Οι αγαπημένες μας μικρού μήκους από το 49ο Φεστιβάλ Δράμας
Μερικές από τις ταινίες που ξεχωρίσαμε την τελευταία εβδομάδα στη διοργάνωση που ετοιμάζεται να ρίξει αυλαία.
Περιεχόμενα
Λίγο πριν σβήσουν οι προβολείς του 49ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας για φέτος, σταχυολογούμε μερικές από τις συμμετοχές του εθνικού διαγωνιστικού τμήματος που ξεχώρισαν. Φυσικά, θυμίζουμε εκείνες του διεθνούς σπουδαστικού που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε πριν την έναρξη της διοργάνωσης, ενώ έχετε υπόψη πως το πρόγραμμα του φεστιβάλ είναι διαθέσιμο δωρεάν και διαδικτυακά έως και τις 14/9 (21.00). Η σειρά εμφάνισης των τίτλων που ακολουθούν δεν είναι αξιολογική.
«Τρύπες» (Πέτρος Καλφαμανώλης)
Μία σπάνια περίπτωση ελληνικού γουέστερν, το φιλμ δανείζεται τον τίτλο του από τις ερεβώδεις τρύπες που σκάβουν οι δύο ήρωές του, οι οποίοι αναζητούν κοπιωδώς το θησαυρό που τους έχει τάξει ένας μακαρίτης. «Καουρισμακικό» χιούμορ, ματιά που θυμίζει τους Τζόελ και Ίθαν Κοέν, αλλά και κάτι από τη ματαιότητα του «Περιμένοντας τον Γκοντό», είναι ποιότητες που δίνουν στην ταινία όχι απλώς χαρακτήρα, αλλά και την αίσθηση πως ο μελαγχολικός κόσμος που απεικονίζει αξίζει να τον επισκεφτείς ξανά.
«Ο Πακετάς» (Ερμόλαος Φωτίου)
Είναι ένα πράγμα να θες να γυρίσεις το ντόπιο αντίστοιχο του «Uncut Gems» και του «Mean Streets» και κάτι εντελώς διαφορετικό να το υλοποιήσεις και μάλιστα, με τόση ευστοχία όντας η πρώτη ταινία σου. Διότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σαρωτικό αστικό θρίλερ, όπου ένας ντελιβεράς λαϊκών καταβολών, άριστος στο ρόλο ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, εγκλωβίζει τον εαυτό του σε ένα αδιανόητα ασφυκτικό αδιέξοδο. Με μια «born to lose, live to win» νοοτροπία και πλήρη προσήλωση στην εξαγωγή ενός άμεσα διαπεραστικού σασπένς, ο «Πακετάς» σφύζει από υπερδιέγερση και λαϊκή, αυθεντική, καγκουριά (με την καλή έννοια).
«Αμάραντη» (Ανθή Δαουτάκη)
Πιστή στο προσωπικό, ενδοσκοπικό και ανεπιτήδευτα προσωπικό ποιητικό σινεμά που διατύπωσε πριν έξι χρόνια με το υπερβατικό «Όπως θα Συνέβαιναν Μέσα στο Νερό», η σκηνοθέτρια Ανθή Δαουτάκη συγκινεί και πάλι με την σεναριακά μεστή και εξομολογητική «Αμάραντη». Γύρω από την προσπάθεια μιας γυναίκας, η επιβλητική Υψιπύλη Σοφιά, να διαχειριστεί την απώλεια μνήμης που βιώνει η μητέρα της (Όλια Λαζαρίδου), αναπτύσσεται μια αφήγηση αφοπλιστικής ειλικρίνειας και ουσιαστικού διαλόγου με συναισθήματα που προφέρονται δύσκολα και μεταβολίζονται δυσκολότερα. Η «Αμάραντη» απηχεί μια δυσεύρετη σήμερα κινηματογραφική σχολή που τοποθετείται σε απόσταση ασφαλείας από τον κυνισμό και νιώθει οικεία όταν κοιτάζει προς τα μέσα, προτού στρέψει το βλέμμα σε ένα κόσμο αφιλόξενο.
«Wheel to Live» (Βίκυ Αναστασιάδου)
Στα όρια του ντοκιμαντέρ και της μυθοπλασίας, η Βίκυ Αναστασιάδου κινηματογραφεί το βίωμα του Νίκου Τσογγίδη, ο οποίος δραστηριοποιείται, επίσης, στο σινεμά, σε μια πολύ συγκεκριμένη και προσωπική στιγμή του. Δηλαδή, ακριβώς όταν βρίσκεται σε κέντρο αποκατάστασης και καλείται να διαχειριστεί τις πολυπλοκότητες της νέας φάσης που μπαίνει η ζωή του μετά από ένα ατύχημα. Το λογοπαίγνιο του τίτλου εκπροσωπεί πλήρως το πνεύμα που διαπνέει το σενάριο που έχει γράψει ο ίδιος ο Τσογγίδης. Η έκθεσή του στην κάμερα μοιάζει με απόπειρα να συστηθεί από την αρχή στον κόσμο, με τους δικούς του όρους. Αλλά πρωτίστως, με μια πολύτιμη αποδοχή που συνοδεύεται από φροντίδα, φίλους και ανοιχτούς ορίζοντες.
«Μη με Φας» (Κωνσταντίνος Καλογρίδης)
Την ώρα που αναζητούνται με το κιάλι οι ταινίες είδους, ο Κωνσταντίνος Καλογρίδης σκηνοθετεί μία μικρού μήκους όπου συνυπάρχουν δύο μαζί! Συμπτωματικά ή όχι, ο δημιουργός συντονίζεται με την τάση που σμίγει την κωμωδία με τον τρόμο και στο «Μη Με Φας» αφηγείται την περιπετειώδη σκοπιά φαντάρων στη Λέσβο, οι οποίοι διαπιστώνουν πως μια στοιχειωμένη ιστορία που αφορά την περιοχή παίρνει σάρκα και οστά. Οι αβίαστα αστείοι διάλογοι μεταξύ των στρατιωτών δίνουν απρόσκοπτα τη σκυτάλη στη χειροπιαστή αγωνία όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, ενώ ο Καλογρίδης δεν αποφεύγει την εύστοχη, πλην ορθά διακριτική, κριτική στον παραλογισμό που επικρατεί στα χακί.
«All the Love in my Body» (Κάρμεν Μπάλτσαρ)
Ακόμα ένα εξαιρετικό ντεμπούτο στο φετινό φεστιβάλ, αυτό της Κάρμεν Μπάλτσαρ βασίζεται σε ένα τραγικό αληθινό περιστατικό που μετατρέπεται σε καύσιμο για μια αποκαλυπτική και οικονομημένη αφήγηση. Η πλοκή αφορά δύο κοριτσάκια Ρομά που πουλούν παιχνίδια στους λουούμενους μιας παραλίας, η οποία γίνεται το φόντο ενός βίαιου σκηνικού. Η ταινία υιοθετώντας την οπτική γωνία των ηρωίδων του, αφουγκράζεται το αίσθημα της αποξένωσης και του υποτιμητικού βλέμματος που δέχεσαι αν δεν είσαι μπαλαμός, την ώρα που χειρίζεται με σεβασμό την πηγή της έμπνευσής του.
