Πώς έγινε η Dua Lipa ο παράγοντας Χ στο παγκόσμιο εκδοτικό τοπίο;
Η Dua Lipa αγαπά το βιβλίο και αυτό βγαίνει προς τα έξω, οργανωμένα, τακτικά, με εκτίμηση στον συγγραφέα και τον αναγνώστη.
Καλώς ήρθες στο κλαμπ της Dua Lipa. Εδώ θα βρεις βιβλία που αξίζουν να κερδίσουν την προσοχή σου ή και κάποιο Booker / Nooker / όποια διάκριση υπάρχει για τα βιβλία ώστε να ξεχωρίσουν από άλλα βιβλία – προϊόντα στα ράφια των βιβλιοπωλείων.
Ας ξεκινήσουμε από τα θετικά: η ποπ σταρ θέλει να σε κάνει βιβλιόφιλο με άποψη. Τουτέστιν να διαβάζεις έργα με νόημα (και όχι απλά βιβλία για να τελειώσεις με το Goodreads challenge σου), και να μπορείς να τοποθετηθείς για αυτά. Κάθε μήνα σού ανακοινώνει το βιβλίο που θα διαβάσεις, το οποίο και λαμβάνει εξαιρετική μεταχείριση (vidcast με τον εκάστοτε συγγραφέα, συζήτηση και πλήρη κάλυψη / προώθηση του βιβλίου στα social media book του club), ενώ το πιο σοκαριστικό είναι το ότι το club της διάβαζε το Σάρκα (Flesh) του Ντέιβιντ Σόλοϊ τον μήνα πριν ανακοινωθεί η βράβευσή του με Booker (τον περασμένο, δηλαδή, Νοέμβριο). Πώς έγινε ξαφνικά η Dua Lipa αυτή η βιβλιοφιλική υπερδύναμη;
Το «λάθος» στην προηγούμενη πρόταση είναι η λέξη «ξαφνικά»: Η Dua Lipa, λίγο μετά το meme της (αυτό που δεν μπορούσε να χορέψει και έκανε το χορευτικό βίδα στο “One Kiss”) και λίγο πριν την παγκόσμια κυριαρχία της, κατάλαβε πως είναι εύκολο να γίνεις one hit wonder και πολύ δύσκολο ποπ σταρ με νόημα και μια καλή ιστορία. Την καλή αυτή ιστορία την είχε όχι τόσο βαθιά κρυμμένη μέσα της, αφού, όπως η ίδια λέει, πάντα της άρεσε να ανακαλύπτει νέα μέρη και να κάνει λίστες για αυτά. Κι επειδή οι άνθρωποι «αγοράζουν» ιστορίες, η Dua Lipa δημιούργησε το 2022 ένα εβδομαδιαίο newsletter, το Service95, που συνοδευόταν αρχικά από το podcast “Dua Lipa: At Your Service”.
Τόσο το περιεχόμενο όσο και το concept του newsletter ήταν πολύ απλά: από μικρή τής άρεσε να κάνει λίστες με τα πάντα, και κυρίως προτάσεις για προορισμούς. Και αφού πλέον ζούμε σε έναν κόσμο όπου ενδιαφερόμαστε για το τι αρέσει στη Dua, το Service95 δημοσιεύει μια λίστα με συμβουλές, προτάσεις, γνώμες και ιστορίες από την καλλιτέχνιδα. Και newsletter το newsletter, ολοένα και περισσότερες εταιρείες έβαζαν στο μάτι τους τις λίστες της Dua για να προβληθούν. Όμως εκείνη άρχισε να επικεντρώνεται σε έναν τομέα: αυτόν των βιβλίων.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το Service95 Book Club προκάλεσε αίσθηση από την πρώτη του επιλογή για βιβλίο προς ανάγνωση, καθώς ήταν το «Σάγκι Μπέιν» του Ντάγκλας Στιούαρτ, ενός βιβλίου με φόντο την ανέχεια, τις καταχρήσεις και τις διαλυμένες οικογένειες στη Γλασκώβη της δεκαετίας του ‘80. Ναι, μπορεί να είχε ήδη βραβευτεί με το Booker του 2020 και να ήταν ήδη γνωστό έργο για τους βιβλιόφιλους και μη, όμως το θέμα του δεν παύει να εκπλήσσει ως εναρκτήρια επιλογή της νεοσύστατης λέσχης βιβλίου του παγκόσμιου ποπ ειδώλου.
Από εκεί και έπειτα, το βιβλίο έγινε το απόλυτο και πιο αναγνωρίσιμο αξεσουάρ της Dua Lipa. To Service95 Book Club έγινε το βασικό της εγχείρημα (ειδικά τώρα που κάνει διάλειμμα μετά την παγκόσμια περιοδεία της) και οι τίτλοι των βιβλίων που επιλέγονται ανά μήνα προκαλούν σε ακόλουθους και μη θετική έκπληξη. Όταν ανακοινώθηκε πως ο τίτλος του περασμένου Νοεμβρίου ήταν η «Ιστορία μιας Θεραπαινίδας» της Μάργκαρετ Άτγουντ, λίγοι θα περίμεναν πως θα ακολουθούσε μια ιδιαίτερα απολαυστική συζήτηση μεταξύ της συγγραφέως και της καλλιτέχνιδας, που δεν θα έμενε στα τετριμμένα. Οι συζητήσεις που κάνει την αναδεικνύουν όχι μόνο ως αναγνώστρια, αλλά και ως δημοσιογράφο, χάρη στο ότι η ποπ σταρ είναι μια αληθινή και ειλικρινής βιβλιοφάγος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Ήμουν 15 χρονών. Μόλις είχα επιστρέψει από το Κόσοβο στο Λονδίνο για να διαβάσω για το GCSE μου (πιστοποιητικό δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης). Όχι μόνο είχα πολλά να καλύψω, αλλά έπρεπε να συνηθίσω ξανά να σχολιάζω και να αναλύω βιβλία στα αγγλικά. Ειλικρινά, ήταν μια αγγαρεία. Τότε, μας ζήτησαν να διαβάσουμε την “Ιστορία της Θεραπαινίδας” και με κέρδισε», γράφει για την πρώτη της επαφή με το έργο της Άτγουντ. Κάθε βιβλίο που επιλέγει συνοδεύεται και από την προσωπική ιστορία και άποψη της, γεγονός που εξανθρωπίζει τα βιβλία – προϊόντα, κάτι που δεν συνέβαινε με το book club της Ρις Γουίδερσπουν. Στην περίπτωση της λέσχης της Ρις, συγγραφείς, εκδοτικοί και ατζέντηδες κυνηγούσαν με το τουφέκι μια επιλογή της ηθοποιού, καθώς αυτό θα ήταν πιο εύκολο να τους εξασφαλίσει και μια κινηματογραφική μεταφορά, στην εταιρεία παραγωγής της για παράδειγμα. Μερικά από τα βιβλία που είχαν αυτό το μαγικό «άγγιγμα» της Ρις και της εταιρείας της ήταν: «Εκεί που τραγουδούν οι Καραβίδες», «Μικρές Φωτιές Παντού», «Daisy Jones & The Six», «Μικρά Όμορφα Πράγματα». Πώς όμως σταμάτησε αυτή τη παραγωγή βιβλίων-υπερόπλων και γιατί δεν βλέπουμε πια τη Ρις ως ιέρεια της χολιγουντιανής βιβλιοφαγίας;
Γιατί άρχισε να λείπει η ειλικρίνεια και έμεινε η εμπορικότητα. Μας έλειψε ένα αγνό «μου αρέσει γιατί» που να προέρχεται από κάπου απροσδόκητα. Η Dua Lipa αγαπά το βιβλίο (είναι και ο λόγος που γνώρισε τον -μάλλον- έρωτα της ζωής της) και αυτό βγαίνει προς τα έξω, οργανωμένα, τακτικά, με εκτίμηση στον συγγραφέα και τον αναγνώστη. Brains and looks θα λέγαμε στα ξενικά και πολύ πεζά, όμως δεν είναι τόσο απλό. Από τα δείγματα που μας έχει δώσει, η ποπ σταρ θέλει να την ακούν αναγνώστες με άποψη και χαίρεται να βάζει κάμποσα λιθαράκια στη διαμόρφωση αυτών των απόψεων.
Ποια βιβλία έχει προτείνει η Dua το 2025 (και αξίζει να τα διαβάσεις το 2026);
- Ο δρόμος προς τα Αστέρια της Ίνβιλ Χ. Ρισχέι
- Η Ιστορία μιας Θεραπαινίδας της Μάργκαρετ Άτγουντ
- Σάρκα του Ντέιβιντ Σόλοϊ
- Τα Δέντρα του Πέρσιβαλ Έβερετ
- This House of Grief της Έλεν Γκάρνερ (δεν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά)
- Small Boat του Βενσάν Ντελεκρουά (δεν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά)
- Widow Basquiat by Τζένιφερ Κλεμέντ (δεν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά)
- Η Μοναχοκόρη της Γκουαδαλούπε Νέτελ
- Η Θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά του Μαξ Πόρτερ
- There There του Τόμι Όραντζ (δεν έχει κυκλοφορήσει στα ελληνικά)
- Το Τσίμπημα της Μέλισσας του Πολ Μάρει
- Οδήγησε το αλέτρι σου πάνω από τα οστά των νεκρών της Όλγα Τοκάρτσουκ
