Χρόνια πολλά Καίτη Γαρμπή! Το 2002 «άλλα περιοδικά έπεσαν πάνω της» για να μη δώσει συνέντευξη στο ΚΛΙΚ
Η ντίβα της πίστας είναι στην πραγματικότητα ένα απλό παιδί. Ήξερες ότι αρχικά δεν ήθελε να πει το «Πες το μ' ένα φιλί»; Το κείμενο δημοσιεύεται αυτούσιο απ' το αρχείο.
Απρίλιος 2002 Συνέντευξη: Πέτρος Μπιρμπίλης Φωτό: Θοδωρής Ψιάχος
Παρατηρημένο: Πιο εύκολο να μιλήσεις με υπουργό παρά με επιτυχημένο τραγουδιστή. Μου συνέβη στο παρελθόν, συμβαίνει και τώρα με την Καίτη Γαρμπή. Μια φίλη που τους ξέρει όλους μου λέει: «Η Καίτη είναι το πιο καλό παιδί. Απλά από τη μια έχει κουραστεί να την κυνηγάνε, κι από την άλλη, όπως όλοι όσοι κάνουν εξώφυλλα, αισθάνεται να υπονομεύεται». Τέλος πάντων. Τέλος καλό, όλα καλά. Είμαι επιτέλους στην «Ιερά Οδό», το μαγαζί που εμφανίζεται αυτό τον χειμώνα. Από τον τρόπο που μπαινοβγαίνουν και κινούνται γύρω τη της βοηθοί και κομμωτές –ειδικά ένας χοντρούλης με τον αφαλό έξω που αντί να μιλάει νιαουρίζει– καταλαβαίνω ότι, για να τους έχει έτσι αμολημένους, πρέπει όντως να είναι καλό παιδί.
Δεν ήσουν εύκολη στο να σου πάρουμε αυτή τη συνέντευξη. Γιατί έτσι; Γιατί ειδικά με το ΚΛΙΚ παίχτηκε ένα σχετικό παρασκήνιο, αφού κάποια άλλα περιοδικά έπεσαν πάνω μου να μην το κάνω. Αλλά, όπως βλέπεις, δεν υπέκυψα.
Αν μπορούσες να μη δίνεις καθόλου συνεντεύξεις, θα το έκανες; Φροντίζω να μιλάω μόνο όταν το επιβάλλει η δουλειά. Δεν νομίζω ότι αφορά τον κόσμο το να εκφέρω άποψη για άσχετα πράγματα.
Πόσο έχεις αλλάξει μέσα από την επιτυχία; Ξέρω, θα μου πεις καθόλου, θέλω όμως να το στηρίξεις αν γίνεται. Μια απόδειξη, λοιπόν, είναι ότι εξακολουθώ να κάνω τα ίδια λάθη. Ήμουν και εξακολουθώ να είμαι καλοπροαίρετη, και αυτό πληρώνεται. Αν και δεν ξέρω κατά πόσο τελικά είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους.
Σε τι αποδίδεις το ότι είσαι καλοπροαίρετη; Στο ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που μου έδινε ασφάλεια και ζεστασιά. Δεν χρειάστηκε να αμφισβητήσω πολλά πράγματα.
Αυτή η ασφάλεια δεν κλονίστηκε σε ένα τόσο σκληρό κύκλωμα; Εξαρτάται τι ζητάει κανείς. Αν θέλεις πάντα περισσότερα απ’ όσα έχεις, δεν θα είσαι ποτέ ασφαλής. Εγώ αισθάνομαι ικανοποιημένη με αυτά που έχω κι έτσι νιώθω απόλυτη ασφάλεια. Δεν έχασα ποτέ τον ύπνο μου ούτε κόντεψα ποτέ να τρελαθώ και να παίρνω χάπια.
Διαβάστε επίσης
Ξεκίνησες ως χορεύτρια. Σωστά; Το έχω ξανακούσει αυτό, αλλά δυστυχώς είναι λάθος. Αν και με κολακεύει αφάνταστα, δεν υπήρξα ποτέ χορεύτρια. Απλά όταν άρχισα να τραγουδάω δίπλα στον Φλωρινιώτη με την αδερφή μου, χορεύαμε πολύ. Κι αυτό διότι είχαμε χορογράφους και σκηνοθέτες από τότε. Πράγμα πολύ προχωρημένο για την εποχή. Θυμάσαι ίσως τι χαλασμός γινόταν τότε με τον Φλωρινιώτη.
Όταν ήσουν πιτσιρίκα, πήγαινες στις disco; Δούλευα από πολύ μικρή και δεν υπήρχε χρόνος για τέτοια. Θυμάμαι ένα δυο πάρτι που πήγαμε με την αδερφή μου, για να φλερτάρουμε μάλλον και όχι για να εξασκηθούμε στον χορό.
Αισθάνεσαι ότι έχασες κάτι από την παιδικότητά σου δουλεύοντας από τόσο μικρή; Εκείνη την εποχή έτσι ένιωθα, αλλά τώρα πλέον βλέπω πως ό,τι έγινε έγινε σωστά. Διότι διαφορετικά δεν ξέρω τι θα ήμουν σήμερα.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που τραγούδησες σε κοινό; Ήταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Εφτά χρονών εγώ και η αδερφή μου πέντε. Παρουσιαστής αυτής της εκπομπής ήταν ο Όμηρος Αθηναίος, που σίγουρα δεν τον ξέρεις γιατί είσαι μικρός.
Σαράντα χρονών είμαι, οπότε τον ξέρω. Ωχ, θίξαμε ηλικίες; Όχι! Εγώ δεν σου το είπα πρώτη; Δεν φαίνεσαι σαράντα! Που λες, αυτός μας έβγαλε σαν τα νέα Καλουτάκια. Κι έτσι άρχισαν όλα. Πιο πριν, το τραγούδι σαν επάγγελμα δεν ήταν κάτι που το φανταζόμουν. Ήμουν βέβαια και πολύ μικρή. Εντάξει, με την αδερφή μου ανεβαίναμε πότε πότε στο ταρατσάκι που είχαμε στο σπίτι μας, βάζαμε ένα δίσκο στο πικάπ, παίρναμε κι ένα ποτήρι για μικρόφωνο και κάναμε τις τραγουδίστριες. Ξέρεις πώς κάνουν τα παιδάκια.
Τι ήθελες να γίνεις μικρή; Ζωγράφος ή δασκάλα. Τελειώνοντας το λύκειο, ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου, αλλά με τη δουλειά δεν τα κατάφερα. Κι έτσι τα ξέχασα όλα.
Στο σχολείο ήσουν εσωστρεφής ή μέσα σ’ όλα; Εγώ πιστεύω ότι θα ήσουν το πρώτο. Μέσα έπεσες. Παρ’ ότι ήμουν δημοφιλής επειδή έβγαινα στην τηλεόραση, πέρα από δύο κολλητές φίλες, με τα υπόλοιπα παιδιά δεν είχα πολλά πολλά.
Δεν ήσουν καπετάν φασαρίας με λίγα λόγια. Όχι, ήμουν ήσυχη. Ήσυχη και καλή μαθήτρια. Αν σκεφτείς δε ότι τέλειωνα στις εφτά το πρωί από το μαγαζί που δούλευα και στις οχτώ έπρεπε να πάω σχολείο, το ότι ήμουν μαθήτρια του 17 σημαίνει πως δεν τα πήγα και τόσο άσχημα.
Δεν πρέπει να είσαι και ιδιαίτερα πρακτικός άνθρωπος. Λειτουργώ περισσότερο με το συναίσθημα.
Αν ήξερες εκ των προτέρων ότι ένα τραγούδι θα γινόταν μεγάλη επιτυχία, αλλά εσένα δεν σου άρεσε, θα το ερμήνευες; Ναι, το έχω κάνει επανειλημμένα. Έχω τραγουδήσει κομμάτια για να τραβήξει ο δίσκος. Το «Πες το μ’ ένα φιλί», που ήταν και το πρώτο μου τραγούδι-σταθμός, ήταν ένα τραγούδι που κατά βάθος δεν ήθελα να πω.
Όταν ήσουν μικρή ποιες ήταν οι αγαπημένες σου τραγουδίστριες; Στη δεκαετία του ’60 και η σκόνη ακόμη του τραγουδιού ήταν πολύτιμη. Εγώ άκουγα πολλά ξένα συγκροτήματα τότε. Bad Company…
Bad Company; Δεν σε πιστεύω. Πού τους θυμήθηκες τους Bad Company! Αγαπημένοι. Όπως επίσης Rolling Stones, Pink Floyd κι όλα αυτά. Με αυτούς μεγάλωσα. Βέβαια άκουγα Πάριο, Βοσκόπουλο και Μαρινέλλα.
Στο σπίτι σου ακούς μουσική; Μπα! Συνήθως όταν γυρίζω από τη δουλειά, μέσα στο αμάξι, βάζω το ραδιόφωνο κι ακούω, κομμάτια ήσυχα. Πάντως, δεν χάνω ευκαιρία όταν μπορώ ν’ ακούσω τα παλιά ελληνικά κομμάτια. Άλλη ψυχή τότε! Άλλοι τραγουδιστές, άλλοι δημιουργοί.
Σήμερα δεν υπάρχουν αντάξιοι δημιουργοί; Υπάρχουν παιδιά που το αίμα τους βράζει, με ταλέντο και ιδέες. Οι εποχές είναι διαφορετικές. Πού ξέρεις, ο καιρός μπορεί να δείξει ότι και τα σημερινά τραγούδια αντέχουν στον χρόνο. Το βρίσκω δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο. Τα παλιά τραγούδια αντέχουν ακόμη και σήμερα, τέσσερις και πέντε δεκαετίες μετά. Σε ένα τραπέζι γάμου, σε μια γιορτή, τι τραγούδια τραγουδάει ο κόσμος; Ξέρεις, δεν υπάρχουν κι ερεθίσματα πια. Από τι να εμπνευστούν οι δημιουργοί; Τότε μπορούσαν να εμπνευστούν από τη φτώχεια, τον πόνο κι από τον έρωτα, που ήταν αγνός ακόμα.
Εσύ έτσι που αγρίεψαν τα πράγματα, σαν μητέρα, δεν ανησυχείς για το παιδί που έφερες σε αυτό τον κόσμο; Το λυπάμαι καμιά φορά. Η πολλή αγάπη εμένα μου βγάζει και λύπη, ξέρεις. Όπως το κοιτάζω καμιά φορά από μέσα μου του λέω «Τι θα απογίνεις μεγαλώνοντας; Ποια θα είναι η πορεία σου;»
Αισθάνεσαι καθόλου εγκλωβισμένη στον ρόλο της αισθησιακής ντίβας με το εξωτικό image που πλασάρει το μάρκετινγκ μέσα από τα εξώφυλλα; Δεν αισθάνεσαι δέσμια αυτής της εικόνας; Αισθάνομαι, αλλά δεν είναι κάτι σκληρό. Πιστεύω ότι τον κόσμο δεν τον κέρδισα από τα εξώφυλλα. Αγαπώ τους ανθρώπους κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που τους προσεγγίζω. Από κει και πέρα, κάποιος δεν θα σταθεί ούτε στα μάτια μου που δεν είναι βαμμένα, ούτε στα μαλλιά μου που δεν είναι έτσι όπως τα βλέπει στις φωτογραφίες. Πάντως, δεν είμαι αυτό που πλασάρεται μέσα από τα βιντεοκλίπ και τα εξώφυλλα. Είμαι αυτό που βλέπεις.
Μια όμορφη και πολύ θηλυκή γυναίκα βλέπω κι ένα κορίτσι μάλλον απλό, που σίγουρα δεν είναι η βαμπ στην οποία σε μεταμορφώνουν μακιγέρ, στυλίστες, ο Κύρης κι ο Καπετανίδης. Τι να πω εγώ τώρα; …Απλά παίζουμε με την εικόνα μας.
Έχεις πολύ κόσμο που επιμελείται το image σου; Όχι. Τρεις τέσσερις ανθρώπους έχω, που τους εμπιστεύομαι γιατί νομίζω πως είναι οι καλύτεροι. Όμως, κακά τα ψέματα: η τελική απόφαση πρέπει να είναι δική σου. Το να σε καταστρέψουν οι κόλακες και η αυλή είναι εύκολη υπόθεση. Και τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.
Νομίζω ότι όλοι σας μπορείτε να δείτε ποιοι είναι οι κόλακες. Τώρα, αν τους ανέχεστε, σημαίνει ότι σας αρέσει να τους έχετε, οπότε καλά να πάθετε, μετά… Εμένα αυτό το πράγμα με πάει πίσω. Επειδή έχω το γνώθι σαυτόν, ξέρω πότε είμαι κουρασμένη, πότε σέρνομαι ή πότε είμαι καλή. Τι να το κάνω αν κάποιος κόλακας μου λέει πως είμαι θεά και καλλονή; Εκτός αν είναι κάποιος που από αγάπη με βλέπει έτσι. Τα υπόλοιπα δεν τα χρειάζομαι. Ευτυχώς, δεν είχα ποτέ αυλή και ούτε πρόκειται πια να αποκτήσω.
Και αυτοί που την έχουν γιατί την έχουν; Είναι αυτή η ανασφάλεια που αισθανόμαστε οι καλλιτέχνες. Θέλουμε μια καλή κουβέντα. Εγώ όσο μπορώ το αποφεύγω. Είναι απίστευτη παγίδα.
Τα ρούχα και η μόδα εκτός πίστας σε ενδιαφέρουν; Πάρα πολύ.
Τι κάνεις τα παλιά σου ρούχα; Αυτά με τα φτερά και τα στρας, τα κρατάω για ενθύμια. Τώρα πού είναι δεν ξέρω. Τα μισά είναι στη μαμά μου, τα άλλα μισά κάπου στο πατάρι. Τα υπόλοιπα τα δίνω.
Ο κόσμος σήμερα στα μαγαζιά δεν είναι πιο στημένος απ’ ό,τι παλιότερα; Μπα! Θα ‘λεγα ότι παλιά ήταν πιο στημένος, γιατί το να έρθει να διασκεδάσει ήταν μια ολόκληρη διαδικασία. Τώρα ο κόσμος είναι πιο χύμα. Αυτό που άλλαξε είναι ότι ο κόσμος διασκεδάζει πλέον μόνο Παρασκευές και Σάββατα.
Η εισβολή του show στις πίστες, που το έχεις υιοθετήσει κι εσύ, πώς σου φαίνεται; Νομίζω ότι τελειώνει. Ο κόσμος θέλει να ακούσει το πρόγραμμα. Απλά, τα πιο dance κομμάτια πρέπει να αποδίδονται και σαν εικόνα. Φυσικά, άμα βάλεις χορευτικά πίσω από τον Πασχάλη Τερζή, θα τρελαθεί ο άνθρωπος.
Θα τα δει όλα. Δεν λες τίποτα.
Σε έχει κουράσει κάτι στη δουλειά σου; Θα ήθελα να μη δούλευα τις μέρες των Χριστουγέννων και την Πρωτοχρονιά. Το Πάσχα εντάξει! Είναι δική μας επιλογή. Αν και το να τραγουδάς την ώρα της Ανάστασης, κατ’ εμέ είναι ανατριχιαστική υπόθεση.
Οι γονείς σου έρχονται να σε δουν στο μαγαζί; Ζουν, έτσι; (Γελάει λίγο ταραγμένη). Ευτυχώς που είναι οι γονείς γεροί για να είμαι κι εγώ καλά. Ξέρεις είναι κάτι που δεν θέλω να το σκέφτομαι καν. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα κάνω αν συμβεί κάτι τέτοιο… (Δακρύζει… Έχει βουρκώσει για τα καλά. Πιάνει ένα μαντίλι. Αισθάνομαι άσχημα που τη στενοχώρησα κι αλλάζω κουβέντα).
Σ’ αρέσουν τα ταξίδια; Πάρα πολύ, στα νησιά μας και στην Disneyland.
Τι ώρα γυρνάς σπίτι σου; Παρασκευές και Σάββατα 6.00, 7.00! Το πρόγραμμα τελειώνει κατά τις 4.00, αλλά κάθομαι και υπογράφω αυτόγραφα.
Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που έχεις κάνει μέχρι σήμερα; Πολλά, και πάντα στο όνομα του έρωτα. Είναι υπέροχο να δίνεις. Να τα δίνεις όλα. Αρκεί να έχεις ανταπόκριση, αλλιώς είναι χάλια.
Θα έπαιζες κι εσύ σε μια όπερα όπως η Άννα Βίσση, αν σου δινόταν η ευκαιρία; Σε κάποιο μιούζικαλ ίσως. Σε κάτι ελαφρύ και χαρούμενο, ναι, θα έπαιζα.
Αν κάποτε έπαυες να ασχολείσαι με τον χώρο του τραγουδιού, τι θα ήθελες να κάνεις; Ίσως ν’ άνοιγα ένα βιβλιοπωλείο. Αλλά ένα βιβλιοπωλείο που εκτός από βιβλία να πουλάει και σοκολάτες. Πεθαίνω για σοκολάτες. Μέσα στις φλέβες μου κυλάει σοκολάτα.
Τελειώνοντας, επειδή μια κοινή μας φίλη μου είπε ότι εσείς οι πρωταγωνιστές αισθάνεστε πως υπονομεύεστε, θέλεις να σου στείλω να δεις τι είπαμε πριν το στείλω στο περιοδικό; Όχι, δεν υπάρχει λόγος. Ό,τι είπα είπα. Άλλωστε, είμαι σε θέση να κρίνω αν ο άλλος απέναντί μου είναι κακοπροαίρετος. Κι εσύ δεν είσαι, είμαι σίγουρη. Λοιπόν, αν θες, κάτσε να δεις πώς η Καίτη που έχεις τώρα μπροστά σου θα μεταμορφωθεί σε ντίβα για να βγει στην πίστα. (Μου δείχνει το εξώφυλλο από τον καινούργιο της δίσκο).
