«Wheel to Live»: Οι δημιουργοί της ταινίας που θριάμβευσε στη Δράμα μιλούν στο ΚΛΙΚ
Βίκυ Αναστασιάδου και Νίκος Τσογγίδης μοιράζονται το παρασκήνιο γύρω από τη δημιουργία του αφοπλιστικού «Wheel to Live» που απέσπασε το Χρυσό Διόνυσο.
Ενίοτε, στη σχεδόν πενηνταετή ιστορία του Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, προβάλλεται μια ταινία που εκμηδενίζει τον ανταγωνισμό και αναγνωρίζεται καθολικά ως η κορυφαία μιας διοργάνωσης. Φέτος, αυτή ήταν το «Wheel to Live» για το οποίο γράψαμε σχετικά:
«Στα όρια του ντοκιμαντέρ και της μυθοπλασίας, η Βίκυ Αναστασιάδου κινηματογραφεί το βίωμα του Νίκου Τσογγίδη, ο οποίος δραστηριοποιείται, επίσης, στο σινεμά, σε μια πολύ συγκεκριμένη και προσωπική στιγμή του. Δηλαδή, ακριβώς όταν βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης και καλείται να διαχειριστεί τις πολυπλοκότητες της νέας φάσης που μπαίνει η ζωή του μετά από ένα ατύχημα. Το λογοπαίγνιο του τίτλου εκπροσωπεί πλήρως το πνεύμα που διαπνέει το σενάριο που έχει γράψει ο ίδιος ο Τσογγίδης. Η έκθεσή του στην κάμερα μοιάζει με απόπειρα να συστηθεί από την αρχή στον κόσμο, με τους δικούς του όρους. Αλλά πρωτίστως, με μια πολύτιμη αποδοχή που συνοδεύεται από φροντίδα, φίλους και ανοιχτούς ορίζοντες».
Όπως αναμενόταν, το «Wheel to Live» απέσπασε τέσσερα βραβεία στην απονομή του φεστιβάλ, εκ των οποίων το Χρυσό Διόνυσο – την κορυφαία διάκριση του θεσμού. Μερικές ώρες μετά, ήμουν μπροστά στο Zoom για συζητήσω με τους Αναστασιάδου – Τσογγίδη για μια ταινία που σίγουρα θα μνημονεύεται για καιρό.
Σχεδόν μία μέρα μετά την απονομή, ποια είναι τα συναισθήματά σας;
Βίκυ Αναστασιάδου: Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα τι έχει γίνει. Έχουμε πάρει πολλή αγάπη αυτές τις μέρες και προσωπικά, νιώθω περήφανη που καταφέραμε να κάνουμε αυτήν την ταινία. Γιατί, επιπλέον, είμαστε φίλοι όσοι συμμετείχαμε και δεν είχαμε καμία προσδοκία στο ξεκίνημα της διαδικασίας. Το πιο σημαντικό ήταν να ακουστεί η συγκεκριμένη ιστορία. Όλα τα υπόλοιπα, όπως το ότι φτάσαμε έως εδώ, μου φαίνονται απερίγραπτα.
Νίκος Τσογγίδης: Κι εγώ το χωνεύω ακόμη. Γιατί θυμάμαι πώς είναι να στέλνεις μικρού μήκους στη Δράμα και να μην περνάς στο πρόγραμμα, οπότε η παρούσα εξέλιξη μου φαίνεται τρομερή. Έπειτα, σε προσωπικό επίπεδο, νιώθω μια παραπάνω ευθύνη για το τι θα κάνω από εδώ και πέρα ως δημιουργός και εάν θα μπορέσω να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες όσων έχουν δει την ταινία.
Τις μέρες μετά την πρεμιέρα του «Wheel to Live» δεν ήταν λίγοι όσοι με ρωτούσαν αν η ταινία είναι μυθοπλασία ή ντοκιμαντέρ. Ενδεχομένως να ομολογώ την αφέλειά μου με αυτό που θα πω, αλλά δεν αναρωτήθηκα ποτέ. Κάπως μου ήταν αρκετό πως αυτό που βλέπω αντιστοιχεί στην προσωπική ιστορία του Νίκου. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, εσείς πώς το προσεγγίσατε;
Ν.Τ.: Είναι πολύ τιμητικό αυτό που λες, γιατί συζητήσαμε εκτενώς για τον τρόπο που θα χειριστούμε την ιστορία. Υπήρξε σκέψη να μπουν φωτογραφίες από τα πραγματικά γεγονότα, για παράδειγμα, αλλά αμφιταλαντευόμασταν. Προτεραιότητά μου, πάντως, ήταν να αφηγηθώ το βίωμά μου με ορισμένα μυθοπλαστικά στοιχεία. Να δίνεται η αίσθηση πως παρακολουθείς μια «φέτα ζωής» που ταυτόχρονα είναι «bigger than life», έχει μια ανάταση. Η μυθοπλασία, δηλαδή, χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο απεικόνισης κάποιων δράσεων που δεν ανήκουν, απαραίτητα, στο πραγματικό.
Β.Α.: Από τη μεριά μου, δεν ήθελα να περιοριστούμε σε μια κινηματογράφηση απλής παρατήρησης ή καταγραφής που θα ρίσκαρε να αποστειρώσει το συναίσθημα. Με ενδιέφερε η σκηνοθεσία να είναι αντίστοιχη με το να λέω την ιστορία του Νίκου σε κάποιο φίλο. Γιατί έτσι μεταφέρεται η ουσία του ποιος είναι εκείνος ως άνθρωπος και αναδεικνύονται αμέσως οι πιο σημαντικές πτυχές όσων έχουν συμβεί.
Εξάλλου, το «Wheel to Live» ξεκινάει ως ένα buddy movie, αφού δίνει έμφαση στη σχέση του Νίκου με το φίλο του ενσαρκώνει φοβερά ο Πασχάλης Τερζής.
Ν.Τ.: Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας βασίζεται σε πραγματικό πρόσωπο, το Γιώργο Γερασιμίδη, ο οποίος ήταν μαζί μου στο κέντρο αποκατάστασης. Ο καιρός που περάσαμε μαζί έμοιαζε με θητεία στο στρατό, είχε χαβαλέ και γνήσιο δέσιμο μεταξύ μας. Συν τοις άλλοις, επειδή συνυπήρξαμε την περίοδο της πανδημίας, περνούσαμε πολλές ώρες μαζί λόγω της απουσίας κόσμου. Βέβαια, να επισημάνω εδώ ότι το σενάριο γράφτηκε πολλές φορές προτού καταλήξουμε πως θα ξεκινάει με αυτόν τον τρόπο. Εν τέλει επιλέξαμε να αναπτυχθεί περισσότερο η σχέση τους, γιατί διαφορετικά η μικρού μήκους θα ήταν πολύ βαριά και δύσκολα θα μπορούσε ο θεατής να ταυτιστεί με τη συνθήκη.
Β.Α.: Εν τω μεταξύ, δε θα μπορούσα να σκεφτώ κανέναν άλλο για το ρόλο του Γιώργου εκτός από τον Πασχάλη. Είχαμε συνεργαστεί ήδη στο παρελθόν στη σπουδαστική ταινία μου, το «Bad Kids with Saint Names», οπότε ήξερα πως θα φέρει στην ερμηνεία μια αβίαστη αθωότητα, θα εμπλούτιζε το χαρακτήρα και θα ταίριαζε με τον Νίκο.
Αλήθεια, η ιδέα να πρωταγωνιστήσει ο Νίκος πώς προέκυψε; Γιατί εκτίθεται σε τεράστιο βαθμό, από κάθε άποψη.
Ν.Τ.: Συμπτωματικά, αυτό που λες το σκεφτόμουν αρκετά τις τελευταίες μέρες. Τώρα, όσον αφορά την απόφαση να παίξω, αφενός είχαμε το πρακτικό πρόβλημα πως λόγω συγκυριών δεν ήταν εφικτό να φέρουμε από την Αθήνα ηθοποιό με αναπηρία, πόσω δε μάλλον με τη συγκεκριμένη. Δεν υπάρχουν και πάρα πολλοί με τετραπληγία που να ασκούν την υποκριτική, εδώ που τα λέμε. Αφετέρου, επειδή ασχολούμαι διαχρονικά με τον κινηματογράφο και είμαι εξοικειωμένος το τεχνικό σκέλος, γνώριζα εκ των προτέρων τι να περιμένω αλλά και πώς εξελίσσεται ένα γύρισμα. Επομένως, το να πρωταγωνιστήσω κατέληξε να μοιάζει αυτονόητο.
Σχετικά με την έκθεση, ξέρεις, όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο καλείσαι να εγκαταλείψεις οποιαδήποτε ιδέα ιδιωτικότητας. Ας πούμε, είναι ενδεικτική η σκηνή με το μπάνιο. Σε χειρίζονται χέρια άλλων γιατί εσύ δεν μπορείς ακόμη. Οπότε, υπό μία έννοια είχα εκτεθεί ήδη στο μέγιστο βαθμό και έτσι, δε με άγχωσε τόσο η ιδέα του να ενσαρκώσω τον εαυτό μου.
Παρεμπιπτόντως, πώς ήταν η εμπειρία του να κάνεις κάτι που δε ξέρεις, δηλαδή να είσαι ηθοποιός, όντας σε μια κατάσταση όπως το γύρισμα, το οποίο είναι το στοιχείο σου;
Ν.Τ.: Υπήρξε καθοριστικό το γεγονός πως με τα παιδιά του συνεργείου είχαμε δουλέψει ξανά, αλλά και τους γνώριζα καλά γιατί ήμασταν συμφοιτητές. Με τα χρόνια, μάλιστα, ο κάθε ένας έγινε ο καλύτερος στον τομέα του, τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη που είναι η βάση μας. Οπότε ένιωθα πολύ οικεία και βρισκόμουν σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης. Σε αυτό το πλαίσιο, μπόρεσα να επικεντρωθώ σε όσα είχα να κάνω. Ταυτόχρονα, βρέθηκα να στοχάζομαι ξανά την ίδια την αναπηρία μου, γιατί χρειάστηκε να επιστρέψω σε μια φάση από την οποία έχω απομακρυνθεί πλέον. Κάτι τέτοιο, για παράδειγμα, θα ήταν πολύ δύσκολο να το «διδάξω» σε κάποιον άλλο για να το ενσαρκώσει.
Β.Α.: Δεν είμαι σίγουρη αν του το έχω πει, αλλά στο μυαλό μου δεν υπήρχε κανένας άλλος πέρα από το Νίκο για το ρόλο. Κι ας συζητούσαμε πιθανούς πρωταγωνιστές, μέσα μου είχε «κλειδώσει» εξαρχής.
Την πρωτοβουλία να γίνει το «Wheel to Live» ποιος την πήρε;
Β.Α.: Με βρήκε ο Νίκος σε ένα πάρτι και μου είπε πως γράφει ένα σενάριο για τον καιρό που βρισκόταν στο κέντρο αποκατάστασης, το οποίο θέλει να το σκηνοθετήσω. Δε χρειαζόταν κάτι παραπάνω, στη συνέχεια αρχίσαμε να το δουλεύουμε.
Όπως αντιλαμβάνεστε, είναι αδύνατο να μην αναφερθούμε στο τέλος. Και γιατί ξεπερνά άξαφνα τη φόρμα που έχει η ταινία έως τότε, αλλά και γιατί ακούγεται το «Καμικάζι» του Ζήνων.
Ν.Τ.: Αφετηρία για τη σκηνή ήταν ένα αληθινό συμβάν. Λόγω της πανδημίας οι φίλοι μου δεν μπορούσαν να με επισκεφτούν, οπότε άραζαν στα κάγκελα. Κάθε Κυριακή ήταν εκεί, μου είχαν υποσχεθεί πως θα έρχονται ό,τι και γίνει. Παράλληλα, είχε μόλις κυκλοφορήσει το κομμάτι εκείνη την εποχή, οπότε ήταν ένα από τα πολλά που ακούγαμε παρέα. Απλώς εμένα με άγγιξε βαθιά. Ο Ζήνων, κιόλας, συγκινήθηκε και μας έδωσε συγχαρητήρια! Βέβαια, σεναριακά συζητήσαμε πολύ για το πώς θα προκύψει το τέλος. Ένα ζήτημα ήταν το εάν οι φίλοι θα απεικονίζονταν νωρίτερα ή κατευθείαν στο φινάλε. Το οποίο και έγινε, αλλά δικαιολογείται ως απόρροια της εσωτερικής μεταβολής που βιώνει ο ήρωας σε εκείνη τη φάση.
Β.Α.: Όταν κάναμε το μοντάζ, σκεφτόμουν πως η σκηνή λειτουργεί και αυτόνομα. Μοιάζει με φόρο τιμής στους δικούς μας φίλους, το οποίο είναι εξαιρετικά πολύτιμο για εμάς.
Περισσότερες κινηματογραφικές συνεντεύξεις εδώ.
Διαβάστε επίσης
