Ο Γιώργος Λάνθιμος ούτε σταματά ούτε συνεχίζει το σινεμά
Σε νέες δηλώσεις ο εμβληματικός σκηνοθέτης ομολόγησε πως ψάχνει, απλώς, ξανά το πώς να χαίρεται το σινεμά. Και έχει δίκιο.
Στην πιο πρόσφατη ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, τις «Πικρές Γιορτές» που μόλις κυκλοφόρησαν, κεντρικός ήρωας είναι ένας διακεκριμένος σκηνοθέτης ο οποίος, για πρώτη φορά στην καριέρα του και έπειτα από δεκαετίας αδιάκοπης δουλειάς, βλέπει την έμπνευσή του να στερεύει. Για εκείνον η εργασία ισοδυναμεί με δημιουργικότητα που με τη σειρά της ισοδυναμεί με τη ζωή. Είναι, όμως, πραγματικά έτσι; Στο φιλμ δίνεται μια περίπλοκη, όσο και ειλικρινής απάντηση, πάντως σε παρόμοιο σταυροδρόμι, χωρίς το καλλιτεχνικό τέλμα βέβαια, φαίνεται να βρίσκεται και ο Γιώργος Λάνθιμος.
Από το 2022 μέχρι σήμερα, ο εμβληματικός σκηνοθέτης έχει ολοκληρώσει τρεις μεγάλου μήκους που συνοδεύτηκαν από πολύμηνες καμπάνιες προώθησης σε διεθνή φεστιβάλ και Όσκαρ («Poor Things», «Ιστορίες Καλοσύνης», «Βουγονία»), όπως επίσης μια ποιητική μικρού μήκους σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή («Βληχή»). Όλα αυτά, χωρίς να υπολογίζουμε τις εξίσου υψηλής ποιότητας διαφημισεις του, καθιστούν την τελευταία τετραετία ιδιαίτερα κοπιώδη με τον Λάνθιμο, εύλογα, ήδη από πέρσι σε συνέντευξή του στο Collider να ομολογεί πως χρειάζεται να ένα διάλειμμα.
Στο μεταξύ, ετοίμασε και παρουσιάζει ανά τον κόσμο τη φωτογραφική έκθεσή του, γεγονός που αναπόφευκτα έχει οδηγήσει σε νέες συνεντεύξεις και ανανεωμένο ενδιαφέρον για το μέλλον του. Έτσι, ήταν σειρά των Financial Times να ρωτήσουν το σκηνοθέτη εάν, όντως, παίρνει αποστάσεις από τον κινηματογράφο. Ξανά, εμφανίστηκε ακομπλεξάριστα ειλικρινής: «Σε αυτήν τη φάση αναρωτιέμαι και εγώ ο ίδιος: “Θα κάνω άραγε περισσότερες ταινίες; Δεν ξέρω, θα δούμε”. Πρέπει να βρω ξανά τη χαρά στο να κάνω σινεμά. Θέλω να προκύψει αβίαστα, αντί να πιέσω τον εαυτό μου».
Διαβάστε επίσης
Ομολογουμένως, παραγνωρίζεται πια το πόσο απαιτητικό είναι να παραμένεις δημιουργικός, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, για πολλά χρόνια συνεχόμενα. Ακόμα περισσότερο όταν η δραστηριότητά σου συνοδεύεται από έκθεση, μεγάλες προσδοκίες, ενδεχομένως προσωπικές ανακατατάξεις κ.ο.κ. Έπειτα, το σινεμά του Λάνθιμου χαρακτηρίζεται από την πρωτοτυπία και το ρηξικέλευθο ύφος του, στοιχεία που δεν προκύπτουν αν αντιμετωπίζεις τις ταινίες σα να βγαίνουν από γραμμή παραγωγής. Υπό αυτήν την έννοια, ο σκηνοθέτης εκφράζει μια ανάγκη αυτονόητη, η οποία θα έπρεπε να γίνεται σεβαστή σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους. Ζούμε, εξάλλου, στην εποχή του burnout, της πνευματικής εξουθένωσης και ψυχικής φθοράς που υπονομεύει την παραγωγικότητα και τη διαύγεια σε πολλές εργασιακές καταστάσεις.
Από την άλλη, ο Λάνθιμος έχει συνδεθεί με τις κινηματογραφικές διασκευές δύο πολυσυζητημένων βιβλίων. Από τη μία, τη νουάρ «Μοιράια» του κορυφαίου Γάλλου συγγραφέα Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ και από την άλλη το ιδιοσυγκρασιακό «My Year of Rest and Relaxation» της Οτέσα Μοσφέγκ, το ύφος της οποίας βρίσκεται πολύ κοντά σε εκείνο του σκηνοθέτη. Αμφότερες περιπτώσεις που μας ενθουσιάζουν σαν προοπτική, αλλά τις αναμένουμε όταν και εφόσον έρθει η ώρα.
