«Το να είμαι η Μπριζίτ Μπαρντό δεν μου δίνει καμία δύναμη»: Η μεγάλη σταρ μέσα από τα δικά της λόγια

Η Μπριζίτ Μπαρντό δεν είχε την ευκαιρία να κάνει καριέρα με τη συνοδεία social media, αναπόσπαστο κομμάτι πλέον ενός σούπερ-σταρ (ή και όχι-τόσο σούπερ-σταρ). Συνεπώς, είχε ελάχιστες ευκαιρίες να υπερασπιστεί άμεσα τον εαυτό της, μία από τις οποίες ήταν η πατροπαράδοτη: οι αυτοβιογραφίες. Με την πρώτη της (και πιο ογκώδη, καθώς αποτελείται από 600+ σελίδες) να κυκλοφορεί το 1996 με τίτλο “Initiales B.B: mémoires“, προκάλεσε αίσθηση με τις δηλώσεις της, κυρίως για την εμπειρία της μητρότητας.

Στην πιο πρόσφατή της, που κυκλοφόρησε το 2018 με τίτλο “Tears of Battle: An Animal Rights Memoir“, γινόμαστε μάρτυρες μιας Μπριζίτ Μπαρντό πιο προσγειωμένης, που έχει την επίγνωση των όσων προηγούμενων προκλητικών δηλώσεών της (βλέπε για τον γιο της, την πολιτική και άλλα πολλά), που γνωρίζει πως έχει μια τελευταία ευκαιρία να μας ξανασυστηθεί, να μας μιλήσει για τους μεγαλύτερους φόβους και στόχους της, αλλά και να τη συγχωρήσουμε. Δεν μας το ζητά ευθέως, αλλά μας εξηγείται σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Ας διαβάζουμε μερικές από τις δηλώσεις, που αποκαλύπτουν την Μπριζίτ Μπαρντό πέρα από τα εξώφυλλα.

Για την ανθρώπινη φύση

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε μικρά «τίποτα» στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, και είμαι βέβαιη ότι αν θυμίζαμε στον εαυτό μας αυτή την αλήθεια πριν από οτιδήποτε άλλο κάθε πρωί, πολλές αψιμαχίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Δεν μου αρέσουν τα αεροπλάνα και πάντα απέφευγα να μπαίνω σε αυτά. Αλλά κάθε φορά που βρίσκομαι στον αέρα, με εντυπωσιάζει το πόσο μικροί είμαστε: βλέποντας τους από ψηλά, οι άνθρωποι είναι ένα τίποτα. Είναι σαν τα μυρμήγκια, κόκκοι άμμου.

Πιθανώς γι’ αυτόν τον λόγο με έλκει το σύμπαν. Μας κυβερνούν εξ ολοκλήρου τα αστέρια, οι πλανήτες και οι δορυφόροι τους.

Θεωρούμαι ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια στον κόσμο, κι όμως δεν είμαι τίποτα.

Για την ομορφιά και την εικόνα της

Ποτέ δεν ένιωθα όμορφη. Μεγάλωσα, έζησα και ωρίμασα σε μια άβυσσο αμφιβολίας για τον εαυτό μου. […] Μισούσα τόσο πολύ την εμφάνισή μου που όταν ήμουν δέκα ή έντεκα ετών, αποφάσισα να παραδεχτώ την ασχήμια μου. Έλεγα στον εαυτό μου: «Είμαι άσχημη, η ζωή μου δεν θα είναι εύκολη, οπότε απλά πρέπει να την αποδεχτώ». Και αυτό έμεινε μαζί μου. Αυτό μπορεί να ακούγεται εκπληκτικό, αλλά δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση. Όλα με τρομάζουν.

[…] Δεν ήμουν καλή στο σχολείο και οι γονείς μου δεν ήταν πολύ περήφανοι για μένα. Μόνο ο κλασικός χορός με απελευθέρωσε από αυτά τα συμπλέγματα. Όταν αντίκριζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και έκανα μερικά βήματα, η κομψότητα της κίνησης μου αντανακλούσε μια ευχάριστη εικόνα.

Για τη φήμη της

Η φήμη μου έχει αμαυρωθεί και έχω κατηγορηθεί για μια ολόκληρη σειρά από πράγματα που δεν είχα κάνει ποτέ. Έκανα κάθε δυνατή προσπάθεια να έχω μια φυσιολογική ζωή και να διατηρώ υγιείς σχέσεις, αλλά η αγάπη δεν συνδυάζεται ποτέ με τη φήμη. Και πολλοί άντρες δεν ήξεραν πώς να διαχωρίσουν την αγάπη που ένιωθαν για μένα από αυτό που αντιπροσώπευα στα μάτια του κόσμου.

Η φήμη είναι η ψευδαίσθηση της δύναμης.

Για την καθημερινότητα που της έλειπε

Μερικές φορές ονειρεύομαι να μπορούσα να περπατάω κοιτάζοντας βιτρίνες καταστημάτων και να διαλέγω ένα δώρο για τον εαυτό μου ή για κάποιον άλλο. Μερικές φορές εύχομαι επίσης να μπορούσα να καθίσω έξω από ένα μικρό καφέ, να παρακολουθώ ανθρώπους που παίζουν πετάνκ και τον κόσμο που περνάει, απλώς για να δω τους ανθρώπους να ζουν τη ζωή τους.

Για τη μητρότητα και τις δηλώσεις της που έχουν προηγηθεί

Το γεγονός ότι με κυνηγούσαν ακόμα και την ημέρα που απέκτησα ένα μωρό μου προκάλεσε ανεπανόρθωτο τραύμα. Ήταν φρικτό. Δεν έχω βιώσει ποτέ κάτι χειρότερο. […].

Δεν ήμουν πια ο εαυτός μου, δεν ανήκα πια στον εαυτό μου. […] Δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω και να αναλάβω την ευθύνη της εγκυμοσύνης μου και της γέννησής του επειδή ήμουν πολύ νέα, πολύ άπειρη, πολύ δραστήρια, πολύ γνωστή, πολύ ασταθής. Δυστυχώς, ήμουν πολύ φυσιολογική σε μια ανώμαλη ζωή. Μια γυναίκα δεν πρέπει ποτέ να αναγκάζεται να κάνει παιδί (ακόμα κι αν η αγάπη έρχεται με τον καιρό), γιατί αυτό το γεγονός πρέπει να είναι ευτυχές. Και αν δεν είναι, σε σημαδεύει για μια ζωή.

Όταν κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά μου, με κατακεραύνωσαν επειδή δήλωσα ότι θα προτιμούσα «να γεννήσω ένα κουτάβι αντί για έναν άνθρωπο». Αυτά τα σκληρά και ωμά λόγια προδίδουν μόνο την ανικανότητά μου, την ακαταλληλότητά μου, την άγνοιά μου να βρω λέξεις που να περιγράφουν αυτή την κατάσταση. Δεν ήταν προσβολή που κατευθυνόταν στον γιο μου, αλλά μάλλον στον πόνο που ένιωθα για την απουσία αυτού του μητρικού συναισθήματος. Το μητρικό ένστικτο μαθαίνεται με τον καιρό και σε μια ειρηνική ζωή, τα οποία και τα δύο στερήθηκα.

Για το κλάμα

Ποτέ δεν κλαίω. Τουλάχιστον όχι δημόσια. Αρνούμαι να το κάνω. Για μένα, θα ήταν σημάδι αδυναμίας. Δεν μου αρέσει να μοιράζομαι τους βαθύτερους πόνους μου με άλλους ανθρώπους. Ούτε καν με τον άντρα μου. Μερικές φορές, όμως, στην ησυχία του υπνοδωματίου μου ή στην ιδιωτικότητα του γραφείου μου, επιτρέπω στον εαυτό μου να βγουν όλα μου τα κρυμμένα συναισθήματα, και να αφεθώ πραγματικά.

Για τον μύθο της

Το να είσαι δημόσιο πρόσωπο είναι μια ευθύνη από μόνο του, αλλά το να είσαι «ζωντανός μύθος» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Και παρόλο που ανέκαθεν είχα αυτήν την ταμπέλα και ήμουν η πιο φωτογραφημένη γυναίκα στον κόσμο, η εικόνα μου πάντα ξεπερνούσε την πραγματική μου προσωπικότητα, ένα άτομο που έχει συρθεί στη λάσπη σε πολλές περιπτώσεις. Τι παράδοξο: ένα φωτεινό και ηλιόλουστο είδωλο και ένα θυελλώδες και σκοτεινό άτομο!

Για τον θάνατο

Η ιδέα του θανάτου με παραλύει. Δεν είμαι σίγουρη ότι θα βρούμε τους ανθρώπους που γνωρίζαμε κάπου αλλού. Αυτό που θα ήθελα περισσότερο είναι να εξαφανιστούμε όλοι μονομιάς. Το ότι είμαι η Μπριζίτ Μπαρντό δεν μου δίνει καμία δύναμη.

Για το τι θα θυμόμαστε από εκείνη μετά τον θάνατό της

Τι θα θυμάστε για μένα; […] Τι θα θυμάστε για αυτή τη μικρή Παριζιάνα που έγινε σταρ κατά τύχη, αυτή την ιδεαλίστρια που μια μέρα αποφάσισε να αφιερώσει τον χρόνο που της απέμενε στη γη στη διάσωση των ζώων; Το παρελθόν βρίσκει νόημα μόνο από το παρόν, και το παρόν βρίσκει νόημα μόνο από το μέλλον, και αυτό δεν εξαρτάται από μένα. Μεταξύ εικόνας και δράσης, μεταξύ πάθους και λογικής, τι θα μείνει από την Μπριζίτ Μπαρντό μέσα σας;