Έγινε η απώλεια συνήθεια μας ρε Θάνο!
«Σε ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι» έφυγε ο Θάνος Ανεστόπουλος, μουσικός, ποιητής και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα».
Ήταν Μάιος του 2015 όταν ο Θάνος Ανεστόπουλος δεν έγραψε κάποιο τραγούδι ή ποίημα, αλλά αυτό:
«Η πρακτική της συγκάλυψης της ασθένειάς μου περισσότερο κακό μου κάνει ψυχολογικά, παρά καλό. Επιθυμώ να αρθρώσω αυτήν την ασθένεια και να το μοιραστώ μαζί σας, παρά να συνεχίσω να αποφεύγω την αλήθεια. Πάσχω από μεταστατικό Καρκίνο των Οστών. O οποίος στην διάγνωσή του είναι αρκετά επιθετικός. Βρίσκομαι σε θεραπεία εδώ και τρεις μήνες περίπου. Προσπαθώ ν ακούσω και να γνωρίσω το σώμα μου στην νέα αυτή κατάσταση. Ζω το στάδιο της αποδοχής αυτής της νέας καθημερινότητας που είναι γεμάτη από όμορφες και άσχημες διαπιστώσεις.
Η μεγαλύτερη από αυτές μέχρι στιγμής υπήρξε η ανθρώπινη αδυναμία μα και η ανθρώπινη δύναμη. Άνθρωποι που ήσαν χρόνια δίπλα μου είτε φιλικά είτε ερωτικά αποφάσισαν να απομακρυνθούν από μένα δηλώνοντας μου πως δεν θα δίνονταν να “θυσιάσουν” την ζωή τους παραμένοντας στο πλάι μου. Κι άλλοι άνθρωποι από το πουθενά που είχα χρόνια να έρθω σε επαφή μαζί τους έτρεξαν με ανιδιοτέλεια και με περιστοίχισαν με την αγάπη τους .Όπως και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να την προσφέρουν.
Ευχαριστώ και τους μεν και τους δε, γιατί σε τέτοιες στιγμές δίνεται η ευκαιρία μέσα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές και επιλογές να ξεχωρίζει “η ήρα απ το στάρι”. Είναι αυτό που λέμε “στα δύσκολα σε θέλω”, εκεί αναβλύζει η αγάπη, η αλήθεια, και η ανθρωπιά -στα εύκολα καλά περνάμε. Είμαι σε μια δύσκολη μάχη, μα νιώθω δυνατός και μαχητής και ελπίζω να βγω νικητής από αυτήν. Θέλω να σας στείλω όλη την θετική μου ενέργεια. Ζήστε την κάθε σας μέρα με αλήθεια, έρωτα, αγώνα και δημιουργία. Ζήστε την κάθε ημέρα σας σαν να ήταν η τελευταία σας. Γιατί συχνά στην καθημερινότητα μας μεγεθύνουμε μικρά προβλήματα παραμερίζοντας και ξεχνώντας τι σπουδαίο και μεγάλο δώρο είναι η ζωή που μας δόθηκε.
Με αγάπη
Θάνος Ανεστόπουλος»
Ακολούθησε 1,5 χρόνος μάχης με την καταραμένη ασθένεια, όπου ο «μελαγχολικός τροβαδούρος» της εφηβείας μας τήρησε τα όσα έγραψε μέχρι και την τελευταία στιγμή. Στάθηκε όρθιος, πάλεψε, έδωσε τις τελευταίες -διδακτικές- παραστάσεις του με κορυφαία αυτή στο Παλλάς και έφυγε «γεμάτος», με το κεφάλι ψηλά. Για την ιστορία, ο Θάνος Ανεστόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1967 και έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ως ιδρυτικό μέλος και τραγουδιστής του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα». Ο θαυμασμός του όμως για την ποίηση, έδωσε μια διαφορετική «ρότα» στην συγκεκριμένη μπάντα, με την μελοποίηση ποιημάτων να κυριαρχεί σε όλη τη δισκογραφία τους (1994-2008).
Σε μια εποχή όπου τα ροκ συγκροτήματα έκαναν θραύση (Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Υπόγεια Ρεύματα κ.α.) τα Διάφανα Κρίνα του Θάνου Ανεστόπουλου έβαλαν την δική τους πινελιά, η οποία θα μείνει ανεξίτηλη και σίγουρα ακόμη δεν έχει αναγνωριστεί 100%. Και όπως προφητικά μελοποίησε το ποίημα του Κώστα Ουράνη πριν 16 χρόνια:
«Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος.
Στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θορύβους που σκορπάει ο δρόμος».
Φαίνεται ότι αυτό το τραγούδι τελικά ήταν για σένα. Βάλε να πιούμε ρε Θάνο!
