Η γυναίκα που έμαθε της γυναίκες να οδηγούν μηχανές. Dot Robinson

 Αν την ώρα που θα γεννηθείς μεταφέρουν τη μητέρα σου στο μαιευτήριο με μηχανή, κάτι θα πάρεις και εσύ από αυτό. Για την Dot Robinson αυτό μόνο αλήθεια είναι. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη πριν από 104 χρόνια, το 1912 και σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, είναι η πρώτη γυναίκα που κυκλοφορούσε με μηχανή στις ΗΠΑ.

Ο πατέρας της Dot είχε πάθος με τις μηχανές, που ήταν άλλωστε και η δουλειά του. Στον ελεύθερό του χρόνο, όταν δεν κατασκεύαζε sidecars, τα απίστευτα αυτά καροτσάκια που βρίσκονται δίπλα στη μηχανή και σου προσφέρουν όλες τις χαρές της μοτοσυκλέτας χωρίς το άγχος της οδήγησης, συνήθιζε να «πειράζει» τη δική του μηχανή και να τρέχει σε αγώνες. Τα γονίδια έκαναν τη δουλειά τους και η κόρη του απέκτησε την ίδια «τρέλα», πράγμα εξωπραγματικό για την εποχή.

Πριν κλείσει τα 6 της χρόνια μετακόμισαν στις ΗΠΑ και βρέθηκαν ιδιοκτήτες αντιπροσωπίας της εμβληματικής Harley Davidson. Μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν θα μπορούσε να μην αποκτήσει γνώσεις αλλά και καλλιεργήσει μια τεράστια αγάπη για τους δύο τροχούς. Εκεί μέσα γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, εκεί πήρε την απόφαση να δοκιμάσει την τύχη της στους αγώνες όπως ο πατέρας της, εκεί ένοιωσε την ανάγκη να ξεσηκώσει τον γυναικείο πληθυσμό φωνάζοντας πως μπορούσε να διατηρήσει τη θηλυκότητά του ακόμα και κάνοντας πράγματα που μέχρι τότε θεωρούνταν καθαρά αντρικές υποθέσεις.

Η πρώτη της νίκη σε αγώνα ήρθε το 1930. Πρώτη σε κούρσα 160 χιλιομέτρων, αφήνοντας πίσω της το σύνολο των αντιπάλων της που ήταν φυσικά άντρες και άφωνοι με το αποτέλεσμα. Λίγους μήνες μετά τη μεγάλη αυτή επιτυχία της, στην ηλικία των 18, παντρεύτηκε και το ζευγάρι Dot και Earl έγινε σύμβολο των δικυκλιστών για τη χώρα. Μαζί έτρεχαν στους αγώνες, μαζί έσπαγαν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, μαζί αναθεωρούσαν τα όρια ανθρώπων και μηχανών. Σε αυτό το μαζί βρήκε και ο θρυλικός Arthur Davidson μια επιχειρηματική ευκαιρία και τους βοήθησε να αγοράσουν την αντιπροσωπεία του πατέρα της ώστε με τη βοήθεια της φήμης τους να εκτοξευτούν οι πωλήσεις. Όπως και έγινε. Σύντομα το κατάστημά τους μεταφέρθηκε στο Detroit και για δεκαετίες φιγούραρε στις πρώτες θέσεις  των πιο επιτυχημένων σημείων πώλησης για την εταιρεία παγκοσμίως.

Στην πορεία της η Dot δεν αντιμετώπισε μόνο το θαυμασμό, αλλά και τη χλεύη, την προσβολή, τον πόλεμο, λόγω του φύλου της και των θέλω της. Σε κάθε τέτοια επίθεση όμως η απάντηση συνήθιζε να είναι ακόμα περισσότερη «εμπλοκή» της ίδιας με τις «αντρικές» υποθέσεις. Ακόμα περισσότεροι στόχοι και νίκες, νέοι αγώνες και προσπάθειες ώστε και οι υπόλοιπες γυναίκες να αποκτήσουν αυτό που και η ίδια είχε κερδίσει. Την ελευθερία να κάνουν αυτά που τους αρέσουν χωρίς να κρίνονται.

Το 1939 Dot και Linda Allen Dugeau ξεκινάνε μια μεγάλη περιοδεία σε όλη τη χώρα με στόχο τη δημιουργία ενός club με όνομα Motor Maids of America. Με 51 αντιπροσώπους σε διάφορες πόλεις, καταφέρνουν τελικά το 1941, μέσα στον πόλεμο και σε μια στιγμή που ο γυναικείος πληθυσμός έχει γίνει απαραίτητο κομμάτι των πολεμικών προετοιμασιών, να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα. και το πρώτο στον κόσμο αυτό γυναικείο club μοτοσυκλέτας να βοηθήσει να αλλάξει δραστικά ο ρόλος της γυναίκας στην Αμερικανική κοινωνία.

Η σχέση της με τις μηχανές ποτέ δεν άλλαξε. Ακόμα και για τα εγγόνια της ήταν η Dot με τη Harley που έψαχνε πάντα ευκαιρία να κάνει μια βόλτα με μια από τις μηχανές της συλλογής της. Το 1971 αποφασίζει με τον Earl να απαγκιστρωθούν από την αντιπροσωπεία πουλώντας τη και ξεκινάνε τα ταξίδια (περιττό να αναφερθεί το μέσο). Ο Earl κάποια χρόνια μετά αναγκάζεται να είναι αυτός που βρίσκεται μονίμως μέσα στο sidecar. Οι γιατροί δεν του επιτρέπουν την οδήγηση, οπότε ο κλήρος πέφτει στην κυρία με τη ροζ Harley και την προσαρμοσμένη βάση για το κραγιόν να κάνει τη «σκληρή» δουλειά στα ταξίδια.

2,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα «έγραψε» η Dot είτε μόνη της είτε με τον Earl πάνω σε 35 διαφορετικές μοτοσυκλέτες. Δεν είναι και λίγα. Και δεν θα σταματούσε σε αυτά αν δεν έκανε ένα μοιραίο λάθος όπως είπε κάποτε. Να γεράσει. Το 1996 ο Earl, για δεκαετίες σύντροφος και συνεπιβάτης, φεύγει από τη ζωή και η ίδια ακολουθεί 3 χρόνια μετά, έχοντας προλάβει να γράψει το όνομά τις στις πρώτες σελίδες της ιστορίας των δύο τροχών με τεράστια γράμματα. Αδιαμφισβήτητα η πρώτη κυρία του δικυκλισμού.