Δύσκολος καιρός για (αριστερούς) πρίγκιπες

Φορέσαμε τα καλά μας, στρώσαμε τραπέζι και μαζευτήκαμε όλοι στις 25 Ιανουαρίου να υποδεχτούμε την «ελπίδα». Η ελπίδα έρχεται μας είπαν, αλλά μάλλον βρήκε κίνηση…. 

Η εξουσία είναι γλυκιά, τόσο γλυκιά που μιλάς, τραγουδάς και χορεύεις ακόμα πιο εύκολα. Το θέμα είναι αν στο χορό σου θα συμμετάσχει και ο Ευρωπαίος «φίλος» σου. Στη ΔΕΘ ανακοινώθηκε το φιλοελληνικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρόεδρος και νυν πρωθυπουργός μας, Αλέξης Τσίπρας, διεμήνυε πως θα σκίσουν τα μνημόνια, θα παίζουμε ζουρνά και οι αγορές θα χορεύουν στο ρυθμό μας. Αυτό πιστέψαμε, σ’ αυτό ελπίζαμε. 

Οι χορευτικές κινήσεις δεν έλειψαν, το πρόβλημα είναι ότι οι Αγορές ξέρουν καλύτερο «μουσικό» όργανο και εμείς από χορό σκίζουμε. Ένα flash back στο 1821 είναι αρκετό για να μας θυμίσει πως και στο Ζάλογγο χορός ήταν απλά με θανατικό στο τέλος. 

Συμμαχία καμιά

Οι Ισπανοί φίλοι μας έκαναν τον κόπο και ήρθαν μέχρι τη ΔΕΘ, άλλες τόσες φορές πήγε στον «Αδερφό» και ο Αλέξης Τσίπρας, η αριστερή αλληλεγγύη πάνω από όλα; Ναι, μέχρι να αρχίσει να τρέμει η καρέκλα μας. Τα χαμηλά ποσοστά του Podemos (βλέπε Ισπανοί αγανακτισμένοι) στις δημοσκοπήσεις για τις ισπανικές εκλογές μάλλον άλλαξαν ρώτα στον Πρόεδρο τους και η στήριξή τους προς μία πιο οικονομικά ανεξάρτητη Ελλάδα έγινε πιο συντηρητική. Πολλοί αγάπησαν τους χορούς, τα μνημόνια ουδείς! 

Η αέναη λιακάδα ενός Eurogroup

Τα Eurogroup ήταν η συνήθεια, που έγινε λατρεία. Ξεπερνώντας κάθε ρεκόρ οργάνωσης, η Ελλάδα θα μπορούσε να πάρει βραβείο συμμετοχής τόσο με φυσική παρουσία όσο και ως αντικείμενο συζήτησης σ’ αυτά. Οι συζητήσεις περί επισφράγισης συμφωνίας διαιωνίζονταν μέχρι το σημείο της ρίξης…. 

Δημοψήφισμα: ΝΑΙ ή ΟΧΙ

Και φτάνει η ώρα, που το διάγγελμα του πρωθυπουργού γίνεται ιστορία. Ο μεστός, επαναστατικός του λόγος δημιουργεί αίσθημα υπερηφάνειας στο λαό μέχρι που έρχονται στο μυαλό οι πιθανές συνέπειες με τις οποίες τόσα χρόνια γαλουχούμαστε. Η ανακοίνωση του δημοψηφίσματος όμως με «αεράτο» περιεχόμενο και νόημα έρχεται να ταράξει την ελληνική κοινωνία και κατ’ επέκταση οικονομία. Ρίχνοντας το μπαλάκι στο ελληνικό λαό ο Αλέξης Τσίπρας τον προσκαλεί και πάλι στις κάλπες αυτή τη φορά για δημοψήφισμα, ναι ή όχι στην συμφωνία με τους θεσμούς. Πολλοί είναι εκείνοι, που αναρωτιούνται αν πίσω από αυτή την ερώτηση κρύβεται ευρώ ή δραχμή, χρεοκοπία ή έξοδος από την Ε. Ε. Κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει με σιγουριά, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις συνέπειες κάθε επιλογής και κανείς δε ξέρει ποια είναι η επιλογή, που του ταιριάζει. 

Στήριξη σε κάθε πονεμένο λαό

Οικονομικοί αναλυτές, φιλόσοφοι και πολιτικοί άλλων χωρών δηλώνουν φανερά τη στήριξη τους προς την ελληνική απόφαση. Όπως συμβαίνει σε κάθε κρίση, σε κάθε πόλεμο (οικονομικό ή μη)  ο αδύναμος πάντα αποτελεί πόλο έλξης της συμπαράστασης των άλλων. Ρομαντική νότα στην κατάσταση αυτή δίνει ο θυμωμένος και επαναστατικός ελληνικός λαός. 

Χαμπέρμπας: «Οι ελληνικές εκλογές έριξαν άμμο στα γρανάζια των Βρυξελλών, εφόσον σε αυτή την περίπτωση οι ίδιοι οι πολίτες αποφάσισαν για μια εναλλακτική ευρωπαϊκή πολιτική, έχοντας υποστεί οδυνηρά, σε πρώτο πρόσωπο τις συνέπειες».

Ο διχασμός

Όπως σε κάθε ιστορικό βιβλίο, έτσι και στο «δικό μας» τα συμφέροντα και οι δυσκολίες διχάζουν. Ο επονομαζόμενος ενωμένος ελληνικός λαός δεν είναι μία γροθιά, αλλά μάλλον πέντε – έξι ξεχωριστές. Τα διαφορετικά πολιτικά πιστεύω (κομματικά κυρίως), η οικονομική ανισότητα και οι προπαγανδιστικές – τρομοκρατικές ερμηνείες των κοινωνικο-οικονομικών δεδομένων της χώρας δυσχεραίνουν τις σχέσεις μεταξύ των Ελλήνων χωρίζοντάς τους σε δύο στρατόπεδα. Έλληνες στα ΑΤΜ της χώρας που στέκονται σε ουρές χιλιομέτρων για να «σώσουν» τα χρηματικά τους αποθέματα ως Ευρωπαίοι ακόμα πολίτες και Έλληνες που φθονούν εκείνους, που δε σηκώνουν κεφάλι στην οικονομική και πολιτική σκλαβιά. Τα άκρα και των δύο στρατοπέδων, όπως είναι φυσικό, προκαλούν εξεγέρσεις με αποτέλεσμα πάντα αρνητικό. 

Το τέλος

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος αυτού του βιβλίου. Πάντα οι Έλληνες στο τέλος εκπλήσσουν, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Πολλά λόγια, ελάχιστες πράξεις. Η απόφαση της 5^ης Ιουλίου είναι μία απόφαση – δίκοπο μαχαίρι. Αν και το δημοψήφισμα αποτελεί ίσως τη μέγιστη δημοκρατική πράξη, που θα έπρεπε να επαινείται από το λαό, στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί ατυχής συγκυρία και υπεκφυγή ευθύνης. Μία απόφαση, που θα έπρεπε να έχει ληφθεί από την ίδια την κυβέρνηση και όχι να προτρέπει για ένα σίγουρο ΟΧΙ ή αντίστοιχα ΝΑΙ το λαό. Δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε το αποτέλεσμα του δημοφηφίσματος, αλλά αφού εμμένει στο ΟΧΙ γιατί δεν το αποφάσισε από μόνη της; 

Δύσκολος καιρός για αριστερούς πρίγκιπες… Οι Έλληνες σαν λαός είμαστε ή έστω δηλώνουμε επαναστάτες. Μία αριστερή κυβέρνηση ήταν πάντα όνειρο μας μέχρι που οι Έλληνες πολίτες το τόλμησαν, για να έρθει η αλλαγή, να έρθει η ελπίδα. Κάτι που από ό,τι φαίνεται δεν ενθουσίασε τους οικονομικούς μας εταίρους. Η δυσκολία της χώρας έφερε αντιμέτωπη την κυβέρνηση με καταστάσεις – κληρονομιά προηγούμενων πολιτικών, που όμως δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει μέχρι στιγμής με την αναμενόμενη αποτελεσματικότητα. Εάν η συγκεκριμένη κυβέρνηση αποτελεί επιτυχημένο δείγμα αριστεράς ή έπεται επόμενη,  θα φανεί στις κάλπες σύντομα… Υ.Γ: Οι εξελίξεις τρέχουν και το δυνατό ΟΧΙ μπορεί σύντομα να γίνει δυνατή ΣΥΜΦΩΝΙΑ. Εν τέλει ο λαός θα δείξει τι θέλει…και στο τέλος πάντα το δείχνει, με δημοψήφισμα ή χωρίς.