Τι να δω απόψε: Μια υπερηρωϊκή σειρά στο Netflix που θα γίνει η νέα σου εμμονή
Η βρετανική σειρά που μάγεψε κριτικούς και κοινό αλλά εξακολουθεί να είναι υποτιμημένη.
Σε περίπτωση που αναζητάς μία σειρά με δράση, αγωνία, βία, υπερδυνάμεις και έχεις βαρεθεί τις παραγωγές της Marvel, το «Supacell» οφείλει να μπει στο ραντάρ σου από χθές.
Γυρισμένο στο Νότιο Λονδίνο, με ένα κυρίως μαύρο καστ, το «Supacell» καταφέρνει να φέρει μία διαφορετική προσέγγιση σε ένα χιλιοειπωμένο είδος αφήγησης, χωρίς να πέφτει σε κανένα από τα κλισέ που πλέον ενοχλούν το κοινό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει η απαραίτητη ένταση: Απλά εδώ η δράση, η βία, ο έρωτας, τα ηθικά διλήμματα, οι ηρωικές και αιματοβαμμένες στιγμές της πλοκής – διαδραματίζονται όλα στους αγγλικούς δρόμους και στα κλαμπ, στο Πέκαμ, το Λιούισαμ, το Μπρίξτον και το Κάμπεργουελ.
Είναι πέρα για πέρα μία βρετανική σειρά, από τους διαλόγους μέχρι και τα σημεία αναφοράς, ένας φόρος τιμής στις ρίζες και την εμπειρία ζωής του δημιουργού και σεναριογράφου Ράπμαν, και αυτό γίνεται κατανοητό σε κάθε επεισόδιο, σε κάθε σκηνή και πλάνο. Είναι τουλάχιστον αναζωογονητικό να βλέπεις ένα τέτοιο εγχείρημα στην τωρινή τηλεοπτική σκηνή, μια δραματική σειρά δηλαδή που οριοθετείται με αυτόν τον τρόπο και δεν δίνει την αίσθηση ότι έχει δημιουργηθεί από υπολογιστές και αλγόριθμους. Το «Supacell» είναι ένα αφιλτράριστο όραμα και μία φιλόδοξη ιδέα που βοηθά να ζωντανέψει το ολοένα και πιο ασταθές genre των ηπερηρώων.
Υπεύθυνος για το «Supacell» είναι ο μουσικός και σκηνοθέτης Άντριου Ονγουμπολού, ευρέως γνωστός ως «Rapman», o oποίος μετά το πρωτοποριακό κινηματογραφικό δράμα «Blue Story» του 2019, επιστρέφει με μια σειρά για ανθρώπους που μπορούν να σηκώνουν αυτοκίνητα, να χειραγωγούν τον χρόνο και να τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Δεν χρησιμοποιούν, όμως, τις δυνάμεις τους για να καταπολεμήσουν το έγκλημα ή να συμμετέχουν σε διαγαλαξιακούς πολέμους, αλλά για να επιβιώσουν στην καθημερινότητά τους: Για να εξασφαλίσουν τα χρήματα που χρειάζονται για να πληρώσουν τα έξοδά τους, για να πουλήσουν ναρκωτικά, για να έρθουν αντιμέτωποι με μέλη αντίπαλων συμμοριών ή απλώς για να είναι καλοί σύντροφοι και γονείς σε μία κοινωνία που το καθιστά δύσκολο.
Η (υπερ)δύναμη της σειράς είναι ακριβώς αυτή – ένα καστ χαρακτήρων που βρίσκονται ήδη σε δύσκολες καταστάσεις, στα όριά τους, και στην κατάσταση προστίθενται υπεράνθρωπες ικανότητες. Θα βελτιώσουν τα πράγματα ή θα τα χειροτερέψουν;
Το «Supacell» συμπεριλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα πρωταγωνιστών: Έχουμε τον οδηγό διανομής Μάικλ, τον αγχώδη νέο μπαμπά Άντρε, την απρόβλεπτη νοσοκόμα Σαμπρίνα,τον βάναυσο αρχηγό συμμορίας Τέιζερ και τον θρασύ έμπορο κάνναβης Ρόντνεϊ, οι οποίοι αναπτύσσουν τις δυνάμεις τους ταυτόχρονα και αντιδρούν με ποικίλους τρόπους, από τρόμο μέχρι ενθουσιασμό. Ο Μάικλ είναι αυτός που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει και να συνδέσει τους υπόλοιπους απρόθυμους συμμετέχοντες, οι οποίοι όμως έχουν τις δικές τους ζωές και άλλα τόσα προβλήματα να αντιμετωπίσουν.
Έχοντας την ικανότητα να ταξιδέψει στον χρόνο όμως, ο Μάικλ κάνει ένα άλμα στο μέλλον και ανακαλύπτει ότι θα συμβεί κάτι συγκλονιστικά τραγικό αν δεν μπορέσει να ενώσει τους υπόλοιπους καινούργιους ηπερήρωες. Ως σεναριογράφος όλων των επεισοδίων (και σκηνοθέτης τριών), ο Ράπμαν καταφέρνει να πλέξει τις διαφορετικές ιστορίες με τρομερή μαεστρία, συνδέοντας τους πρωταγωνιστές του αρκετά αβίαστα.
Και ακριβώς επειδή αυτοί οι χαρακτήρες μοιάζουν με πραγματικούς ανθρώπους που ζουν πραγματικές ζωές, η σειρά είναι γεμάτη με μια αίσθηση αληθινού κινδύνου. Ακόμα και χωρίς την ιδιαιτερότητα του superhero είδους, ο θεατής καλείται να ακολουθήσει την πορεία ατόμων στους οποίους επενδύει γρήγορα. Νιώθει τον θυμό τους, τον φόβο τους, την απογοήτευσή τους και σύντομα έχει εθιστεί στο ατέλειωτο κυνηγητό που φαίνεται να παίζουν μεταξύ τους.
Όπως έχει ήδη αποδείξει από το «Blue Story», ο Ράπμαν έχει γερό ένστικτο για τη γλώσσα και τον ρυθμό των διαλόγων, και έτσι οι δυναμικές ανάμεσα στους χαρακτήρες χτυπούν φλέβα, ειδικά κατά την διάρκεια στιγμών ακραίας βίας, που συχνά περιλαμβάνουν μάχη με μαχαίρια. Τέτοιες σκηνές είναι ωμές και σοκαριστικές, ενώ σε αρκετές στιγμές θα δοκιμαστείς παρακολουθώντας τες, ενώ αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα μπορείς να αισθανθείς ταύτιση και ενσυναίσθηση με τους εμπλεκόμενους.
Η μόνη αδυναμία του «Supacell» είναι ότι ορισμένες φορές πλαισιώνει την ιστορία με subplots που θυμίζουν αρκετά «Stranger Things», και αυτό δεν το λέμε σαν κομπλιμέντο.
Οι «κακοί» της υπόθεσης μοιάζουν με αρχέτυπα που έχουμε δει άπειρες φορές σε αντίστοιχες ταινίες του παρελθόντος και φαίνονται ακόμα πιο αδύναμοι όταν τους συγκρίνουμε με τους τόσο καλά μελετημένους βασικούς χαρακτήρες. Το στοιχείο αυτό ωστόσο, επισκιάζεται από μια εντυπωσιακά απρόβλεπτη σειρά που σφύζει από ζωντάνια και αγωνία, και συχνά ανεβάζει την αδρεναλίνη σε τέτοια επίπεδα που σε κάνει να πατάς το κουμπί του επόμενου επεισοδίου με σούπερ ταχύτητα. Η πρώτη σεζόν βρίσκεται στο Netflix ενώ η δεύτερη γυρίζεται αυτήν την στιγμή.
