έρωτας έχει γίνει ζήτημα κτήσης. Όλα αφορούν το τι έχεις, και με την ίδια μανία που έχουμε στο να μαζεύουμε πράγματα, αντίστοιχα θέλουμε να κατοχυρώσουμε ανθρώπους. Ο πραγματικός όμως έρωτας όπως λέει η Ζάχαρη, είναι αυτός που σε εξελίσσει με απόλυτη ελευθερία, σου επιτρέπει να είσαι αυτός που είσαι και σε ωθεί στο να θέλεις να γίνεις η καλύτερη εκδοχή σου. Καθώς μιλάμε, μου πετάει έτσι ξαφνικά την άποψη του Αριστοφάνη στο Πλατωνικό Συμπόσιο, που λέει για τον χωρισμό του διπλού ανθρώπου, που αποτέλεσε ύβριν για τους θεούς, με αποτέλεσμα να ψάχνει πάντα για το κομμάτι που έχασε. Όμως εκείνη, πιστεύει πως δεν ψάχνουμε μισό, μα ολόκληρο, γιατί πρώτα πρέπει να πραγματωθούμε ατομικά, και να αναζητήσουμε έναντι του άλλου μας μισού, το άλλο μας ολόκληρο, αυτός είναι ο ολοκληρωτικός-θεϊκός έρωτας που αναζητούμε. Τα ταξίδια που κάνουμε, τα βιβλία που διαβάζουμε, οι άνθρωποι που μας αγαπούν, τα μέρη και οι ενέργειες που μας καλούν, είναι αυτά που μας δίνουν τα εφόδια να είμαστε Ολόκληροι. Αν δεν ψάξουμε στον κόσμο, να βρούμε τα μέρη που μας μιλούν σε ανώτερο επίπεδο, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε αιώνια σε μια επιθανάτια στασιμότητα. Και προσθέτει πως: « Η συνείδηση της σωτηρίας συναλλάσσεται με τη συνείδηση της απώλειας»

Όταν τη ρώτησα πως αντιλαμβάνεται το αιώνιο ερώτημα του χρόνου που αποτελείται από παρελθόν, παρόν και μέλλον, εκείνη μου απαντά, πως είναι οι επιλογές και οι σκέψεις μας στο παρόν, που καθορίζουν μέλλον. «Δεν μπορούμε να απαιτούμε ένα καλύτερο μέλλον αν δεν αποδεχτούμε το παρελθόν και δεν πράττουμε στο παρόν  για το μέλλον. Πως αλλιώς μπορεί να αλλάξει το μέλλον σου αν δεν αλλάζεις το παρόν σου;».  Οι ιδέες μας, μας εξελίσσουν,  αν όμως αυτές δεν πραγματοποιούνται, τότε είσαι απλά φαντασιόπληκτος. Πράγματι, κάθε τι που έβαλε στο μυαλό της η Ζαχαρούλα, το έκανε πράξη, ποτέ δεν κοίταξε  ούτε τι πρέπει να κάνει, ούτε τι τις λένε οι άλλοι, πάντα κοίταζε να κάνει αυτό ένιωθε πως πρέπει να γίνει.

 Με όλα αυτά ως προϊστορία, στο παρόντα χρόνο, ετοιμάζει μαζί με τον Αναστάσιο Ζουγανέλη, ανερχόμενο σκηνοθέτη, μια παράσταση σε διασκευή του Χάνεκε, το πού και το πότε, λέει πως θα το μάθουμε σύντομα. Όσο για την δουλειά της ως σεναριογράφος, έχει ετοιμάσει ένα σενάριο που βρίσκεται σε προπαραγωγικό στάδιο. Πρόκειται για μια σπονδυλωτή ταινία, με τρείς ιστορίες, που συνδέονται Συμπαντικά. Η πρώτη θίγει τη νομοτελειακή κατάρα της θρησκείας και του βίου, τη χειραγώγηση των γονέων προς τα παιδιά, και αποτελεί μια γενική αναφορά στο παρελθόν. Η δεύτερη ιστορία αφορά στο παρόν. Μιλά για μια γενιά που παλεύει μέσα από τις φοβίες της να ξεπεράσει τη λανθασμένη έννοια του φόβου ενώ η Τρίτη αφορά το μέλλον και την αναβίωση-αφύπνιση του πνεύματος, με την ουτοπική οπτική που κάθε καλλιτέχνης οραματίζεται το αύριο.

Πριν αφήσει τα γραφεία του KLIK έχοντας όπως πάντα κάπου να πάει, έδωσε το πιο γλυκό χαμόγελο και μια μεγάλη κουβέντα: «Η πραγματική ευτυχία, προκύπτει μέσω της δημιουργίας και όχι από την ερωτική εξάρτηση. Τα αγαθά πράγματι, κόποις κτώνται, μα πρέπει να καταλάβουμε πως ειδικά στην τέχνη, δεν υπάρχουν όρια, οι άνθρωποι που ζούνε αρχικά στο τώρα, είναι οι άνθρωποι που απολαμβάνουν την πραγματική ευτυχία.»